..
Αγαπητοί φίλοι, καλωσορίσατε στο διαδικτυακό τσαρδί μου!
Ελπίζω παρά την έλλειψη ιδιαιτέρων ανέσεων να νιώσετε όλοι σαν στο σπίτι σας!
Μπορείτε επίσης μετά, αν θέλετε, να περάσετε και δίπλα
στα τραγούδια που αγαπώ.
Εκεί έχει μόνο... μουσική!

τι εστιν αλήθεια;

Πιλάτος (Κατά Ιωάννην, ΙΗ΄ 38)

Αναλυτικός κατάλογος

..
128. Anybody home?
127. Που λέτε, λοιπόν, πάτερ Γεώργιε…
126. «Άγιο φως» (και η κουβέντα συνεχίζεται...)
125. Το θαύμα είναι η... ευχή που... αγιάζει το φως!! (deutsch hier)
124. Το «τι εστιν αλήθεια;» και στα Γερμανικά!
123. Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου...
122. Τρία πουλάκια κάθονταν…
121. Μεταξύ θρησκοληψίας και παράνοιας
120. Απρόσκλητοι σε μια χριστιανική χώρα...
119. «Άγιο Φως»: η άλλη όψη τού νομίσματος (deutsch hier)
118. Ποιο ήταν το... θαύμα
117. Οι... άσφαιρες «πύρινες σφαίρες» (deutsch hier)
116. Αστραπές και κεραυνοί (στου φακού μας το γυαλί)... (deutsch hier)
115. Φωτιά στα μπατζάκιά μας...
114. Περί τής προφητείας τού Ησαΐα (Εμπλουτ. αναδημ.)
113. Το χρονικό μιας κωλοτούμπας...
112. Περί τού «αγνώστου θεού» (Αναδημ.)
111. Μπεεεεεε!! (Κάτω τα κεφάλια ωρέ χριστιανοί!)
110. Εγκλωβισμένοι στη ζώνη τού Λυκόφωτος…
109. Τo κάψιμο τού Καρνάβαλου… (Περί «υιών ποιητών»)
108. Άντε βρε, χρόνια πολλά!
107. Η μαρτυρία τού Τάκιτου
106. Home alone 2
105. Σήμερα τα Φώτα κι ο φωτισμός...
104. Η μαρτυρία τού Πλινίου τού Νεοτέρου
103. Η μαρτυρία τού Σουητώνιου
102. Cute Christmas Cartoon
101. Unheilig - Kling Glöckchen ... vom Album
100. Ο γυμνός νεανίσκος στή Γεσθημανή
..99. Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα...
..98. Βίντεο: Καλόπουλος vs. π. Καρπαθίου
..97. Τι εμοί και σοί (κοινώς, τη ρόκα σου εσύ!);
..96. Μήνυμα προς πάσαν κατεύθυνση
..95. Μπαμ και κάτω (Περί τού Τάε Κβον Ντο)
..94. Ορθόδοξη κβαντική φυσική και τα μυαλά στα κάγκελα!
..93. Λυπάμαι, αλλά δε γίνεται αλλιώς!
..92. Η αμαρτωλή ιστορία μιας απογραφής
..91. Κυριακή γιορτή και σχόλη, να ’ταν η βδομάδα όλη…
..90. Μυρώστε με ν’... αγιάσω!
..89. Μέχρι να... παγώσει η κόλαση...
..88. H αειμεσιτεύουσα Βασίλισσα των Ουρανών
..87. Περί τού Ιωάννη τού Ριγολόγου
..86. Βίντεο με τον Μεταλληνό: Αξίζει να το δεις!
..85. Είμαστε και σε... κρίσιμη ηλικία...
..84. Η αβάσταχτη ελαφρότητα τού απολογήσθαι
..83. Αποκαλυπτήρια (Sit back and enjoy the show!)
..82. Περί... υιών
..81. Περί «γεννητού» και «κτιστού» (και… «ποιητού»)
..80. Παιδιά, έχουμε γενέθλια!
..79. Τον αναγνωρίζετε;
..78. Ένα... φοβερά δύσκολο… απλό ερώτημα!!
..77. Προβληματισμών συνέχεια...
..76. Προβληματισμοί...
..75. Ανοίξτε κανένα παράθυρο, ρε παιδιά!
..74. ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ (HOME ALONE)
..73. Δάσκαλε, για ρίξε ένα... repeat σε παρακαλώ!
..72. Αχαχαχαχαχαχα!
..71. Τα παιδιά τού Ζεβεδαίου ποιον είχαν πατέρα;
..70. Chicken Techno
..69. Εύτυχος και Ελπήνωρ (Αν έχεις... τύχη διάβαινε!)
..68. Περί τής γνωστής-άγνωστης εξέγερσης
..67. Η αναγκαιότητα τής πίστης
..66. Το μυστήριο τού Βαραββά
..65. Ω Αυτοκράτορ, εγρήγορας ή καθεύδης;
..64. Τα κινητά σας, ρεεεεε!!
..63. Προς Ο.Ο.Δ.Ε. (Περί του Αγίου Φωτός)
..62. Ο σωστός τρόπος να κάνεις τον σταυρό σου!
..61. Περί του Τιμίου Ξύλου
..60. Περί της αναγκαιότητας τού κακού
..59. Περί του «Πίστευε και μη ερεύνα»
..58. DEPECHE MODE - «Βlasphemous rumours»
..57. Κωδικός «Λαντσιάνο»
..56. Περί των… «γνωστών αγνώστων»
..55. Περί εικόνων
..54. Ισορροπημένη ανισορροπία ή… ανισόρροπη ισορροπία;
..53. Το χρονικό μιας... κλωνοποίησης
..52. Λάιονελ Ρότσιλντ - η περιπέτεια ενός όρκου
..51. Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
..50. Merry Christmas Mr. Bean
..49. Προς κέντρα λακτίζειν
..48. Ο δίκαιος και ο δυνάστης
..47. Μια υπέροχη Κυριακάτικη εμπειρία ...
..46. Οι Δέκα Πληγές τού ... Ιπούουερ!
..45. Με τα δυο χεράακια, πλάθω σκ*****άακια...
..44. Γκρρρρ!!! Αυτό δεν είναι δυνατόν!!!!!!
..43. For yooour eyes onlyyyyy ...
..42. Περί Θεού: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα
..41. Περί Κυρίλλου και Υπατίας τής Αλεξανδρινής
..40. «Λάβετε, φάγετε ...» - ποιος το είπε τελικά;
..39. Οι βολεμένοι μικροαστοί τής θρησκευτικής πίστης
..38. Life: press DELETE
..37. Μεταξύ πατέρα και γιού
..36. Ρε παιδιά, μήπως έχει κανείς την ... ακριβή ώρα;
..35. O Ελισαίος, οι αρκούδες και οι ... αρκουδιές!
..34. Η διάβαση της Ερυθράς και ο … Ρα!
..33. Περί … «αλλοτρίων» θαυμάτων
..32. Η μάχη για τους … «αναποφάσιστους»
..31. Οι ... Χριστιανοαντιγιαχβεβουδιστοϊνδουιστές
..30. Καλησπέρα, γιατρέ ... Είμαι ο ... Απόλλων!!
..29. Μπρρρρ!!!
..28. Πώς το 40 χώρεσε μέσα στο ... 1 !!!
..27. Πώς το 40 χώρεσε μέσα στο ... 3 !!!
..26. Ο απαγχονισμός τής ... κοινής λογικής
..25. (Γενικά) περί αντιφάσεων
..24. Βασίλεψε ο ήλιος (και ... νίκησε ο Δαβίδ!)
..23. Τα ... ακριβώς 153 (υπόπτου προελεύσεως) ψάρια
..22. Οι δαίμονες και οι ... τετράποδες μπριζόλες
..21. Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα
..20. Περί θεοπνευστίας
..19. Η μυστηριώδης Σινδόνη τού Τορίνο
..18. Περιέχει η Γένεση προφητείες γιά την Αποκάλυψη;
..17. Να ζει κανείς ή να μη ζει ... (Περί Αδάμ και Εύας) ...
..16. Η δημιουργία των πτηνών
..15. Εξαγαγέτω τα ύδατα ερπετά (και η φαντασία...
........δεινοσαύρους
..14. Άμοιρε άνθρωπε, τι σού ’μελλε να πάθεις!
..13. Ρουάχ -φύσηξε ο άνεμος (μας πήρε και ... μας σήκωσε)!
..12. Ολική έκλειψη ηλίου, σελήνης και ... νοημοσύνης
..11. Οι κατά ... φαντασίαν γνωρίζοντες
..10. Η σιωπή των αμνών (Περί τού Αγίου Φωτός)
...9. Η πινακίδα Ι.Ν.Β.Ι.
...8. Θεïκό σχέδιο ή … σατανική αντιγραφή;
...7. Δάσκαλε που δίδασκες ...
...6. Η καραμέλα των «ανθρωπομορφικών εκφράσεων»
...5. Περί «δημοκρατικότητας»
...4. Όλα συγχωρούνται; - Μμμ, δε νομίζω.
...3. Ο (διάτρητος) παρθενικός υμένας
...2. ΗΣΑΪΑΣ, Ζ΄ 14 - παρθένος(= ανέγγιχτη) ή ...
.......παρθένος (= νεάνις);
...1. Συγγνώμη, δεν μπορώ να περιμένω άλλο πια!

Επειδή όλα κάποτε τελειώνουν...

Επειδή όλα κάποτε τελειώνουν...

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

Οι δαίμονες και οι... τετράποδες μπριζόλες

..................................

Μία από τις εντυπωσιακότερες και πλουσιότερες σε πλοκή και σασπένς ευαγγελικές αφηγήσεις σίγουρα είναι εκείνη με τους δαιμονισμένους χοίρους στη χώρα των Γεργεσηνών. Και ποιος δεν γνωρίζει την ιστορία; - «Ιστορία» είπα; Ε, καλά, μην τα παίρνουμε πια και όλα τοις μετρητοίς!

Το κόνσεπτ

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Λουκά και τον Μάρκο κάποιο δειλινό ο Ιησούς εξέβαλε από έναν δαιμονισμένο (κατά τον Ματθαίο ήταν δύο) περί τους 2000 δαίμονες οι οποίοι αφού κατόπιν δικού τους αιτήματος κατέλαβαν μιαν αγέλη χοίρων που έβοσκε εκεί κοντά (κατά τον Ματθαίο… μακριά), γκρεμίστηκαν σε μια λίμνη οδηγώντας τα άτυχα ζώα στον υγρό τάφο. Ήδη ο Πορφύριος στο Κατά Χριστιανών είχε χλευάσει τη συγκεκριμένη αφήγηση, διερωτόμενος μεταξύ άλλων πώς μπορούσε να εξηγηθεί η ύπαρξη ενός τόσο μεγάλου κοπαδιού χοίρων στην Ιουδαία (1). Κατά τον Κολιτσάρα, ωστόσο, το γεγονός αυτό ουδόλως συνιστά πρόβλημα ή αντίφαση, αλλά είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο η αγέλη εξολοθρεύτηκε: Επειδή ο Ιησούς «ήθελε να δώσει ένα μάθημα στους κατοίκους τής περιοχής, οι οποίοι
παρά την απαγόρευση τού Μωσαΐκού Νόμου, έτρωγαν χοιρινό κρέας και εμπορεύονταν τους χοίρους» (2). Το γεγονός δε ότι μετά το συμβάν οι Γαδαρηνοί παρακάλεσαν τον Ιησού να φύγει από την περιοχή τους, ερμηνεύεται ως «φόβος μήπως τυχόν και τους τιμωρήσει ο Χριστός και για άλλες παραβάσεις τους», ενώ σύμφωνα με μιαν άλλη άποψη, ήταν απλώς μια πράξη διασφάλισης των εμπορικών τους συμφερόντων. 

Οι πρώτες αντιρρήσεις

Όπως και να ’χει, η κατάφωρη δυσαναλογία της από τον Ιησού επιβληθείσης ποινής εν συγκρίσει προς το παράπτωμα δημιουργεί δυσάρεστους συνειρμούς με τις εξωφρενικές, αδίστακτες πρακτικές του σύγχρονου Ισραήλ! Υπενθυμίζω, μιλάμε για την εν ψυχρώ εξόντωση δύο χιλιάδων εντελώς αθώων ζώων
χωρίς κάποιον προφανή λόγο! Οι χοίροι ούτε θανατώθηκαν προς βρώσιν, ούτε θυσιάστηκαν σε κάποιον θεό, ούτε τούς έγινε -λέμε τώρα- ευθανασία! Απλώς είχαν την ατυχία να βόσκουν εκεί κοντά - όποιον πάρει ο χάρος δηλαδή...

Η φοβερή υποψία

Όλες αυτές οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις, βέβαια, έχουν νόημα μόνο εάν και εφόσον το συγκεκριμένο περιστατικό (ή έστω κάτι παρόμοιο) όντως συνέβη. Για τους χριστιανούς βέβαια δεν τίθεται θέμα: ο εξορκισμός στα Γάδαρα όντως συνέβη. Οι υπόλοιποι, όμως, καλώς ή κακώς αμφισβητούν την ιστορικότητα της εν λόγω αφήγησης θεωρώντας την απλή μυθοπλασία. Αν όμως όντως ισχύει αυτό και η ιστορία με τους χοίρους δεν έχει καμία σχέση με αληθινά γεγονότα, τότε έχουμε δύο επιλογές: είτε να την πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων ως απλό φαντασιοκόπημα ή να εξετάσουμε το μυθολογικό της υπόβαθρο επιχειρώντας να την αποσυμβολίσουμε. Στην πρώτη περίπτωση καμία από τις δύο θέσεις δεν θα υπερίσχυε της άλλης˙ θα είχαμε απλώς μιαν αντιπαράθεση πεποιθήσεων, ένα «θέμα πίστης». Στη δεύτερη περίπτωση, πάλι, για να τεκμηριωνόταν ικανοποιητικά η ερμηνεία περί μυθοπλαστικών επιρροών θα έπρεπε να εντοπιζόταν και ένας ικανός αριθμός κοινών στοιχείων ανάμεσα στην ευαγγελική αφήγηση και μιαν αρχαιότερη πηγή. Όπερ και εγένετο:

Σύμφωνα με τους Timothy Freke και Peter Gandy η επίμαχη ευαγγελική
διήγηση στην πραγματικότητα περιγράφει πανάρχαιες ελληνικές λατρευτικές τελετές και συνεπώς δεν μπορεί να προβάλλει καμία αξίωση ιστορικότητας! Συγκεκριμένα στο 3ο κεφάλαιο τού εξαιρετικού ιστορικού δοκιμίου Τα μυστήρια τού Ιησού διαβάζουμε τα εξής συγκλονιστικά:
Το ίδιο ακριβώς θέμα βρίσκεται στις τελετουργίες των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Σαν μέρος τής τελετής κάθαρσης, πριν από τη μύηση, 2000 περίπου μυημένοι λούζονταν στη θάλασσα μαζί με νεαρούς χοίρους. Αυτό το τελετουργικό λουτρό έδιωχνε κάθε κακό και το μετέφερε στους χοίρους, οι οποίοι θυσιάζονταν αργότερα, ως σύμβολο των ακαθαρσιών των μυημένων, που ρίχνονταν στο βάραθρο! (3)
Με εξαίρεση την αριθμητική αναφορά περί «2000 μυστών» η οποία αναπαράγεται στο Διαδίκτυο κατά κανόνα χωρίς κάποια παραπομπή στην πρωτογενή πηγή, η εγκυρότητα των παραπάνω στοιχείων θεωρείται αδιαμφισβήτητη˙ οι πληροφορίες περιέχονται σε κάθε έργο που πραγματεύεται τα Ελευσίνια Μυστήρια αλλά και σε πολυάριθμα εγκυκλοπαιδικά λήμματα που σχετίζονται με το θέμα. Έτσι λοιπόν παρά την αμφισβητούμενη πληροφορία σχετικά με τον αριθμό των μυστών, ένα είναι σίγουρο: Ήδη αιώνες πριν από τον Ιησού κατά την τέλεση της πανάρχαιας γιορτής των Θεσμοφορίων «έρριπτον “εις τα χάσματα τής Δήμητρος και της Κόρης” ζώντας χοίρους» (4), τελετουργική πράξη γονιμότητας που συνάμα συνδεόταν και με τον μύθο της αρπαγής της Κόρης από τον Πλούτωνα: Εκείνη την ώρα κάποιος χοιροβοσκός, ο Ευβουλεύς, έβοσκε τους χοίρους του στον τόπο της αρπαγής. Ξαφνικά άνοιξε η γη μπροστά του και μέσα στο χάσμα από το οποίο διέφυγε ο Πλούτων με την Κόρη, γκρεμίστηκαν και οι χοίροι (5). Στα Ελευσίνια Μυστήρια δε, τη μετεξέλιξη των Θεσμοφορίων, κατά την 16η του Βοηδρομιώνα, πλήθος μυστών (μήπως 2000;) πλένονταν με Πανσέληνο στη θάλασσα (6), ο καθένας με τον δικό του φαρμακό, έναν νεαρό χοίρο, τον οποίο στη συνέχεια θυσίαζαν στη Δήμητρα (7). Η σφαγή του μυστηριακού χοίρου είχε την έννοια του εξιλασμού. «Τα ζώα πέθαιναν στη θέση του μυημένου» (8). «Το αίμα τους πιστευόταν ότι είλκυε με ακαταμάχητο τρόπο τα κακά πνεύματα που κατοικούσαν στο αμαρτωλό σώμα τού ανθρώπινου πλάσματος», τα οποία «δεν μπορούσαν πλέον να εγκαταλείψουν το σώμα τού θύματος για να επιστρέψουν στην πρώτη τους λεία» (9). «Ο χοίρος του καθαρμού δε ήταν ένα τόσο σημαντικό τελετουργικό στοιχείο ώστε όταν επιτράπηκε στην Ελευσίνα (350 - 327 π.Χ.) να κόψει το δικό της νόμισμα επέλεξε τον χοίρο ως σημείο και σύμβολο των μυστηρίων της». (10)

Ας δούμε λοιπόν τώρα την τελική εικόνα που προκύπτει:


ΣΗΜΕΙΑ ΤΑΥΤΙΣΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΜΥΣΤΗΡΙΑ
Χρόνος Κάποιο δειλινό (βράδυ / νύχτα)... Τη νύχτα με πανσέληνο...
Έξοδος του κακού δαίμονες φεύγουν από άνθρωπο... κακά πνεύματα και ακαθαρσίες φεύγουν από μύστες...
Μετάβαση σε χοίρους και εισέρχονται σε πλήθος χοίρων... και μεταφέρονται σε πλήθος χοίρων...
Επιθυμία κατόπιν δική τους επιθυμίας. μιας και έλκονται από τα ζώα αυτά
Κατακρήμνιση Οι χοίροι κατακρημνίζονται...  Οι χοίροι κατακρημνίζονται (στον μύθο και στα Θεσμοφόρια)...
Με σκοτεινές οντότητες μαζί με τους δαίμονες... μαζί με τον Πλούτωνα...
Νερό σε μια λίμνη... (ενώ στα μυστήρια) λούζονται στη θάλασσα...
Θάνατος των χοίρων και πνίγονται. και θυσιάζονται.
Εξαγνισμός ανθρώπου Ο άνθρωπος είναι πια καθαρός. Ο μύστης είναι πια καθαρός.


Ο χριστιανικός αντίλογος και οι νέες απαντήσεις

Ένσταση 1η:


«“παρά την αμφισβητούμενη πληροφορία περί '2000 μυστών' ”
- Μόνος σου επικαλείσαι στοιχεία που δεν προσφέρουν ακλόνητη κάλυψη στις θέσεις σου. Σε τι διαφέρεις λοιπόν από έναν θρησκευτή τού 12θέου ή από έναν “πιστό” της μουσουλμανικής θρησκείας;»

Απάντηση:

Έλεος! ΕΛΕΟΣ!!! Απ’ όλα αυτά τα στοιχεία που παρέθεσα, αυτό κράτησε ο χριστιανός απολογητής πού είχε την καλοσύνη να μού απαντήσει: τη μοναδική
πληροφορία την εγκυρότητα της οποίας εγώ ο ίδιος καλοπροαίρετα και με πάσαν ειλικρίνεια έθεσα εν αμφιβόλω!! Αλλά δεν βαριέσαι, συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια…


Ένσταση 2η:

«Οι υποτιθέμενες ομοιότητες αποτελούν συρραφή αφού βρίσκονται στα Ελευσίνια και τα Θεσμοφόρια ΑΝΑΚΑΤΕΜΕΝΕΣ.»


Απάντηση:

Δεν υπάρχει κανένα απολύτως ανακάτεμα εδώ! Η πανάρχαια γιορτή των
Θεσμοφορίων ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τα Ελευσίνια διότι τα δεύτερα ήταν μετεξέλιξη των πρώτων. Και οι δύο γιορτές τελούνταν προς τιμήν της Δήμητρας, ενώ και στις δύο γιορτές η θυσία χοίρων ήταν σημαντικότατο τελετουργικό στοιχείο. Συνεπώς εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αυθαίρετες, εξεζητημένες ταυτίσεις που αφήνουν ευρύτατο πεδίο ερμηνειών, αλλά με πολύ συγκεκριμένες ομοιότητες που δεν σταχυολογήθηκαν και συρράφτηκαν επιλεκτικά, αλλά εντοπίστηκαν μέσα σε ένα ενιαίο θεματικό πλαίσιο με απόλυτη αλληλουχία και ιστορική εγκυρότητα. Με τον ίδιο τρόπο που δεν νοείται Καινή Διαθήκη χωρίς την Παλαιά, έτσι ακριβώς δεν υπάρχουν Ελευσίνια χωρίς τα Θεσμοφόρια! Οι δύο γιορτές αλλά και οι μύθοι που συνδέονταν μ’ αυτές συνιστούν επομένως ένα απολύτως ενιαίο θεματικό πλαίσιο!


Ένσταση 3η:

«Πώς αποδεικνύουν οι Freke και Gandy τις θεωρίες τους;
Με παραλληλισμούς;
Δηλαδή επειδή σταυρώθηκαν οι αντάρτες τού Σπάρτακου, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι η Σταύρωση στην πραγματικότητα δεν συνέβη ποτέ και ότι ο Χριστός είναι παράλληλη αντιγραφή των γεγονότων τού Σπάρτακου;»
..
Απάντηση:

Το ότι στο μακρινό παρελθόν η σταύρωση αποτελούσε για διάφορους λαούς μέθοδο ατιμωτικής θανατικής εκτέλεσης είναι ένα ιστορικό δεδομένο το οποίο κανείς δεν αμφισβητεί. Το γεγονός συνεπώς ότι οι στασιαστές του Σπάρτακου σταυρώθηκαν από μόνο του, ασφαλώς και δεν σημαίνει ότι η σταύρωση του Ιησού αποτελεί απλή αντιγραφή! Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι στην ιστορία του Χριστού δεν έχουμε να κάνουμε με μερικά μόνο δεδομένα που θα μπορούσε κανείς να απαντήσει στη ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου προγενέστερης εποχής χωρίς να τεκμηριώνεται χριστιανική αντιγραφή, αλλά με μια πληθώρα (ουσιωδών ή εξωτερικών) ομοιοτήτων με φιλοσοφικές θεωρίες, ηθικούς κώδικες και θρησκευτικά αρχέτυπα προχριστιανικών εποχών! Θα μπορούσε δηλαδή κανείς να επιχειρηματολογεί επ' άπειρον για κάθε μία ομοιότητα ξεχωριστά, όταν όμως κοιτάζουμε την τελική εικόνα που προκύπτει από αυτή τη σύνθεση, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προβληματιστούμε. Αυτό δε δεν θέτει απαραίτητα την ιστορικότητα του Ιησού εν αμφιβόλω, αλλά πολύ περισσότερο του Ιησού που έγινε Χριστός.

Για να επανέλθουμε όμως στο θέμα μας, οι εκτελέσεις με σταύρωση μπορεί όντως να μην ήταν κάτι το ασυνήθιστο την εποχή του Ιησού, δεν νομίζω όμως ότι μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το περιστατικό με τους χοίρους! Όση καλή διάθεση και να 'χει κανείς, δεν είναι εύκολο να δεχθεί ότι όλα αυτά τα αρχαία τελετουργικά δρώμενα επαναλήφθηκαν όλως τυχαίως και με τόσο εντυπωσιακό τρόπο εκείνο το βράδυ στη χώρα των Γεργεσηνών!



Ένσταση 4η:

«Επειδή δηλαδή στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν κάποια τελετουργικά δρώμενα με χοίρους, αυτό σημαίνει πως η επίμαχη ευαγγελική αφήγηση είναι σώνει και καλά αντίγραφο αρχαιοελληνικών λατρευτικών τελετών;

Το να πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο, μαρτυρά εθνικιστική προκατάληψη διότι ανάλογα δρώμενα θα μπορούσαν να υπήρχαν και σε κάποια από τις χιλιάδες άλλες θρησκείες των αρχαίων λαών. Θα μπορούσε κανείς λοιπόν να αναφέρει χιλιάδες περιστατικά μύησης από άλλες θρησκείες, χωρίς να κολλήσει στους χοίρους.»


Απάντηση:

Ε, δε θ’ απολογηθούμε τώρα κι από πάνω επειδή τολμήσαμε να προφέρουμε την απαγορευμένη φράση «αρχαία Ελλάδα»! Όσο για το αν υπήρχαν παρόμοια τελετουργικά δρώμενα με χοίρους και σε άλλες θρησκείες, από την έρευνα που
είχα κάνει (κάτι που ο φίλος μας απέκλεισε να είχε συμβεί) πέραν του γεγονότος ότι τα γουρούνια θεωρούνταν και από άλλους αρχαίους λαούς ακάθαρτα και θυσιάζονταν κατά τη διάρκεια λατρευτικών τελετών, δεν προέκυψε κάποιο άλλο στοιχείο που να παραπέμπει στα δρώμενα της Ελευσίνας. Και βέβαια, NAI, κόλλησα στο είδος! Διότι ακριβώς εκεί βρίσκεται όλη η (3η) ομοιότητα. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν υπάρχουν «χιλιάδες περιστατικά μυήσεως από άλλες θρησκείες» που θα μπορούσα να είχα αναφέρει, διότι το θέμα μας δεν ήταν γενικά κι αόριστα τα αρχαία μυστήρια, αλλά μια εντελώς συγκεκριμένη τελετή καθαρμού που παρουσιάζει καταπληκτικές ομοιότητες με την επίμαχη βιβλική αφήγηση.


Ένσταση 5η:

«Γιατί θα έπρεπε να πιστέψουμε ότι τα δρώμενα τής Ελευσίνας είναι ιστορικά,
ενώ τού Ιησού μυθολογικά; Μόνο όσοι αποκλείουν την πιθανότητα όντως να υπάρχουν δαίμονες οι οποίοι και μπήκαν τότε στους χοίρους, έχουν λόγο να πιστεύουν κάτι τέτοιο. Διότι αν αποδέχονταν το αντίθετο, θα έπρεπε αυτόματα να αποδεχτούν και τον Χριστό και βέβαια την ιστορικότητα τού γεγονότος. Στην περίπτωση τής Ελλάδας όμως κανείς δεν τους διαβεβαιώνει πως το «κακό» που έφευγε από τους μύστες, όντως ΔΕΝ είχε μεταφυσική υπόσταση, αλλά «μυθοπλαστική». Έτσι λοιπόν, τόσο στον Ιησού όσο και στην Ελλάδα συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τον ίδιο τρόπο: υποτιμητικά και ανιστόρητα, με συμπεράσματα αναπόδεικτα και αποδοχές μεροληπτικές.»

Απάντηση:

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να αποδεχθώ τα μυστηριακά δρώμενα ως ιστορικά, όχι μόνο επειδή έχουμε επαρκέστατες αποδείξεις γι’ αυτό, αλλά κυρίως
επειδή δεν υπάρχει τίποτα σ’ αυτά που να αντίκειται στην κοινή λογική! Επρόκειτο απλώς για λατρευτικές τελετές. Αυτό είναι όλο. Το μεταφυσικό κομμάτι όμως που αφορά στη μετάβαση του κακού στους χοίρους, και βέβαια δεν είναι δυνατόν να το αποδεχθώ, και φυσικά το θεωρώ εξίσου μυθοπλαστικό όσο και τη βιβλική ιστορία με τους δαιμονισμένους χοίρους. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να κάνω διαφορετικά; Πώς είναι δυνατόν να συμφωνήσω με την αντίληψη ότι τα κακόμοιρα τα γουρούνια όντως είλκυαν τα (αμφιβόλου ύπαρξης και άγνωστης υπόστασης) ακάθαρτα πνεύματα; Όπως με χιούμορ σχολιάζει ο Μιχάλης Καλόπουλος στο βιβλίο του Το θέατρο τής σωτηρίας, μπορεί τα ζώα αυτά, «πράγματι να ανακατεύονται με βρωμιές, αλλά απ' ότι γνωρίζουμε… ποτέ δεν υπήρξε εντολή… που να τους το απαγορεύει»! (11)


Ένσταση 6η:


«Δεν ξέρω για ποιον λόγο δεν είσαι αγνωστικιστής αλλά δογματίζεις ότι δαίμονες δεν υπάρχουν.»

Απάντηση:

Την ύπαρξη πνευμάτων, αν και τη θεωρώ εξαιρετικά αμφίβολη, ασφαλώς και δεν μπορώ να την αποκλείσω. Η μετάβαση όμως των πνευμάτων στους χοίρους
-ζώα που κατά… διαβολική σύμπτωση θεωρούνταν από πολλούς αρχαίους λαούς ακάθαρτα- ε, όπως και να το κάνουμε, μού πέφτει κομματάκι βαριά στο στομάχι, γι’ αυτό και τη χαρακτήρισα μυθοπλασία.


Ένσταση 7η:

«Εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχουν δαίμονες. Εσύ πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν. Αποδείξεις δεν έχει κανείς. Φαινομενολογία δαιμονισμού όμως αποδεδειγμένα υπάρχει. Απλώς η επιστήμη δεν έχει ακόμα αποφανθεί πλήρως για τα αίτιά της.»


Απάντηση:

Η κότα έκανε τ’ αβγό ή το αβγό την κότα; Γιατί η ύπαρξη του ψυχοπαθολογικού φαινομένου της δαιμονοκαταληψίας να συνηγορεί υπέρ της ύπαρξης του δαιμονισμού και κατ’ επέκταση του Διαβόλου, και όχι το αντίστροφο: η πεποίθηση δηλαδή περί ύπαρξης του δαιμονισμού να προήλθε μέσα από την παρατήρηση του ψυχοπαθολογικού φαινομένου της δαιμονοκαταληψίας;



Ένσταση 8η:

«Μεροληπτείς με παραλληλισμούς υπέρ τής θρησκείας τής αρχαίας Ελλάδας παρακάμπτοντας την παρουσία τού Χριστιανικού Θεού στην αρχαιότερη των Ελευσινίων ''Παλαιά Διαθήκη'' των Ιουδαίων, όπου είχε απαγορευτεί η βρώση των χοίρων και παρουσιάζονται οι δαίμονες αλλά και ο Διάβολος.»


Απάντηση:

Ελπίζω να μην υπονοεί ο φίλος ότι το Δευτερονόμιο και το Λευϊτικό γράφτηκαν την εποχή του…Μωυσή στην οποία και ανάγεται η εν λόγω απαγόρευση! Οι λατρευτικές τελετές προς τιμήν της Δήμητρας πάντως ανάγονται ήδη στην εποχή των Πελασγών (12), κάτι που και οι ίδιοι οι χριστιανοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα να
αποδεχθούν.


Ένσταση 9η:

Οι υποτιθέμενες ομοιότητες στην πραγματικότητα δεν είναι ομοιότητες, αλλά διαφορές! Συγκεκριμένα:

α. Περί τού χρόνου

«Από πού ακριβώς προκύπτει ότι το περιστατικό στα Γάδαρα έλαβε χώρα
κάποιο δειλινό, βράδυ ή νύχτα; Βοσκάνε οι χοίροι τη νύχτα και το δειλινό ή με πανσέληνο; Μάλλον όχι.»

Απάντηση:

Και βέβαια δεν βόσκουν οι χοίροι στο σκοτάδι. Όμως έτσι τουλάχιστον όπως περιγράφεται η διαδοχή των γεγονότων, κάτι φαίνεται να μην κολλάει στη
διήγηση. Συγκεκριμένα, η επιβίβαση στο πλοιάριο με προορισμό την αντίπερα όχθη -όχι κανένα… υπερατλαντικό ταξίδι δηλαδή-, έγινε «οψίας γενομένης». Κάποια στιγμή και ενώ ήδη είχαν ξανοιχτεί, ενέσκηψε τότε η θύελλα κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ιησούς κοιμόταν. Ακολουθεί η εντυπωσιακή κατασίγαση της τρικυμίας η οποία... -θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου- (13), και τελικά φτάνουν αισίως απέναντι. Λέτε να είχε ήδη ξημερώσει; Σχεδόν απίθανο. Σούρουπο ξεκίνησαν και η απόσταση που είχαν να διανύσουν δεν ήταν δα και τόσο μεγάλη. Η θαλασσοταραχή δε όπως προκύπτει από τα Ευαγγέλια δεν διήρκεσε πολύ και συνεπώς δεν μπορεί να τους καθυστέρησε ιδιαίτερα. Οπότε λογικά (μα και την ίδια στιγμή… παράλογα) το επίμαχο περιστατικό πρέπει να «έγινε» στο σκοτάδι. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει, ειρήσθω εν παρόδω, και ο Στέλιος Ράμφος ο οποίος στο βιβλίο του Το μυστικό τού Ιησού επιχειρώντας να προσεγγίσει ερμηνευτικά το «νυχτερινό στοιχείο και πλαίσιο των αφηγήσεων» κάνει λόγο για «μία δέσμη παραδόξων, μία “νυχτερινή” συνάφεια θαυμάτων τού Ιησού». (14)

Εδώ όμως ούτως ή άλλως θα πρέπει να επισημανθεί ότι το μυθολογικό
υπόβαθρο μιας ιστορίας και η πρόσληψη στοιχείων από προγενέστερες δοξασίες, δεν τεκμηριώνεται κατ’ ανάγκην από την απόλυτη, λέξη προς λέξη ταύτιση της με την αρχική εκδοχή. «Οι ιστορίες μπορεί να έχουν το ίδιο παγκόσμιο θέμα, αλλά να το εκφράζουν λίγο διαφορετικά, καθώς εξαρτάται από τη διατύπωση των λαών που τις αφηγούνται. […] Εάν δεν βρίσκεσαι σε επιφυλακή για να επισημάνεις τα παράλληλα θέματα, μπορεί να νομίσεις ότι πρόκειται για τελείως διαφορετικές ιστορίες, αλλά δεν είναι έτσι» (15). Έτσι λοιπόν το παράλληλο θέμα που μπορεί να εντοπισθεί εδώ -έστω και επαγωγικά- είναι το σκοτάδι.


β. Η έξοδος του κακού

«Στην Ελευσίνα δεν έφευγαν κάποια κακά πνεύματα, αλλά ''αμαρτήματα''.
Στα Γάδαρα όμως έφυγαν δαίμονες.»
..
Απάντηση:

Εδώ ο φίλος αρνείται την εμπλοκή οποιωνδήποτε πνευμάτων κάνοντας λόγο για απλά «αμαρτήματα». Πολύ ωραία. Αυτό δηλαδή πού έλεγα κι εγώ
από την αρχή! Ελπίζω μόνο να βρει και μια πειστική εξήγηση για το γεγονός ότι νωρίτερα με είχε κατηγορήσει πως με το να θεωρώ την έξοδο του κακού από τους μύστες μυθοπλαστική και ν’ αποκλείω κάθε πιθανότητα μεταφυσικής υπόστασης αυτού, συμπεριφέρομαι στην Ελλάδα «υποτιμητικά και ανιστόρητα»! Αφού κι ο ίδιος δεν πιστεύει ότι έφευγε κανένα κακό τότε στις μυστηριακές τελετές, προς τι το σχόλιο εκείνο; Το ερώτημα βέβαια είναι ρητορικό. Η απάντηση, βλέπετε, είναι ήδη γνωστή.

Για να μείνουμε στην ουσία όμως, οι αρχαίοι Έλληνες ΠΙΣΤΕΥΑΝ στην
ύπαρξη
κακών πνευμάτων και δαιμόνων. Σημασία λοιπόν δεν έχει η διατύπωση, αλλά η ουσία. Και η ουσία είναι ότι τόσο οι βιβλικοί δαίμονες που -να τονιστεί αυτό- κατοικούσαν μέσα στο σώμα του Γεργεσηνού όσο και οι ακαθαρσίες της ψυχής του μύστη, εντός αυτού κι εκείνες, περιγράφουν το ίδιο ακριβώς πράγμα! Κακό υπήρχε μέσα στον δαιμονισμένο, κακό και στους μύστες. Έξοδο του κακού είχαμε στη μία περίπτωση, έξοδο του κακού και στην άλλη! Το θέμα είναι που μετράει, αγαπητοί μου! Το θέμα.


γ. Μετάβαση σε χοίρους

«Στην Ελευσίνα δεν υπάρχει απόδειξη ότι το κακό πήγαινε στους χοίρους.
Στα Ευαγγέλια αντίθετα έχουμε τη φαινομενολογική απόδειξη της μετάβασης διότι μόλις οι δαίμονες εισέρχονται στους χοίρους, αυτοκτονούν όλοι μαζί ''μόνοι'' τους. Κανείς δεν τους θανατώνει. Αν δεν αυτοκτονούσαν, τότε δεν θα υπήρχε και κανένας λόγος να υποθέσουμε ότι όντως μπήκαν στους χοίρους.»

Απάντηση:

Τα ίδια κι εδώ. Και παρακάτω. Και αλλού. Βλέπει ο φίλος τα δέντρα και χάνει
το δάσος. Αντί να δει το κοινό θέμα, προσπαθεί να αποδείξει την αντικειμενική (;) πραγματικότητα των βιβλικών γεγονότων αντιδιαστέλλοντάς την με την -και καλά- υποκειμενική πραγματικότητα της διαδικασίας του καθαρμού. Όμως δεν είναι έτσι. Πρώτον και κύριον, και εδώ υπάρχει κοινό θέμα: το κακό μεταφέρεται -πραγματικά (;) ή κατ’ ισχυρισμόν, δεν έχει καμία σημασία- σε κάποια πολύ συγκεκριμένα ζώα: τα γουρούνια! Ό,τι κι αν αντιτάξει κανείς, το γεγονός αυτό δεν αλλάζει! Το θέμα είναι άλλο: Βγαίνει το κακό και στις δυο περιπτώσεις από τον άνθρωπο ή δε βγαίνει; Μπαίνει σε χοίρους ή δε μπαίνει;

Άλλωστε, για να θέσουμε το θέμα και στη σωστή του διάσταση, το να μιλά κανείς σε σχέση με την ιστορία στα Γάδαρα για ύπαρξη «φαινομενολογικής απόδειξης» της μετάβασης των δαιμόνων στους χοίρους, αν το αντιλαμβάνεται ο αγαπητός φίλος, στην πραγματικότητα μας οδηγεί ακριβώς εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε! Το «κυκλικό» αυτό επιχείρημα, βλέπετε, προϋποθέτει εξ υπαρχής την πίστη
σ’ αυτό που στη περίπτωση μας… αμφισβητείται! Ο ορισμός τού φαύλου κύκλου δηλαδή!


δ. Περί επιθυμίας

«Πως αποδεικνύεται ότι οι δαίμονες όντως έλκονταν από τους χοίρους και όχι
από κάποια άλλα ζώα που τύχαινε να βρίσκονται εκεί κοντά π.χ. από κάποια πτηνά; Από πού προκύπτει κάτι τέτοιο;»

Απάντηση:

Κι εδώ μία από τα ίδια. Διότι τι νόημα έχει η ερώτηση πώς αποδεικνύεται ότι οι χοίροι όντως είλκυαν το κακό, όταν κάλλιστα κι εγώ μπορώ να ρωτήσω πώς
αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφισβήτησης ότι όλα αυτά που υποτίθεται ότι έγιναν στα Γάδαρα, όντως συνέβησαν;

Από ’κεί και πέρα νομίζω ότι εδώ έχουμε αυταπόδεικτα πράγματα. Εφόσον
δηλαδή στη συγκεκριμένη τελετή ο χοίρος ήταν ο φαρμακός μέσω του οποίου (πιστευόταν ότι) επιτυγχανόταν η απομάκρυνση των δαιμόνων (ακαθαρσιών, αμαρτημάτων, αρνητικής ενέργειας ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το), το κακό λογικά εκεί (πιστευόταν ότι) πήγαινε. Όπως ακριβώς και με τον περιβόητο «αποπομπαίο τράγο» των Ισραηλιτών. Στην πραγματικότητα βέβαια η χρήση χοίρων στα Μυστήρια είχε και έναν άλλο πρακτικό λόγο: ότι τα ζώα αυτά ήταν προσιτά ακόμα και για τα μικρότερα βαλλάντια. Το ζήτημα όμως είναι τι πιστευόταν ότι συνέβαινε με τα χοιρίδια, και όχι τι πραγματικά γινόταν!
..
ε. Η κατακρήμνιση

«Η κατακρήμνιση χοίρων γινόταν στα Θεσμοφόρια και όχι στα Ελευσίνια. Στα
Ελευσίνια τα ζώα σφάζονταν! Στα Ευαγγέλια δε μόνα τους πνίγονται (ή από τους δαίμονες, αν πιστεύεις).»
..
Απάντηση:

Εδώ ο φίλος φαντάστηκε ότι μπήκα στη διαδικασία της αντιπαράθεσης μαζί του χωρίς να είμαι κατατοπισμένος για το θέμα που σκόπευα να θίξω. Έτσι βιάστηκε
να συμπεράνει ότι δεν γνώριζα τι γινόταν στα Θεσμοφόρια, και τι στα Ελευσίνια, κι ας τα είχα αναφέρει όλα σαφέστατα σε προηγούμενη επιστολή μου.

Όπως και να ’χει, η κατακρήμνιση χοίρων στα Θεσμοφόρια συσχετίστηκε με την
ευαγγελική αφήγηση, διότι η γιορτή αυτή (αλλά και οι μύθοι που τη συνόδευαν) όπως είπαμε ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τα Ελευσίνια! Δεν συγκρίναμε δηλαδή το κάψιμο του Ιούδα με το… Οκτόμπερφεστ, ούτε τον κλήδονα με το Λαβ Παρέιντ του Βερολίνου. Συγκρίναμε τον Επιτάφιο θρήνο με τον θρήνο για τον χαμό του Άδωνη, το Καρναβάλι με τη Διονυσιακή λατρεία, τις φωτιές τού Αϊ-Γιαννιού με τις πυρολατρικές τελετές της αρχαιότητας.

Ας κρατήσουμε λοιπόν την ουσία: Τόσο στον μύθο όσο και στα Θεσμοφόρια βλέπουμε χοίρους να τους τρώει η μαρμάγκα στον γκρεμό! Έχουμε λοιπόν
ή δεν έχουμε κοινό στοιχείο και εδώ;


στ. Οι σκοτεινές οντότητες

«Με συγχωρείς αγαπητέ μου. Τι λες εδώ; Κατακρημνίζονταν οι χοίροι στην Ελευσίνα και μέσα τους υπήρχε ο Πλούτωνας ή τους συνόδευε; Σε παρακαλώ δηλαδή! Σοβαρέψου!»

Απάντηση:

Και εδώ άλλα έγραψα, άλλα κατάλαβε ο φίλος που μου απάντησε! Πότε είπα
ο άμοιρος ότι στην Ελευσίνα κατακρημνίζονταν χοίροι και ακόμα χειρότερα, ότι υπήρχε μέσα τους ο... Πλούτων ή ότι... τους συνόδευε;;!! Αν είναι δυνατόν δηλαδή! Θεωρείται τώρα απάντηση αυτό; Ή λέμε εκεί κάτι μόνο και μόνο για να το πούμε; Η κατακρήμνιση των χοίρων λοιπόν, όπως σαφέστατα είχα αναφέρει, εκτός από κεντρικό τελετουργικό στοιχείο των Θεσμοφορίων εμφανίζεται και στον ΜΥΘΟ της αρπαγής της Κόρης: «Εκείνη την ώρα κάποιος χοιροβοσκός, ο Ευβουλεύς, έβοσκε τους χοίρους του στον τόπο της αρπαγής. Ξαφνικά άνοιξε η γη μπροστά του και μέσα στο χάσμα από το οποίο διέφυγε ο Πλούτων με την Κόρη, γκρεμίστηκαν και οι χοίροι.»

Αυτά ακριβώς είχα γράψει. Ποιος είναι, λοιπόν, εδώ αυτός που πρέπει να σοβαρευτεί;


ζ. Το νερό

«Τι σχέση έχει το πνίξιμο με το λούσιμο; Άλλο καθαρμός και άλλο πνιγμός στο
νερό. Στην Ελευσίνα δεν έπνιγαν τους χοίρους. Στην Ελευσίνα λούζονταν (με σκοπό τον καθαρμό) οι άνθρωποι. Στα Ευαγγέλια πάλι δεν λούζονται οι αποδαιμονισμένοι. Καμία σχέση λοιπόν!»

Απάντηση:

Κατ’ αρχάς, στη θάλασσα δεν λούζονταν μόνο οι μύστες, αλλά και
 οι χοίροι! Για να μην μακρηγορούμε λοιπόν, ένα είναι το ζητούμενο: Καταλήγουν τα ζώα και στις δύο περιπτώσεις στο νερό ή δεν καταλήγουν; Αυτό είναι το κοινό
θέμα εδώ.


η. Θάνατος χοίρων

«Ο θάνατος των χοίρων τής Ελευσίνας προκαλούνταν από ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ σε
αιματηρή θυσία με ΜΑΧΑΙΡΙ. Στην ιστορία με τον Ιησού όμως δεν είναι σαφές αν οδηγήθηκαν τα ζώα στον πνιγμό τους από κάποιον. Αντιλαμβάνεσαι την διαφορά;»

Απάντηση:

Και εδώ ένα είναι το θέμα: Αποχαιρετούν οι τετράποδες μπριζόλες και στις
δύο περιπτώσεις μετά το μπανάκι τον μάταιο τούτο κόσμο ή δεν τον αποχαιρετούν;


θ. Εξαγνισμός του ανθρώπου

«Στην Ελευσίνα δεν υπάρχει κανένα σημάδι ότι οι άνθρωποι όντως εξαγνίζονται.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε καν σημάδι ότι πριν ήταν ''βρώμικοι'' ή δαιμονισμένοι. Αυτό το υποστηρίζουν οι ίδιοι. Απόδειξη όμως δεν έχουν. Στα Ευαγγέλια αντίθετα η τραγική κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει ο δαιμονισμένος, περιγράφεται λεπτομερέστατα και πιστοποιείται και από άλλους!»

Απάντηση:

Αχ, αχ, αχ… Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου! Όπως και στην 3η ομοιότητα, έτσι και εδώ ο φίλος υποπίπτει στο ίδιο σφάλμα λογικής: αντί να δει το κοινό θέμα, προσπαθεί να αποδείξει την -και καλά- αντικειμενική
πραγματικότητα των βιβλικών γεγονότων αντιδιαστέλλοντάς την με την υποκειμενική πραγματικότητα του καθαρμού. Το να μιλάμε, όμως, σε σχέση με την ιστορία στα Γάδαρα για ύπαρξη «φαινομενολογικής απόδειξης» του δαιμονισμού, μας οδηγεί για άλλη μια φορά εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε! Διότι και εδώ η «απόδειξή» την οποία υποτίθεται ότι μας παρέχουν τα Ευαγγέλια προϋποθέτει εξ υπαρχής την πίστη σ’ αυτό που… αμφισβητείται! Και εδώ δηλαδή έχουμε τον απόλυτο ορισμό του φαύλου κύκλου! Για αυτόν ακριβώς τον λόγο προτείνω απλά να σταθούμε στο κοινό θέμα. Έτσι λοιπόν και στις δύο περιπτώσεις το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι παρά ο εξαγνισμός του ανθρώπου. Αυτό είναι που μετρά.


Ένσταση 10η:

«Ακόμα και αν οι 9 υποτιθέμενες ομοιότητες είναι όντως ομοιότητες, τι θα πει
αυτό; Και μεταξύ μας υπάρχουν ομοιότητες, και μάλιστα περισσότερες από 9:

1. Είμαστε και οι 2 Έλληνες.
2. Χρησιμοποιούμε υπολογιστή.
3. Ενδιαφερόμαστε για το ζήτημα ''θρησκεία''.
4. Κάνουμε χρήση διαδικτύου.
5. Ζούμε και οι δύο στην Ελλάδα.
6. Κοινοποιούμε στους ίδιους παραλήπτες.
7. Είμαστε και οι δύο επί το πλείστον ευγενικοί.
8. Χρησιμοποιούμε και οι δύο χρωματιστά κείμενα.
9. Καθόμαστε και οι δύο σε καρέκλα ενόσω γράφουμε.

Ερωτώ λοιπόν: Σημαίνουν αυτές οι 9 ομοιότητες ότι εγώ είμαι εσύ ή εσύ εγώ; Σημαίνουν ότι εγώ αντιγράφω εσένα ή εσύ αντιγράφεις εμένα; Μάλλον όχι. Εσύ
όμως με τη λογική σου ''απέδειξες'' ότι τα παραπάνω… συμβαίνουν. Διότι εφόσον κι εγώ βρήκα 9 ομοιότητες μεταξύ μας, αυτό σημαίνει ότι ταυτιζόμαστε. Εάν δεν έβρισκα τίποτα, τότε δεν θα ταυτιζόμαστε. Αυτή είναι η αποδεικτική λογική σου. Σου τη χαρίζω. Δεν μου αρκεί και να με συμπαθάς!»

Απάντηση:

Αναφορικά με τις όντως καταπληκτικές ομοιότητες που «ανακάλυψε» ο φίλος ανάμεσα σε μένα και σ’ αυτόν, πρέπει να ομολογήσω ότι έχει δίκιο: Μπορεί να βρει κανείς και άλλα σημεία ταύτισης αν θέλει. Όπως για παράδειγμα το ότι και οι δύο είμαστε άντρες - α ναι, και ζούμε κιόλας και στον ίδιο πλανήτη!

Για να σοβαρευτούμε όμως τώρα λιγάκι, εντάξει, η αποδεικτική μου λογική είναι ανεπαρκής. Η δική του λογική όμως ξέρετε τι μου θυμίζει; Το παράδοξο με τον αστυνομικό και το μπουζούκι: Αφού και το μπουζούκι αλλά και ο αστυνομικός είναι όργανα, τότε και ο αστυνομικός είναι... μπουζούκι! Κάτι τέτοιο λέει όταν βάζει τις ομοιότητες ανάμεσα μας κι εκείνες μεταξύ μυστηρίων και Γαδάρων στο ίδιο σακί! Διότι Έλληνες υπάρχουν και άλλα πόσα εκατομμύρια στον κόσμο, ξέρετε! Και στην Ελλάδα βέβαια! Όσο για τους χρήστες του Διαδικτύου ή γενικά υπολογιστών που συν τοις άλλοις κάθονται κιόλας σε καρέκλα όταν γράφουν (τι πρωτότυπο, Θεέ μου), αφήστε τα καλύτερα! Αμ, το άλλο; Χρησιμοποιούμε, λέει, και οι δύο χρωματιστά κείμενα. Τι λέει, ρε παιδί μου!! Είμαστε δηλαδή οι μοναδικοί Έλληνες στη χώρα αυτή που όταν γράφουν στον υπολογιστή -καθισμένοι, εννοείται- χρησιμοποιούν χρωματιστή γραμματοσειρά, ε;

Λοιπόν, να συνεχίσουμε το καλαμπούρι ή έγινε σαφές ότι οι σοφιστείες και τα ρητορικά τεχνάσματα άνευ αντικειμένου δεν πιάνουν σε όλους τους ανθρώπους; Ας δούμε λοιπόν την ουσία. Όλες αυτές οι ομοιότητες που υπάρχουν ανάμεσά σ’ εμένα και τον φίλο -αλλά ΟΛΕΣ!- μπορούν στο λεπτό να εντοπισθούν και σε εκατομμύρια άλλους ανθρώπους! Ισχύει μήπως το ίδιο και για τις «άλλες» ομοιότητες; Δεν ξέρω, εσείς να μου πείτε. Πέφτουν καθημερινά δαιμονισμένα γουρούνια σε γκρεμούς και
πνίγονται; Ή μήπως κάνουν συχνά μπάνιο λίγο προτού θυσιαστούν σε κάποιον θεό;

Πέραν τούτου

Τα δραματικά γεγονότα στα Γάδαρα υποτίθεται ότι ιστορούνται από τους
ίδιους τους μαθητές του Ιησού ως αυτόπτες μάρτυρες. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, ο ένας να κάνει λόγο για έναν δαιμονισμένο, ενώ ο άλλος για δύο; Εκεί μπροστά ήτανε όλοι τους - έλεος, δηλαδή!!

Η απάντηση που έλαβα επ’ αυτού ήταν ότι σε μια τυχαία συνάντηση με έναν
φίλο ο οποίος συνοδευόταν από κάποιο άλλο άγνωστο σ’ εμάς άτομο, ασφαλώς και δεν θα ήταν παράδοξο ή αντιφατικό αν εμείς δεν αναφέραμε καθόλου την παρουσία του ατόμου εκείνου, ενώ κάποιος άλλος που ήταν παρών στη συνάντηση, την ανέφερε!

Αυτό σίγουρα είναι σωστό. Με τη διαφορά όμως ότι στην ιστορία με τους Γαδαρηνούς δεν μιλάμε για μια τυχαία, αδιάφορη συνάντηση με έναν φίλο την οποία ο καθένας καταγράφει και αξιολογεί εντελώς διαφορετικά, αλλά
για ένα... ΘΑΥΜΑ! Δεν είναι δυνατόν να είσαι εκεί μπροστά, να βλέπεις να συμβαίνουν όλα αυτά τα απίθανα και να μη θυμάσαι αν ο δαιμονισμένος ήταν ένας ή δύο! Είναι αδιανόητο! Να δεχθώ, λοιπόν, ότι εδώ κάποιος απλώς ήθελε να βάλει λίγη σάλτσα παραπάνω, να το δεχθώ! Μη μου λένε, όμως, πως είναι το ίδιο με μια τυχαία συνάντηση ανάμεσα σε φίλους!

Εκτός αυτού υπάρχει και κάποια άλλη παραφωνία που προβληματίζει: η κραυγαλέα διαφορά αναφορικά με τον τόπο στον οποίο διαδραματίστηκε η ιστορία, και το γεγονός ότι πουθενά, ούτε στα Γάδαρα αλλά ούτε και
στα Γέρασα υπήρχε κάποια λίμνη! Για το συγκεκριμένο θέμα ο Κολιτσάρας παρακάμπτοντας εντελώς το πατριδωνυμικό «Γερασηνοί», το οποίο απαντά ήδη και σε αρχαίους κώδικες, θεωρεί ότι στην προκειμένη περίπτωση απλώς έχουμε δυο διαφορετικά ονόματα για τον ίδιο ακριβώς τόπο: «Κατά μεν τον ευαγγελιστήν Ματθαίο τα Γάδαρα ονομάζονται ‘‘Χώρα των Γεργεσηνών” (κεφ. Η΄ 28), κατά δε τον Μάρκον (Ε΄ 1) και Λουκάν (Η΄ 26) ‘‘Χώρα Γαδαρηνών”» (16). Aυτό φυσικά δεν ισχύει. Πόλη Γάδαρα υπήρχε, και οι κάτοικοί της ονομάζονταν Γαδαρηνοί. Πόλη Γέρασα επίσης υπήρχε. Οι κάτοικοί της ήταν οι Γερασηνοί. Το όνομα «Γεργεσηνοί» όμως είναι δυσεξακρίβωτο από που προέκυψε. Η σημερινή Τζεράς μια φορά δεν ήταν κάποια πόλη Γεργησός ή (Γέργεσα) όπως λανθασμένα αναφέρει ο Γουίλσον (17), αλλά τα αρχαία Γέρασα. Όπως και να ’χει πάντως, ένα είναι το σίγουρο: Απ’ όποιους κι αν προέρχονται τα περί Γαδάρων ή Γεράσων, τα άτομα αυτά προφανώς δεν είχαν ιδέα για τη γεωγραφία της περιοχής! Να προέρχονται από τους μαθητές; Αν είναι δυνατόν! Μήπως απ’ τους αντιγραφείς; Μα τι λόγο είχαν ν’ αλλάξουν τον αρχικό τόπο των πρωτοτύπων; Συνεπώς πόσο παράλογη μπορεί να είναι τελικά η εικασία ότι το «συμβάν» με τους χοίρους στην πραγματικότητα ποτέ δεν συνέβη, αλλά επινοήθηκε υπό την επιρροή των αρχαίων μυστηρίων και «τοποθετήθηκε» στη συγκεκριμένη (ευρύτερη) περιοχή ακριβώς επειδή εκεί κατοικούσαν κυρίως εθνικοί;




Π Α Ρ Α Π Ο Μ Π Ε Σ

[1] Κατά Χριστιανών, σελ. 61, Θύραθεν εκδόσεις

[2] Αγία Γραφή Βίβλος (ερμηνευτική απόδοση : Ι. Θ. Κολιτσάρα),
τ. 6, σ. 36, εκδ. Κ. Κουμουνδουρέα

[3].Τα μυστήρια τού Ιησού, σ. 66, εκδ. Ενάλιος

[4] ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ, 1963, τ. 7, σ. 445, λήμμα: Θεσμοφόρια

[5].Ομ., τ. 6, σ. 916, λήμμα: Ευβουλεύς
..
Επίσης:

Προλεγόμενα στην μελέτη της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας:
Αρχαίες ελληνικές γιορτές
, Jane Ellen Harrison,
σ. 167-169, εκδ. ΕΛΛΑΔΑ

[6].Harrison, σ. 205

[7].ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ, 1963, τ. 2, σ. 300, λήμμα: άλαδε

[8] Carl Kerenyi, ΕΛΕΥΣΙΣ - Μυστήρια και Λατρεία,
εκδ. Ιάμβλιχος

[9] Paul Foucard, Τα Ελευσίνια Μυστήρια, σ. 200,
εκδ. Iάμβλιχος

[10] Harrison, σ. 206

[11].Μ. Καλόπουλος, Το θέατρο της σωτηρίας,
σ. 349-350

[12].J. E. Harrison, Αρχαίες ελληνικές γιορτές,
σ. 167-168,
εκδ. ΕΛΛΑΔΑ

Επίσης:

ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ, 1963, τ. 6, σ. 227,
λήμμα: Ελευσίνια Μυστήρια

[13] Το θέμα της κατασίγασης τής τρικυμίας είχε καταγραφεί
ήδη πριν από τον Ιησού ως θαύμα του Ορφέα.

Μ. Καλόπουλος, Τo θέατρο της σωτηρίας, σ. 425
(Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη, τόμος 4, 48.6)

[14].Σ. 384, εκδ. Αρμός

[15] Joseph Campbell, H δύναμη του μύθου,
σ. 41,
εκδ. Ιάμβλιχος

[16].Αγία Γραφή Βίβλος, τ. 6, σ. 444

[17].Ian Wilson, Ιησούς - Οι μαρτυρίες, σ. 52




..
..

2 σχόλια:

Ερινύα είπε...

KOSTAS,

πολύ ενδιαφέρον άρθρο. Δεν ήξερα τα αναφερόμενα σχετικά με τα Ελευσίνια μυστήρια. Καλό θα ήταν αν οι Timothy Freke και Peter Gandy παραπέμπουν άμεσα, σε όσα αναφέρουν, στις πηγές που τα βρήκαν. Αν ναι, θα ήταν ενδιαφέρον να τις παραθέσεις για να ξέρουμε σε ποιές πηγές μπορεί κάποιος να ανατρέξει για να βρεί πληροφορίες για τα Ελευσίνια ή τα άλλα Ελληνικά μυστήρια.

Πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο. Δεν το είχα ανακαλύψει αλλά τώρα θα το επισκέπτομαι σε κάθε ευκαιρία.

KOSTAS είπε...

Αγαπητή Ερινύα,

καταρχάς να σε καλωσορίσω στο «φτωχικό μου» και να σε
ευχαριστήσω για τα θετικά σου σχόλια.

Αναφορικά τώρα με το θέμα μας, οι Freke και Gandy όπως
έχω επισημάνει και αλλού, δυστυχώς δεν μπορούν να
χαρακτηριστούν ιδιαίτερα αξιόπιστοι. Γενικά έχουν την τάση
να γενικεύουν, να συρράπτουν, να υπερβάλλουν, ακόμα
και να παραποιούν τις ίδιες τις πηγές στις οποίες παραπέμπουν!
Αυτό όμως βέβαια δεν σημαίνει και ότι όλα τα στοιχεία που
παραθέτουν είναι εξ ορισμού απορριπτέα! Απλώς θέλει λίγο
παραπάνω ψάξιμο προτού τους επικαλεστεί κανείς.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση τώρα, αυτό που γράφουν στο
βιβλίο τους, όπως ανέφερα και στην αρχική ανάρτηση, ήταν
το εξής:

«Το ίδιο ακριβώς θέμα βρίσκεται στις τελετουργίες των Ελευσίνιων
Μυστηρίων (111). Σαν μέρος τής τελετής κάθαρσης, πριν από τη
μύηση, 2000 περίπου μυημένοι λούζονταν στη θάλασσα μαζί με
νεαρούς χοίρους (112). Αυτό το τελετουργικό λουτρό έδιωχνε κάθε
κακό και το μετέφερε στους χοίρους, οι οποίοι θυσιάζονταν αργότερα,
ως σύμβολο των ακαθαρσιών των μυημένων, που ρίχνονταν στο
βάραθρο (113)».

Αναφορικά τώρα με τις πηγές που χρησιμοποίησαν και οι οποίες
- έχει σημασία αυτό -, ούτε πρωτογενώς (λογικό βέβαια αυτό!)
ούτε δευτερογενώς συσχετίστηκαν με το περιστατικό στα Γάδαρα,
για το 111 παραπέμπουν στον Walter Burkert (Greek Religion:
Archaic and Classical, 1985, σ. 286) και στη J. E. Harrison
(Prolegomena to the Study of Greek Religion, 1922, σ. 153).
Για το 112 ωστόσο, η Harrison την οποία και εδώ επικαλούνται,
ουδέν αναφέρει περί «2000 μυστών»! Τη συγκεκριμένη αριθμητική
αναφορά όσο κι αν έψαξα - και έψαξα πολύ! - δεν κατάφερα να την
εντοπίσω πουθενά - ούτε στο επίμαχο βιβλίο ούτε και σε άλλα
συναφή έργα! Οπότε κάτι σάπιο μου μυρίζει εδώ… Όμως ακόμα
και στο 113 για το οποίο εκ νέου παραπέμπουν στον Burkert
(σ. 242), η λέξη «βάραθρο» είναι προφανές ότι επιλέχθηκε απλώς
και μόνο για να δημιουργήσει εντυπώσεις και να συνδεθεί συνειρμικά
με την ευαγγελική αφήγηση. Το βάραθρο όντως εμφανίζεται ως κοινό
στοιχείο στην όλη ιστορία, αλλά όχι ως «χωματερή αμαρτιών»
όπως τεχνηέντως το παρουσιάζουν οι Freke και Gandy, αλλά
ως τόπος κατακρήμνισης των χοίρων στα Θεσμοφόρια. To
γιατί τώρα τα Θεσμοφόρια τα ενσωμάτωσα στον παραλληλισμό,
το εξηγώ λεπτομερώς στο αρχικό κείμενο.

Όπως και να ’χει, οι πηγές που στηρίζουν τη θεωρία των
συγγραφέων, παρατίθενται λεπτομερώς στις παραπομπές της
αρχικής ανάρτησης (ενδεχομένως να διέλαθε την προσοχή σου)!
Όπως δε προανέφερα και επισήμανα ήδη και στην αρχική ανάρτηση,
με εξαίρεση την αριθμητική αναφορά περί 2000 μυστών, όλα τα
υπόλοιπα στοιχεία θεωρούνται αδιαμφισβήτητα αφού «περιέχονται
σε κάθε έργο που πραγματεύεται τα Ελευσίνια Μυστήρια αλλά και
σε πολυάριθμα εγκυκλοπαιδικά λήμματα που σχετίζονται με το
θέμα». Βασική (πρωτογενής) δε πηγή προέλευσης εννοείται πώς
είναι η αρχαία ελληνική γραμματεία.

Το γεγονός π.χ. ότι ΟΧΙ μόνο οι μύστες - όπως μου είχε αντιτείνει
στο παρελθόν κάποιος απολογητής - αλλά ΚΑΙ τα χοιρίδια
υποβάλλονταν στο τελετουργικό λουτρό, αποδεικνύεται από την
αναφορά τού Πλουτάρχου (Βίοι Παράλληλοι, Φωκίων-Κάτων, 28)
ότι «μύστην δε λουόντα χοιρίδιον εν Κανθάρω λιμένι κήτος
συνέλαβε, και τα κάτω μέρη τού σώματος άχρι της κοιλίας
κατέπιε […]». Το ότι πάλι στις θυσίες χρησιμοποιούνταν χοίροι
κυρίως επειδή τα ζώα αυτά ήταν προσιτά ακόμα και για τα
μικρότερα βαλλάντια, φαίνεται στην «Πολιτεία» τού Πλάτωνα
(2.378) όπου ο Σωκράτης αναφερόμενος στη σκόπιμότητα
τού να ακούν οι νέοι αλλόκοτες ιστορίες για τους θεούς, λέει
ότι «ει δε ανάγκην τις ην λέγειν, δι απορρήτων ακούειν ως
ολιγίστους, θυσαμένους ου χοίρον αλλά τι μέγα και άπορον
θύμα, όπως ότι ελαχίστοις συνέβη ακούσαι». Γενικά σε
οποιαδήποτε εκτενέστερη μελέτη γύρω από τα Ελευσίνια
κι αν ψάξει κανείς, θα βρει χωρίς κόπο τις σχετικές παραπομπές
στην αρχαία ελληνική γραμματεία.

Επίσημοι, δεδηλωμένοι και... επιστημονικώς τεκμηριωμένοι αναγνώστες:

Πρόσφατα σχόλια

Πρόσφατα σχόλια

Πρόσφατα σχόλια

Τομέας LOL - γελάστε ελεύθερα!

Τομέας LOL - γελάστε ελεύθερα!

Μια πρώτη γεύση τού τι ακολουθεί, χεχε...

Μια πρώτη γεύση τού τι ακολουθεί, χεχε...
Αν θέλετε να σχολιάσετε το... ασχολίαστο, επισκεφτείτε το μπλογκ του Διαγόρα! (Κλικ στην εικόνα)

Κάτι λείπει, κάτι λείπει...

Κάτι λείπει, κάτι λείπει...
Τον ήλιο, ρεεεεεεεεε - τον ήλιο!!

Ο αγνός και αμόλυντος... λεμούριος, χεχε

Ο αγνός και αμόλυντος... λεμούριος, χεχε
Μα καλά, τι λένε τα άτομα;
Λεμούριος (πρωτεύον θηλαστικό):

Τι;; «Μόνο οι γυναίκες έχουν παρθενικό υμένα»; Μα καλά, πάνε καλά οι άνθρωποι;
Κι ο δικός μου δηλαδή τι είναι;




«Αγιο φως»: ουρανόθεν ή...

Απόσπασμα από την Ευχή για το «άγιο φως»:

«[…] παρακαλούμεν και δεόμεθά σου, Παναγιότατε Δέσποτα, όπως αναδείξης
αυτό αγιασμού δώρον και ΠΑΣΗΣ ΘΕЇΚΗΣ ΣΟΥ ΧΑΡΙΤΟΣ ΠΕΠΛΗΡΩΜΕΝΟΝ,
διά της χάριτος τού Παναγίου και φωτοφόρου Τάφου σου˙[…] Αμήν».

Ερώτηση κρίσεως:


Έχει ανάγκη ένα εξώκοσμο φως που υποτίθεται πως κατέρχεται θαυματουρχικά
απευθείας από την άκτιστη χάρη τού Θεού, τη μεσολάβηση τού Παναγίου Τάφου
ή οποιαδήποτε ειδική δέηση, για να πλημυρίσει μ’ αυτό από το οποίο εξ ορισμού
θα έπρεπε
ήδη να… ξεχείλιζε;

Πόθεν;

Υπέρμαχοι τού «αγίου φωτός»:

Το ότι ο Πατριάρχης βρίσκεται μόνος μέσα στο κουβούκλιο δεν έχει καμία απολύτως
σημασία ούτε και είναι επιχείρημα, αφού η Ακοίμητη Κανδήλα που υπάρχει μέσα,
τη συγκεκριμένη μέρα είναι ΣΒΗΣΤΗ!

Π. Γ. Μεταλληνός:

«[…] Από τον 4ο αιώνα μ.Χ. (380) μαρτυρείται απ’ την Αιθερία, μια Ισπανίδα που πήγε
και προσκύνησε, ότι υπάρχει η ακοίμητος κανδήλα στον άγιο τάφο.
Πιστεύω λοιπόν
και καταλήγω, όταν υπάρχει πίστις και χάρις Θεού στον συγκεκριμένο Πατριάρχη,
γίνεται το θαύμα. Όταν δεν υπάρχει πίστις, μπορεί η κανδήλα να χρησιμοποιηθεί
γι’ αυτό...».




Φωτιά στα μπατζάκια μας...

Φωτιά στα μπατζάκια μας...
Αχ βρε παλιόπαιδο, Ιγκόρ...

... φωτιές που μας άναψες!

Τσάμπα το μπουγέλο…

Στην ιστορία τού Κατακλυσμού ο Θεός τιμώρησε τους ανθρώπους για κάτι που όπως
μετά ΡΗΤΑ ομολόγησε
,
ήταν απλώς μέσα στη φύση τους! Το ήξερε λοιπόν αυτό, κι όμως
τους έπνιξε. Όλους! Μαζί και τα ζώα. Και τους έπνιξε επειδή, λέει, … μετάνιωσε (!!) που
τους είχε φτιάξει! Για να μετανιώσει μετά… εκ νέου και να παραδεχθεί ότι βασικά… δεν
έπρεπε να είχε μετανιώσει εξαρχής! Κι όλα αυτά από έναν…
προγιγνώσκοντα θεό!!

Λοιπόν, δεν πιστεύω κάποιος από εσάς να κατάλαβε τίποτα, ε;

Όπως αναφέρει το Κατά Μάρκον Δ´ 10-12, όταν κάποτε οι μαθητές ρώτησαν
τον Χριστό γιατί δίδασκε με παραβολές, αυτός έδωσε αυτολεξεί την εξής απάντηση:
«Σ’ εσάς δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσετε τα μυστήρια τής βασιλείας τού Θεού˙
σ’ εκείνους δε έξω όλα δίνονται με παραβολές ώστε οι βλέποντες να βλέπουν αλλά
να μην αναγνωρίζουν, και οι ακούοντες ν’ ακούν, αλλά να μην αντιλαμβάνονται,
μην τυχόν και μετανοήσουν και τους συγχωρεθούν τα αμαρτήματά τους».

Με το χέρι στην καρδιά: πώς ακριβώς θα χαρακτηρίζατε εσείς έναν δάσκαλο (Ιησούς)
που σύμφωνα με τα ίδια τα λεγόμενά του, διδάσκει επίτηδες με πολύπλοκο τρόπο
(παραβολές) με στόχο κάποιοι μαθητές του -πιθανότατα οι περισσότεροι- παρότι
παρακολουθούν το μάθημα, να μην μπορούν να καταλάβουν τίποτα, στερούμενοι έτσι
τις όποιες θεωρητικές ελπίδες θα είχαν («μην τυχόν και») να αντεπεξέλθουν στις υψηλές
απαιτήσεις («μετανοήσουν») και να πετύχουν («συγχωρεθούν»);

Είναι μια παρθένος οπωσδήποτε... παρθένα;

Είναι μια παρθένος οπωσδήποτε... παρθένα;
Dirne: Μη με βλέπετε έτσι… Εγώ κάποτε ήμουν… παρθένα!
Χριστιανοί για ν’ αποδυναμώσουν την εβραϊκή λέξη bethulah που θα έπρεπε κανονικά να υπήρχε στη θέση τού almah «νεάνις», εάν η περίφημη προφητεία τού Ησαΐα όντως έθετε στο επίκεντρο μια… ανέγγιχτη παρθένο:

«Αλλά και στις γλώσσες των άλλων λαών της Μ. Ανατολής η αντίστοιχη της λέξης bethulah δεν σημαίνει απαραίτητα την (με την βιολογική σημασία) παρθένα. Για παράδειγμα, στα Ακκαδικά η λέξη batultu σημαίνει κυρίως μια ηλικιακή ομάδα. Μόνο σε συγκεκριμένα πλαίσια σημαίνει την παρθένα. Στα κείμενα της Ουγκαρίτ, η λέξη btlt είναι συνήθης χαρακτηρισμός για την Anat, την γυναίκα του Βάαλ. Σε αραμαϊκά κείμενα διαβάζουμε για γυναίκα, btwlt, η οποία είναι επίτοκος (σε τοκετό).»

Και τώρα προσέξτε απίστευτη περίπτωση-λουκούμι από τα Γερμανικά:

Η λέξη Dirne (ντίρνε) ξεκίνησε από μιαν αμάρτυρη γερμανική ρίζα με τη σημασία «παρθένος», συνέχισε στα Παλαιογερμανικά με την ίδια ακριβώς σημασία, υπέστη αργότερα σημασιακή διεύρυνση αλλάζοντας σε «νεαρό κορίτσι» κι εν συνεχεία σε «υπηρέτρια», για να ξεπέσει τελικά σε... «ΠΟΡΝΗ»!! Οι μεταβολές αυτές δε, συντελέσθηκαν εντός μιας, αν όχι μικρότερης, το λιγότερο ίσης χρονικής περιόδου με τις αντίστοιχες σημασιακές αλλαγές που εμφάνισε η σημιτική λέξη, και μάλιστα σε αντίθεση μ’ αυτήν, οι μεταβολές δεν έλαβαν χώρα σε συγγενείς μεν, διαφορετικές δε γλώσσες (Ακκαδικά, Ουγκαριτικά, Αραμαϊκά, Εβραϊκά) αλλά εντός τού ΙΔΙΟΥ γλωσσικού συστήματος (Γερμανικά)!



Θα... καλοπεράσετε, παλιόπαιδα!

Κολιτσάρας:

«
Είναι σπάνια η περίπτωση που ο Θεός τιμωρεί τα αθώα τέκνα για τις αδικίες των
γονέων τους˙ και αν καμιά φορά τα τιμωρεί
το κάνει για να ανταμείψει τα τέκνα πιο
πλουσιοπάροχα στην μέλλουσα ζωή. Ο Θεός όμως τιμωρεί την κακία μέχρι τρίτης
και τετάρτης γενεάς
εφ’ όσον οι απόγονοι μιμούνται την κακία των προγόνων τους
και μισούν τον Θεό. Διαφορετικά ο Θεός είναι πάντοτε δίκαιος, αν και
είναι απόκρυφες
σε μας οι βουλές Του».


Δηλαδή, για να κάνουμε… μετάφραση τής μετάφρασης και ερμηνεία τής ερμηνείας,
ΝΑΙ, ενίοτε τιμωρούνται ΚΑΙ ΑΘΩΟΙ
για τα ανομήματα των ασεβών προγόνων τους
(1η πρόταση), ΟΧΙ, ποτέ δεν τιμωρούνται αθώοι απόγονοι (2η πρόταση), αν και
ποτέ
δεν ξέρεις
(3η πρόταση)!!

Είναι λοιπόν ή δεν είναι το θέμα για… LoL;


Φτιαγμένη από το... πουθενά!!

Εξυπνάκηδες εικονολάτρες:

Οι ανόητοι οι αρχαίοι Έλληνες να πιστεύουν πως τα περίφημα διοπετή ομοιώματα
έπεφταν κατ’ ευθείαν από τον ουρανό,
συστημένα με αποστολέα τον ίδιο τον Δία…
Ρε τους βλάκες…

Απάντηση:

Σσσσσς! Αχειροποίητα!
Εξυπνάκηδες εικονολάτρες:

Πόσο ανόητοι ήταν αυτοί οι ειδωλολάτρες οι αρχαίοι Έλληνες με τις δεισιδαίμονες
φαντασιοπληξίες τους περί αγαλμάτων που
μιλούσαν, χαμογελούσαν, μετακινούνταν
από μόνα τους, προστάτευαν και… πετούσαν φωτιές
όταν βέβηλοι επιχειρούσαν να τα
απομακρύνουν από τον ιερό τόπο λατρείας τους! Μα είναι ποτέ δυνατόν να πίστευαν
τέτοια πράγματα;

Απάντηση:

Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ποια απάντηση θα ταίριαζε για την περίπτωσή τους.
Να απαντήσουμε λαϊκιστί με το κλασικό «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!»; Ή να
τους υπενθυμίσουμε καλύτερα ότι «στο σπίτι τού κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί!»;
Μήπως πάλι να πάρουμε το «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» ή καλύτερα την
περίφημη ρήση τού Ιησού περί κάρφους και… δοκού εν τω οφθαλμώ ημών; Ή μήπως
όλα αυτά μαζί; Διότι πώς αλλιώς θα πρέπει ν’ απαντήσει κανείς σε ανθρώπους που
τολμάνε και σχολιάζουν ειρωνικά τα παραπάνω, όταν στο ίδιο το σύστημα πίστης
που ασπάζονται κι ακολουθούν , «υπάρχουν»… δακρυροούσες
και -Θεός φυλάξοι!-
αιμοροούσες Παναγίες,
ιστορίες (γι’ αγρίους) περί εικόνων που θαυματουργικά…
φεγγοβολούσαν, μιλούσαν, κουνούσαν τα δάχτυλά τους και… τηλεμεταφέρονταν
από
το ένα μέρος στο άλλο; Έλεος, δηλαδή! Έλεος!

Θαύμα!

Θαύμα!
Πώς ένα διαδικτυακό τρολάρισμα μετατράπηκε εν μια νυκτί σε... θαύμα!

Να 'ταν η ζήλια ψώρα...

Φανταστείτε δηλαδή να ΜΗΝ είχε... παρρησία!

Παραφρονήστε ελεύθερα:

1ον : Η αειμεσιτεύουσα Παναγία ως μητέρα τού Χριστού έχει παρρησία ενώπιον του.
2ον :
Η Παναγία στον γάμο τής Κανά το μόνο που είπε ήταν: «Δεν εχουν άλλο κρασί».
3ον : Ο Χριστός παρά την… παρρησία τής μητέρας του,
την αποπήρε!
4ον
: Αυτό συνέβη επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Χριστός μιλούσε ως Θεός
.........και απλώς απαίτησε από τη φυσική του μητέρα τον προσήκοντα σεβασμό.
5ον :
Η Παναγία… ανάγκασε (!) τον Χριστό να κάνει το θαύμα πρόωρα.
6ον : Ο Χριστός συνεπώς έκανε κάτι παρά την αρχική του πρόθεση ۬ επηρεάστηκε
.........
και άλλαξε γνώμη!
7ον :
Ο Χριστός είναι… προγιγνώσκων και… άτρεπτος!
8ον :
Όχι, όχι: ο Χριστός, είπαμε, στη συγκεκριμένη περίπτωση δε μιλούσε ως άνθρωπος,
.........αλλά… ως Θεός!!

Βοήθ... γκλουκ!!

Βοήθ... γκλουκ!!

Άφθαρτος!!

Άφθαρτος!!
Γειά σας! Με βρήκαν στην Κίνα, είμαι περίπου... 3000 ετών, αταρίχευτος, μα όχι... άγιος!

Άγγελος ή διάβολος; Οι ειδικοί ας γνωμοδοτήσουν!

Άγγελος ή διάβολος; Οι ειδικοί ας γνωμοδοτήσουν!

Was ist Wahrheit?

Sprechen Sie Deutsch? Dann klicken Sie doch mal hier rein!

Ευχαριστούμε!

Ευχαριστούμε!