..
Αγαπητοί φίλοι, καλωσορίσατε στο διαδικτυακό τσαρδί μου!
Ελπίζω παρά την έλλειψη ιδιαιτέρων ανέσεων να νιώσετε όλοι σαν στο σπίτι σας!
Μπορείτε επίσης μετά, αν θέλετε, να περάσετε και δίπλα
στα τραγούδια που αγαπώ.
Εκεί έχει μόνο... μουσική!

τι εστιν αλήθεια;

Πιλάτος (Κατά Ιωάννην, ΙΗ΄ 38)

Αναλυτικός κατάλογος

..
128. Anybody home?
127. Που λέτε, λοιπόν, πάτερ Γεώργιε…
126. «Άγιο φως» (και η κουβέντα συνεχίζεται...)
125. Το θαύμα είναι η... ευχή που... αγιάζει το φως!! (deutsch hier)
124. Το «τι εστιν αλήθεια;» και στα Γερμανικά!
123. Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου...
122. Τρία πουλάκια κάθονταν…
121. Μεταξύ θρησκοληψίας και παράνοιας
120. Απρόσκλητοι σε μια χριστιανική χώρα...
119. «Άγιο Φως»: η άλλη όψη τού νομίσματος (deutsch hier)
118. Ποιο ήταν το... θαύμα
117. Οι... άσφαιρες «πύρινες σφαίρες» (deutsch hier)
116. Αστραπές και κεραυνοί (στου φακού μας το γυαλί)... (deutsch hier)
115. Φωτιά στα μπατζάκιά μας...
114. Περί τής προφητείας τού Ησαΐα (Εμπλουτ. αναδημ.)
113. Το χρονικό μιας κωλοτούμπας...
112. Περί τού «αγνώστου θεού» (Αναδημ.)
111. Μπεεεεεε!! (Κάτω τα κεφάλια ωρέ χριστιανοί!)
110. Εγκλωβισμένοι στη ζώνη τού Λυκόφωτος…
109. Τo κάψιμο τού Καρνάβαλου… (Περί «υιών ποιητών»)
108. Άντε βρε, χρόνια πολλά!
107. Η μαρτυρία τού Τάκιτου
106. Home alone 2
105. Σήμερα τα Φώτα κι ο φωτισμός...
104. Η μαρτυρία τού Πλινίου τού Νεοτέρου
103. Η μαρτυρία τού Σουητώνιου
102. Cute Christmas Cartoon
101. Unheilig - Kling Glöckchen ... vom Album
100. Ο γυμνός νεανίσκος στή Γεσθημανή
..99. Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα...
..98. Βίντεο: Καλόπουλος vs. π. Καρπαθίου
..97. Τι εμοί και σοί (κοινώς, τη ρόκα σου εσύ!);
..96. Μήνυμα προς πάσαν κατεύθυνση
..95. Μπαμ και κάτω (Περί τού Τάε Κβον Ντο)
..94. Ορθόδοξη κβαντική φυσική και τα μυαλά στα κάγκελα!
..93. Λυπάμαι, αλλά δε γίνεται αλλιώς!
..92. Η αμαρτωλή ιστορία μιας απογραφής
..91. Κυριακή γιορτή και σχόλη, να ’ταν η βδομάδα όλη…
..90. Μυρώστε με ν’... αγιάσω!
..89. Μέχρι να... παγώσει η κόλαση...
..88. H αειμεσιτεύουσα Βασίλισσα των Ουρανών
..87. Περί τού Ιωάννη τού Ριγολόγου
..86. Βίντεο με τον Μεταλληνό: Αξίζει να το δεις!
..85. Είμαστε και σε... κρίσιμη ηλικία...
..84. Η αβάσταχτη ελαφρότητα τού απολογήσθαι
..83. Αποκαλυπτήρια (Sit back and enjoy the show!)
..82. Περί... υιών
..81. Περί «γεννητού» και «κτιστού» (και… «ποιητού»)
..80. Παιδιά, έχουμε γενέθλια!
..79. Τον αναγνωρίζετε;
..78. Ένα... φοβερά δύσκολο… απλό ερώτημα!!
..77. Προβληματισμών συνέχεια...
..76. Προβληματισμοί...
..75. Ανοίξτε κανένα παράθυρο, ρε παιδιά!
..74. ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ (HOME ALONE)
..73. Δάσκαλε, για ρίξε ένα... repeat σε παρακαλώ!
..72. Αχαχαχαχαχαχα!
..71. Τα παιδιά τού Ζεβεδαίου ποιον είχαν πατέρα;
..70. Chicken Techno
..69. Εύτυχος και Ελπήνωρ (Αν έχεις... τύχη διάβαινε!)
..68. Περί τής γνωστής-άγνωστης εξέγερσης
..67. Η αναγκαιότητα τής πίστης
..66. Το μυστήριο τού Βαραββά
..65. Ω Αυτοκράτορ, εγρήγορας ή καθεύδης;
..64. Τα κινητά σας, ρεεεεε!!
..63. Προς Ο.Ο.Δ.Ε. (Περί του Αγίου Φωτός)
..62. Ο σωστός τρόπος να κάνεις τον σταυρό σου!
..61. Περί του Τιμίου Ξύλου
..60. Περί της αναγκαιότητας τού κακού
..59. Περί του «Πίστευε και μη ερεύνα»
..58. DEPECHE MODE - «Βlasphemous rumours»
..57. Κωδικός «Λαντσιάνο»
..56. Περί των… «γνωστών αγνώστων»
..55. Περί εικόνων
..54. Ισορροπημένη ανισορροπία ή… ανισόρροπη ισορροπία;
..53. Το χρονικό μιας... κλωνοποίησης
..52. Λάιονελ Ρότσιλντ - η περιπέτεια ενός όρκου
..51. Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
..50. Merry Christmas Mr. Bean
..49. Προς κέντρα λακτίζειν
..48. Ο δίκαιος και ο δυνάστης
..47. Μια υπέροχη Κυριακάτικη εμπειρία ...
..46. Οι Δέκα Πληγές τού ... Ιπούουερ!
..45. Με τα δυο χεράακια, πλάθω σκ*****άακια...
..44. Γκρρρρ!!! Αυτό δεν είναι δυνατόν!!!!!!
..43. For yooour eyes onlyyyyy ...
..42. Περί Θεού: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα
..41. Περί Κυρίλλου και Υπατίας τής Αλεξανδρινής
..40. «Λάβετε, φάγετε ...» - ποιος το είπε τελικά;
..39. Οι βολεμένοι μικροαστοί τής θρησκευτικής πίστης
..38. Life: press DELETE
..37. Μεταξύ πατέρα και γιού
..36. Ρε παιδιά, μήπως έχει κανείς την ... ακριβή ώρα;
..35. O Ελισαίος, οι αρκούδες και οι ... αρκουδιές!
..34. Η διάβαση της Ερυθράς και ο … Ρα!
..33. Περί … «αλλοτρίων» θαυμάτων
..32. Η μάχη για τους … «αναποφάσιστους»
..31. Οι ... Χριστιανοαντιγιαχβεβουδιστοϊνδουιστές
..30. Καλησπέρα, γιατρέ ... Είμαι ο ... Απόλλων!!
..29. Μπρρρρ!!!
..28. Πώς το 40 χώρεσε μέσα στο ... 1 !!!
..27. Πώς το 40 χώρεσε μέσα στο ... 3 !!!
..26. Ο απαγχονισμός τής ... κοινής λογικής
..25. (Γενικά) περί αντιφάσεων
..24. Βασίλεψε ο ήλιος (και ... νίκησε ο Δαβίδ!)
..23. Τα ... ακριβώς 153 (υπόπτου προελεύσεως) ψάρια
..22. Οι δαίμονες και οι ... τετράποδες μπριζόλες
..21. Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα
..20. Περί θεοπνευστίας
..19. Η μυστηριώδης Σινδόνη τού Τορίνο
..18. Περιέχει η Γένεση προφητείες γιά την Αποκάλυψη;
..17. Να ζει κανείς ή να μη ζει ... (Περί Αδάμ και Εύας) ...
..16. Η δημιουργία των πτηνών
..15. Εξαγαγέτω τα ύδατα ερπετά (και η φαντασία...
........δεινοσαύρους
..14. Άμοιρε άνθρωπε, τι σού ’μελλε να πάθεις!
..13. Ρουάχ -φύσηξε ο άνεμος (μας πήρε και ... μας σήκωσε)!
..12. Ολική έκλειψη ηλίου, σελήνης και ... νοημοσύνης
..11. Οι κατά ... φαντασίαν γνωρίζοντες
..10. Η σιωπή των αμνών (Περί τού Αγίου Φωτός)
...9. Η πινακίδα Ι.Ν.Β.Ι.
...8. Θεïκό σχέδιο ή … σατανική αντιγραφή;
...7. Δάσκαλε που δίδασκες ...
...6. Η καραμέλα των «ανθρωπομορφικών εκφράσεων»
...5. Περί «δημοκρατικότητας»
...4. Όλα συγχωρούνται; - Μμμ, δε νομίζω.
...3. Ο (διάτρητος) παρθενικός υμένας
...2. ΗΣΑΪΑΣ, Ζ΄ 14 - παρθένος(= ανέγγιχτη) ή ...
.......παρθένος (= νεάνις);
...1. Συγγνώμη, δεν μπορώ να περιμένω άλλο πια!

Επειδή όλα κάποτε τελειώνουν...

Επειδή όλα κάποτε τελειώνουν...

Κυριακή, 6 Απριλίου 2008

Περί του «Πίστευε και μη ερεύνα»

...............

«Πίστευε και μη ερεύνα» - πόσες και πόσες φορές δεν ακούσατε τη φράση αυτή να βγαίνει από το στόμα κάποιου χριστιανού συνομιλητή που, ανήμπορος να δώσει κάποια πειστική απάντηση για το ένα ή το άλλο ζήτημα, κατέφυγε απελπισμένος στην εξωφρενική αυτή προτροπή;
..
Γύρω από το «Πίστευε και μη ερεύνα», ωστόσο, υφαίνεται ένα μικρό μυστήριο.
Η φράση -ανάλογα με το πόσο ενημερωμένος είναι κανείς για το ζήτημα της έρευνας στον χριστιανισμό- γίνεται συχνά μπαλάκι του τένις ανάμεσα σε πιστούς και αμφισβητούντες με αποτέλεσμα να μη μπορεί πια κανείς να είναι σίγουρος για το τι τελικά ισχύει: επιτρέπει ο χριστιανισμός την έρευνα ή όχι; Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.
..
Κατ’ αρχάς το «Πίστευε και μη ερεύνα» -όταν δεν μνημονεύεται με επικριτική
διάθεση- σε καμία περίπτωση δεν προέρχεται μόνο από ανθρώπους αγράμματους και άσχετους με τη χριστιανική πίστη όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι απολογητές. Προσωπικά το έχω ακούσει ουκ ολίγες φορές να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα απελπισίας ακόμα κι από ιερείς! Ας μην υπεραπλουστεύουμε λοιπόν τα πράγματα. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, παρατηρείται μια φανερή αλλαγή πλεύσης με στόχο να καταδειχθεί ότι σε καμία περίπτωση ο χριστιανισμός δεν καταδικάζει την έρευνα. Έτσι λοιπόν στα επικριτικά σχόλια περί σκοταδισμού πολλοί χριστιανοί απαντούν με το Κατά Ιωάννην, Ε´ 39 - «ο Χριστός είπε: “Ερευνάτε τας γραφάς”», αντιλέγουν! Πέραν όμως του γεγονότος ότι ακόμα κι αν αυτό ακριβώς έλεγε, και πάλι δεν νομίζω πως θα μπορούσαμε να μιλάμε για απόδειξη, αλλά μάλλον για αντίφαση, η φράση «ερευνάτε τας γραφάς» στο επίμαχο χωρίο όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς διαβάζοντας την αποσιωπώμενη συνέχεια, δεν είναι προστακτική: «ερευνάτε τας γραφάς, ότι υμείς δοκείτε εν αυταίς ζωήν αιώνιον έχειν». Αυτό δηλαδή που έχουμε εδώ δεν είναι κάποια ειδική προτροπή του Ιησού να ερευνάμε την Αγία Γραφή, αλλά την απλή καταγραφή του γεγονότος -τη διαπίστωση- ότι οι Ιουδαίοι ερευνούσαν τις γραφές επειδή πίστευαν ότι έτσι θα έβρισκαν την αιώνια ζωή (1).
..
Ένα άλλο -επιεικώς αστείο- επιχείρημα που τελευταία χρησιμοποιείται όλο
και πιο συχνά (το έχω ακούσει ακόμα και από γνωστό κληρικό σε τηλεοπτικό πάνελ), είναι η φημολογούμενη μετάθεση του κόμματος κατά το πρότυπο του γνωστού δελφικού χρησμού «ήξεις, αφίξεις (,) ου (,) θνήξεις εν πολέμω»: «Δε λέει: “Πίστευε, και μη ερεύνα”», αντιλέγουν, «αλλά: “Πίστευε και μη, ερεύνα”, δηλαδή είτε πιστεύεις, είτε όχι, να ερευνάς!». Πιάσ’ τ’ αβγό και κούρευ’ το, δηλαδή! (2)
..
Τα ανέκδοτα όμως δεν σταματούν εδώ. Τελευταία, βλέπετε, κυκλοφορεί και το
εξής «ψαγμένο»: δεν είναι, λέει, ούτε: «Πίστευε, και μη ερεύνα» ούτε: «Πίστευε και μη, ερεύνα», αλλά: «Πίστευε, και μοι ερεύνα», δηλαδή «πίστευε και ΕΜΕΝΑ (δηλ. τον Κύριο) ερεύνα». Μόλις λοιπόν η γραμματική της αρχαίας Ελληνικής αλλάξει ερήμην εκείνων που την εφάρμοζαν από πρώτο χέρι και το ρήμα ερευνάω αποφασισθεί εκ των υστέρων ότι δεν συντάσσεται με αιτιατική, αλλά με δοτική («εμοί»), ε τότε να ξανασυζητήσουμε και την περίπτωση αυτή. Μέχρι τότε, όμως, … έλεος!
..
Ωστόσο, αν δεν ισχύει ούτε το ένα, ούτε τ’ άλλο, ούτε το… παράλλο, τότε τι
ισχύει τελικά; Ποια είναι η προέλευση του λογισμού αυτού; Ποιος νους τον συνέλαβε και ποιο στόμα τον άρθρωσε; Καταρχάς, όπως μας διαβεβαιώνουν πολλοί χριστιανοί, το «Πίστευε και μη ερεύνα» έτσι όπως έχει περάσει στη λαϊκή συνείδηση, ουδεμία σχέση έχει με τη γνήσια ορθόδοξη πίστη, αφού πέραν του γεγονότος ότι δεν αναφέρεται σε κανένα βιβλικό ή πατερικό κείμενο, πλήθος παραδειγμάτων αποδεικνύουν ότι χριστιανισμός και έρευνα συνυπάρχουν αρμονικά! Από τη στιγμή, φερ’ ειπείν, που ακόμα και το κεντρικό χριστιανικό δόγμα, η ίδια δηλαδή η Ανάσταση, όχι μόνο επιτρέπεται αλλά μάλιστα προτείνεται κιόλας να ερευνηθεί (αλήθεια, πώς ακριβώς θα μπορούσε ποτέ να γίνει αυτό;), τότε τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «η Ορθοδοξία ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ να ερευνήσουμε»! Διότι, λέει, ο Χριστός όχι μόνο «δεν είπε στον ("άπιστο") Θωμά "πίστευε και μη ερεύνα", αλλά τον προέτρεψε να ελέγξει με τα ίδια του τα χέρια τις τρύπες από τα καρφιά Του!». Οι ίδιοι οι Πατέρες άλλωστε «λένε ότι ο Θωμάς απουσίασε "οικονομικώς" στην πρώτη εμφάνιση του Κυρίου (δηλαδή κατ' οικονομίαν!) έτσι ώστε να αποδειχθεί η Ανάσταση και με έρευνα». 

Σωστά. Όντως εδώ μπορούμε, νομίζω, να μιλάμε για αδιάσειστη απόδειξη. Κάτι ανάλογο δηλαδή και με τη μαρτυρία του Φειδιπίδη για τη συνάντηση που είχε με τον Πάνα πριν από τη μάχη του Μαραθώνα, όπου ο τραγοπόδαρος θεός του υποσχέθηκε πως δεν θα άφηνε τους Αθηναίους αβοήθητους. Χωρίς τη σημαντική αυτή μαρτυρία, ούτε η πεποίθηση ότι η επέμβαση του Πάνα έπαιξε καθοριστικότατο ρόλο στη νίκη, ούτε οι αναφορές περί εμφάνισης του στη μάχη, αλλά ούτε και το ιερό που ιδρύθηκε μετά προς τιμήν του θα είχε κάποια ιδιαίτερη αποδεικτική αξία. Αφού όμως ήδη πριν από τη μάχη ο Φειδιπίδης είχε «οικονομικώς» τη συνάντηση αυτή με τον θεό, αφού τον είδε και μίλησε μαζί του μεταφέροντας ένα μήνυμα που αργότερα επαληθεύτηκε (οι Αθηναίοι όντως νίκησαν, και ο Παν σύμφωνα με πολυάριθμες μαρτυρίες εθεάθη να συμπολεμά στη μάχη) μπορούμε, νομίζω, όντως να μιλάμε για απόδειξη.
......
Για να σοβαρευτούμε, όμως, τώρα λιγάκι, όλα αυτά τα περί «προτροπής σε έρευνα» στην περίπτωση του Θωμά, ασφαλώς ακούγονται πολύ όμορφα και φιλελεύθερα, είναι ωστόσο αδύνατον να μη σχολιαστούν και κάποιες λεπτομέρειες στην όλη ιστορία που χαλάνε τη μανέστρα! Η προτροπή του Ιησού στον Θωμά να βάλει τον δάκτυλό του επί τον τύπον των ήλων, απομονώνεται, βλέπετε, πλήρως από τα συμφραζόμενα με συνέπεια το γενικό μήνυμα να αλλοιώνεται σημαντικά! Διότι ο Ιησούς αμέσως μετά την επίμαχη προτροπή του, πρόσθεσε άλλη μία:
«και μη γίνου άπιστος, αλλά πιστός», ενώ την ομολογία του Θωμά που ακολούθησε, την αντιμετώπισε με το μάλλον πικρόχολο σχόλιο ότι στην ουσία πίστεψε επειδή τον είδε˙ όμως «μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες» (3)! Σας φαίνονται εσάς όλα
αυτά «προτροπή για έρευνα»; Εμένα περισσότερο για ρητορικά διατυπωμένη αποτροπή μου κάνουν! Κι αν τώρα αντιτάξει κανείς κάποιο άλλο εδάφιο που φαίνεται να ενθαρρύνει την έρευνα, τότε θ’ αντιτάξω κι εγώ άλλα -έτοιμα τα ’χω- που φαίνονται να την αποθαρρύνουν, και μετά άντε να βγάλουμε άκρη!
..
Για να μπούμε όμως στην τελική ευθεία, η προτροπή να πιστεύουμε χωρίς να ερευνούμε, όπως φαίνεται εν τέλει όντως υπάρχει καταγεγραμμένη στη
χριστιανική ιστορία! Συγκεκριμένα στη Γ´ Οικουμενικη Σύνοδο της Εφέσου το 431 ο Επισκόπος Αγκύρας Θεόδοτος παραδίδεται ότι είπε: «Πίστευε τω θαύματι και μη ερεύνα λογισμοίς το γενόμενον», δηλαδή: «Να πιστεύειςτο θαύμα χωρίς να το ψάχνεις με τη λογική»! Η ομοιότητα εδώ, λοιπόν, δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί τυχαία. Η εν λόγω φράση του Θεοδότου ωστόσο δυστυχώς έχει τραβήξει τα πάνδεινα, κυρίως από βιαστικούς κριτές που την επικολλούν σε διάφορα φόρουμ και μπλογκ χωρίς να την έχουν πολυκαταλάβει! Όποιος, βλέπετε, κάνει τον κόπο να διαβάσει τα συμφραζόμενα, διαπιστώνει ότι ο Θεόδοτος εδώ δεν αναφέρεται συλλήβδην σε όλα τα θαύματα, αλλά μόνο στη διττή φύση τού Ιησού˙ αυτό είναι που καλεί τους πιστούς να μην επιχειρούν να προσεγγίσουν με την ανθρώπινη λογική, και όχι γενικά κι αόριστα όλα τα θαύματα:
[…] Ομολογώ τοιγαρούν τόν αυτόν θεόν καί άνθρωπον, θεόν μέν πρό αιώνων, άνθρωπον δέ γενόμενον εκ τού τόκου αρξάμενον, ου δύο, αλλ’ ένα, ου φραζόμενον ως ένα, διττόν δέ επινοούμενον: […] ένα λέγεις Χριστόν, τόν αυτόν θεόν καί άνθρωπον; […] ει δέ τέμνεις ταίς εννοίαις, τήν ένωσιν ήρνησαι. μή ούν πρός φύσεις διισταμένας καταγάγηις τόν λογισμόν, θεού τήν άκραν θαυματουργήσαντος ένωσιν. πίστευε τώ θαύματι καί μή ερεύνα λογισμοίς τό γενόμενον. […] (4)
Το γεγονός αυτό δε, βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία και με την επίσημη θέση της Ορθόδοξης πίστης σύμφωνα με την οποία το «Πίστευε, και μη ερεύνα» ισχύει αποκλειστικά και μόνο για το μυστήριο της τριαδικής θεότητας αφού είναι φύσει αδύνατον να το κατανοήσει κανείς με μοναδικό εφόδιο την πεπερασμένη ανθρώπινη λογική. Σωστά, θα συμπληρώσω εγώ. Ενώ η Ανάσταση, η Ανάληψη ή ξέρω ’γώ, η μετατροπή των Τιμίων Δώρων σε… μυοκάρδιο και αίμα ανθρώπου είναι απολύτως κατανοητά, ε;
..
Όπως και να ’χει, ενδιαφέρον παρουσιάζει η λεξικογραφική αναφορά του -γνωστού για τη φιλοχριστιανική του θεώρηση των πραγμάτων- γλωσσολόγου Γ. Μπαμπινιώτη σύμφωνα με τη οποία η επίμαχη φράση
αποτελεί «συντομευμένη μορφή του Πίστευε και μη ερεύνα τα της πίστεως φρ. της πατερικής παράδοσης που δηλώνει ότι τα ζητήματα της πίστεως δεν ερμηνεύονται με τον ορθό λόγο˙ η φρ. παρανοήθηκε και στη συντομευμένη της μορφή χρησιμοποιήθηκε ως δογματική απαγόρευση της έρευνας γενικότερα». Μια τέτοια φράση, ωστόσο, με τη συγκεκριμένη διατύπωση, δεν έχω δει να μνημονεύεται πουθενά αλλού. Αν αντιλαμβάνομαι δε τα γραφόμενα του καθηγητή σωστά, σε αντίθεση με την ορθόδοξη διδασκαλία δεν ανάγει την απαγόρευση αποκλειστικά και μόνο στο ζήτημα της τριαδικής υπόστασης, αλλά την προεκτείνει σε όλα τα ζητήματα της πίστης γενικότερα! Η αποκατάσταση της παρερμηνείας δηλαδή εστιάζεται σαφώς στο ερώτημα αν ο χριστιανισμός επιτρέπει ή όχι την έρευνα που ΔΕΝ συνδέεται με θέματα πίστης π.χ. την ιατρική έρευνα. Για τα υπόλοιπα όμως, οι διευκρινίσεις του λεξικού ουδόλως δείχνουν να ανασκευάζουν το, υποτίθεται, παρερμηνευμένο «πίστευε και μη ερεύνα»!
..
Ολοκληρώνοντας τη μικρή μας… έρευνα για το αν πρέπει να… ερευνούμε και
τι, αξίζει, νομίζω, να αναφερθεί ότι όταν επρόκειτο για θέματα πίστης, ακόμα κι ο Πλάτων καλούσε τους Αθηναίους να αποδεχόνται και να πιστεύουν τις θρησκευτικές παραδόσεις που διέσωσαν οι πρόγονοί τους, ακόμα κι αν δεν υπήρχαν οι αναγκαίες αποδείξεις για το αληθές των παραδόσεων αυτών:
Περί δε των άλλων δαιμόνων επείν και γνώναι την γένεσιν μείζον η καθ’ ημάς, πειστέον δε τοις ειρηκόσιν έμπροσθεν, εκγόνοις μεν θεών ούσιν, ως έφασαν, σαφώς δε που τους γε αυτών προγόνους ειδόσιν ˙ αδύνατον ουν θεών παισίν απιστείν, καίπερ άνευ τε εικότων και αναγκαίων αποδείξεων λέγουσιν, αλλ’ ως οικεία φασκόντων απαγγέλειν επομένους τω νόμω πιστευτέον. Ούτως ουν κατ’ εκείνους ημίν η γένεσις περί τούτων των θεών εχέτω και λεγέσθω. (5)
«Πίστευε και μη ερεύνα» λοιπόν; - Μμμ, λυπάμαι, αλλά θα πάρω καλύτερα το «Νήφε και μέμνησο απιστείν»
..

..
.
Π Α Ρ Α Π Ο Μ Π Ε Σ
..
[1] Ωστόσο ούτε αποθάρρυνε τη μελέτη των Γραφών˙απλώς επισήμανε
ότι αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό.
..
[2] Πουθενά δεν μαρτυρείται η ύπαρξη της εκδοχής αυτής.
..
[3] Την προσπάθεια -ας μου επιτραπεί ο αδόκιμος όρος- «αποσκανδαλισμού»
της δυσπιστίας του Θωμά θα τη χαρακτηρίσω -το λιγότερο- ατυχή.
Αυτά τα

περί επιθυμίας για μετάβαση «από την πίστη εξ ακοής σε εμπειρική πίστη»,
δεν πείθουν ούτε παιδιά της προσχολικής ηλικίας! Ο Θωμάς ήταν σαφέστατος:
«Αν δεν δω, δεν πιστεύω»! Αν -όπως είπαν οι Πατέρες- δεν αμφέβαλλε για
την Ανάσταση, αλλά απλώς ήθελε να αποκτήσει «προσωπική εμπειρία του
θαυμαστού αυτού γεγονότος», τότε
..
πρώτον: τι νόημα είχε η προτροπή που του απηύ
θυνε ο Ιησούς να μην απιστεί,
αλλά να πιστεύει;
..
δεύτερον: προς τι το σχόλιο του Ιησού ότι ο Θωμάς πίστεψε επειδή τον είδε,
όμως «μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες»;
..
και τρίτον: εάν ο Θωμάς απλώς «ήθελε να έχη προσωπική συνάντηση
με τον Αναστάντα Χριστό, να απολαύση την ευλογία της παρουσίας
Του και να φθάση από την πίστη εξ ακοής στην πίστη εκ θεωρίας»,
τότε γιατί το περιστατικό χαρακτηρίζεται από τους απολογητές απόδειξη περί
του φιλερεύνου της χριστιανικής πίστης; Ερώτηση κρίσεως δηλαδή…
..
[4] Τόσο η μεμονωμένη φράση όσο και το εκτενέστερο κείμενο δυστυχώς
πουθενά δεν συνοδεύονται από τις αντίστοιχες παραπομπές στην πρωτογενή
πηγή. Το θεωρώ πάντως απίθανο να πρόκειται περί εφευρήματος αφού
πέραν της γλώσσας στην οποία είναι συνταγμένο, το κεντρικό του νόημα
στην πραγματικότητα δεν είναι αυτό που νομίζουν εκείνοι που το επικαλούνται
ως τεκμήριο δογματικά κατοχυρωμένου σκοταδισμού! Οποιοσδήποτε
πάντως γνωρίζει κάτι παραπάνω, θα χαιρόμουν αν το έθετε υπ’ όψιν
του μπλογκ.
..
[5] UPDATE (09/04/2010):
Σύμφωνα όμως με την κρατούσα άποψη, η συγκεκριμένη διατύπωση
του Πλάτωνα έχει σαφώς ειρωνική χροιά. Εκτενή σχολιασμό του ζητήματος
μπορείτε να βρείτε στο σχετικό άρθρο του jungle-report. Το ότι εδώ κάτι άλλο
πρέπει να εννοούσε ο Πλάτων, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε διαβάζοντας
τα σχόλια που ακολουθούν, το είχε επισημάνει και ο αγαπητός φίλος Hades.
Την πιθανότητα ειρωνείας την είχα μεν ακουστά, σε καμία περίπτωση όμως
δεν γνώριζα ότι ήταν τόσο ευρέως αποδεκτή ۬ αυτό το διαπίστωσα εκ των
υστέρων όταν διάβασα το αναδημοσιευμένο άρθρο του jungle-report στo
συλλογικό ιστολόγιο Αθεΐα. Όπως και να ’χει, παρόλο που όταν έγραφα
το κείμενό μου, είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου την πιθανότητα να
ίσχυε αυτό περί ειρωνικής διατύπωσης, επηρεασμένος από το γεγονός
ότι το ερώτημα «αν η περιγραφή τού Πλάτωνα ή μέρος -και ποιο ακριβώς-
αυτής της αφήγησης είναι μυθολογικό είναι ένα από εκείνα τα αιώνια
ερωτήματα που ταλανίζουν το μελετητή του Πλάτωνα» αφού «[…] εκείνο
που ο ένας θεωρεί ποιητική φαντασίωση, απλώς ‘μεταφορική απόδοση’
όπως το αποκαλεί ο Τσέλερ (Zeller), κάποιος άλλος το θεωρεί κυριολεξία»
(James Adam, Σωκράτης - Πλάτων: Εισαγωγή στη φιλοσοφία τους, σ. 64)
- επηρεασμένος, λοιπόν, από τη συγκεκριμένη προσέγγιση, αλλά και σε
συνδυασμό με τις απίστευτες αντιλήψεις του Αθηναίου στους Νόμους, Ι΄
(κατ' εμέ μνημείο μισαλλοδοξίας), τελικά δεν έλαβα υπ' όψιν την περίπτωση
ειρωνικής διατύπωσης και γι' αυτό μίλησα για «ακαμψία» και «δογματικότητα»
από την πλευρά του Πλάτωνα.
..
..

23 σχόλια:

Φωσφόρος είπε...

Πές τους τα! Να... αγιάσει το πληκτρολόγιό σου φίλε!

KOSTAS είπε...

Καλωσόρισες Φωσφόρε στη φτωχοκαλύβα μου και σ’ ευχαριστώ
για το σχόλιό σου!

Hades είπε...

Χμ, διακρίνω μια σημαντική παράλειψη αναφορικά με το σημαντικότερο επιχείρημα των "άλλων" οπότε αν μου επιτρέπεις μια συμπλήρωση.

Φησί δέ τίνας μηδέ βουλομένους διδόναι ή λαμβάνειν λόγον περί ών πιστεύουσι χρήσθαι τώ ΜΗ ΕΞΕΤΑΖΕ ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΣΟΝ και ή πίστις σου σώσει σε λέγουσι.

Τάδε έφη Κέλσος στον Αληθή λόγο. Το πρόβλημα με τα νέα ελληνικά είναι ότι πολλές φορές καθίστανται ασαφή. Τα αρχαία όμως δεν επιδέχονται παρανοήσεων. Στην πραγματικότητα το "πίστευε και μη ερεύνα" είναι πολύ πιο πρόσφατο και η όλη παρερμηνεία έχει να κάνει με 2 παράγοντες:
-ο πρώτος,που αναφέρεις κιόλας, ότι ξαφνικά θυμήθηκαν τους δελφικούς χρησμούς και το περιβόητο κόμμα μέσα στην πρόταση (ότι δεν μπαίνει μετά το μη, αλλά μετά το πίστευε)
-και ο δεύτερος, ότι αυτοί που έκαναν αυτήν την ανάλυση προφανώς δεν ήξεραν καλά τα αρχαία ελληνικά.

Διότι ο Κέλσος δεν γράφει πίστευε και μη ερεύνα, παρά μή εξέτεζε αλλά πίστευσον.
Το μη δηλαδή πηγαίνει απευθείας στο ρήμα εξέταζε (που είναι προστακτική κιόλας) ενώ μέσα στην πρόταση υπάρχει το αντιθετικό αλλά.
Εδ'ω πρέπει να κάνω μια απαραίτητη υποσημείωση: οι πιθανότητες να είχε παραφράσει ο Κέλσος την εν λόγω χριστιανική ρήση προς ιδίον ώφελος στερείται σοβαρότητος, και αυτό αποδεικνύεται από 2 στοιχεία:
-πρώτον, ο Αληθής Λόγος είναι ένα κείμενο μετριοπαθές που βασίζεται στην κοινή λογική και την απευθείας σύγκριση και ουχί στη δογματική κατάρριψη
-και δεύτερον, ακριβώς επειδή ήταν τόσο σοβαρό και δυνατό κείμενο είχε επιστρατευθεί ο Ωριγένης να το αντικρούσει, ο οποίος ήταν από τα τότε μεγάλα κεφάλια της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας (άσχετα αν μετά αφορίσθηκε και αυτός).

Δεδομένου ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν αποδεδειγμένα ανοικτόμυαλοι και ανεκτικοί και δεν δίσταζαν να υιοθετήσουν κάτι ξένο εάν κι εφόσον το θεωρούσαν σωστό και καλό (βλ. λατρεία Διονύσου επί παραδείγματι), δεν υπήρχε περίπτωση να παραφράσουν ένα κείμενο ή μια φράση για να την αντιλέξουν καλύτερα. Εξάλλου δεν το είχαν κάτι ποτέ και η εν λόγω τακτική είναι αμιγώς χριστιανόφερτη.
Τουτέστιν, ο Κέλσος παρέθεσε μια ρήση έτσι όπως την έλεγαν τότε -και αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη αξία, διότι διαβάζοντας τόσο τον Κέλοσο όσο και τον Πορφύριο διασπιστώνουμε τρελές αντιφάσεις στην χριστιανική διδασκαλία του τότε και του μετέπειτα. Τότε, δηλαδή, δεν την έλεγαν πίστευε και μη ερεύνα, αλλά μη εξέταζε αλλά πίστευσον. Όταν διαπίστωσαν οι τότε τράγοι (εκ του αμνός, μην παρεξηγούμαι) ότι με την εν λόγω ρήση δεν πάνε πουθενά την άλλαξαν (σε άγνωστο χρονικό σημείο) και έτσι μας παρατίθεται έως σήμερα.

Τα υπόλοιπα είναι για την λαϊκή κατανάλωση.

ΥΓ. Ξέχασες και ένα ακόμη ενδεχόμενο: πίστευε και me ερεύνα! :):):):):):)

KOSTAS είπε...

Φίλε Άδη, πάρα, μα πάρα πολύ σημαντικό το στοιχείο που
πρόσθεσες! Αν και το είχα υπ’ όψιν μου, δεν πήγε καν η θύμησή
μου εκεί όταν συγκέντρωνα τα στοιχεία! Αυτή η μαρτυρία τού Κέλσου
όντως αποδεικνύει ότι το «πίστευε και μη ερεύνα» ως αποτρεπτική
οδηγία με αποδέκτες πιστούς και απίστους, ανάγεται σε μια πολύ
παλαιότερη εποχή από εκείνην στην οποία συνήθως το τοποθετούν
οι χριστιανοί. Τώρα για το αν αργότερα όντως ανανοηματοδοτήθηκε
αναγόμενο στην έρευνα περί της τριαδικής θεότητας και πότε ακριβώς
συνέβη αυτό, δεν γνωρίζω κάτι παραπάνω. Και μάλιστα, ξέρεις τι;
Τώρα που το καλοσκέφτομαι, μπορεί μεν το «πίστευε τώ θαύματι
καί μη ερεύνα λογισμοίς τό γενόμενον» τού Θεοδότου το 431 όντως
να μην αναφέρεται σε όλα τα θαύματα γενικότερα, αλλά πέραν
πάσης αμφιβολίας στη διττή φύση τού Ιησού, αυτό όμως ουδόλως
αποκλείει το ενδεχόμενο η συγκεκριμένη φράση να χρησιμοποιούνταν
ήδη αιώνες πριν και για άλλες περιπτώσεις! Η μαρτυρία τού Κέλσου
αυτό ακριβώς δείχνει! Ωστόσο -για να λέμε και του στραβού το δίκιο-
παραμένει προς συζήτηση η θρησκευτική -να το πω «δογματικότητα»,
να το πω «ακαμψία;»- τού Πλάτωνα για την οποία έκανα λόγο στον
επίλογο του κειμένου. Πλάτωνας, ξε-Πλάτωνας… με συγχωρείτε
παιδιά, αλλά εγώ εδώ δεν καταλαβαίνω κάτι δραματικά διαφορετικό
από το «Πίστευε και μη ερεύνα» των χριστιανών!

Όσον αφορά τώρα το άλλο που είπες, το «Πίστευε και me ερεύνα»,
σε παρακαλώ, φίλε Άδη, μην δίνεις ιδέες - δεν θα αντέξω άλλα τέτοια!

Hades είπε...

Βασικά ο Πλάτωνας είναι τελίως διαφορετική περίπτωση. Μην ξεχνάς ότι ο περί Πλάτωνος Θεός ήταν αντικείμενο συζητήσεως από τα αρχαία κιόλας χρόνια. Συνεπώς κάτι άλλο εννοούσε ο Πλάτωνας με το συγκεκριμένο χωρίο.

Αναφορικά με τα υπόλοιπα να υποθέσω ότι... σου έβαλα δουλειά, ε; :):):)
(καλύτερα, για να μην πας και στο μιαρό συλλαλητήριο την Κυριακή!).
Ενδιαφέρον το ενδεχόμενο που λες, αλλά είναι εκτός αντικειμένου μου, συνεπώς ή μοναδική απάντηση που μπορώ να δώσω είναι "δεν έχω ιδέα". Αλλά με αυτούς που'χουμε μπλέξει, ειλικρινώς στο λέω, δεν αποκλείω τίποτε...

KOSTAS είπε...

Credo quia absurdum est...

Ανώνυμος είπε...

To kako to eftiakse to kalo gia to kalo mas to opoio 8a ginei kako mas an eimaste kakoi enw an eimaste kaloi den einai sigoura gia kalo mas ka8ws prepei na pisteuoume kai sto kalo gia na exoume kalo aiwnio.
Emena re mages giati mou fenete o kosmos friktos?Les kai zoume sthn kolash me anases drosias.Me epiasan pali ta gnwstikistika mou.Kserete kanena kalo kolpo na apodrasoume apo edw mesa?

KOSTAS είπε...

«Το κακό το έφτιαξε το καλό για το καλό μας το οποίο θα γίνει
κακό μας αν εμείς είμαστε κακοί, ενώ αν είμαστε καλοί δεν
είναι σίγουρα για καλό μας καθώς πρέπει να πιστεύουμε και
στο καλό για να έχουμε καλό αιώνιο». Καταπληκτική προσέγγιση,
ανώνυμε επισκέπτη! Για το άλλο όμως που είπες, όχι ρε συ, για
ποιον λόγο ν’ αποδράσουμε; Ξέρεις τι, από τα γραφόμενα σου
συμπεραίνω ότι μάλλον χρειάζεσαι επειγόντως διακοπές (όπως
κι εγώ)!

Ανώνυμος είπε...

Σχετικά με την φράση «πίστευε και μη ερεύνα» υπάρχει και το παρακάτω κείμενο : http://panical.blogspot.com/2008/09/blog-post_25.html που το βρήκα πολύ διαφωτιστικό.

KOSTAS είπε...

Ευχαριστώ, φίλε Ανώνυμε, για την παραπομπή.

Batcic είπε...

ΧΑΧΑΧΑ, φίλε Κώστα τα κείμενα σου είναι όπως πάντα διαμάντια έρευνας. Γενικά πάντως η αποσιώπηση του "μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες" είναι συγκλονιστική! Αυτή η χυδαία απόκρυψη της αδιόρατης απειλής είναι το απόλυτο καμουφλάρισμα της χριστιανικής κοσμοθεωρίας.

Είναι σαν να έχεις κάποιον φυλακισμένο και, άμα του λες: "Απαγορεύεται να περάσεις έξω από την πόρτα." αυτό να συνιστά απαγόρευση ενώ άμα του πεις: "Επιτρέπεται να περάσεις έξω από την πόρτα, αλλά άμα το κάνεις, θα σου τσακίσω το κρανίο" να συνιστά προτροπή!!!

Η βλακεία πρέπει να έχει και όρια, δεν νομιμοποιείται κανένας να σπάει τα κοντέρ...

Κώστας είπε...

Ναι, αλλά από τη στιγμή που τελικά επιτράπηκε στον Θωμά να ολοκληρώσει την έρευνα του, φίλε Batcic, έχουμε, νομίζω, ένα αδιάσειστο στοιχείο για την ιστορικότητα τής Ανάστασης. Όπως και να το κάνουμε, δεν μπορούμε να το παραβλέπουμε αυτό. Μην είμαστε εμπαθείς... :-)

Ανώνυμος είπε...

Zhta

Γιατί η μη ιστορικώς επιβεβαιωμένη ευαγγελική αναφορά (σε κείμενα που ούτως ή άλλως έχουν πλήθος ιστορικών ανακριβειών) για την υποτιθέμενη έρευνα του Θωμά είναι αδιάσειστο στοιχείο της ιστορικότητας της Ανάστασης ενός Ανθρώπου ελεγχόμενης ιστορικότητας φερόμενου ως θεού και δεν είναι αδιάσειστο στοιχείο η αναφορά του ιστορικώς υπαρκτού ρήτορα Φιλόστρατου για τους Δημήτριο και Δάμη που είδαν την ανάσταση του ιστορικώς γνωστού Απολλώνιου του Τυανέως ή όλων των υπολοίπων που αναφέρει ο ρήτορας και είδαν την Ανάληψή του στην Κρήτη ?

Η γιατί επίπλέον να μην θεωρείται επιβεβαιωμένη η ανάσταση του Ηρός που ο ιστορικώς υπαρκτός Πλάτων γράφει για τον ιστορικώς επίσης υπαρκτό πασίγνωστο Σωκράτη που αναφέρει στην Πολιτεία την συγκεκριμένη ιστορία για την περιπλάνηση της ψυχής του και την ανάστασή του.

Τι είναι αυτό που κάνει άραγες μια μυθοπλασία επιβεβαίωση, το πλήθος των πιστών, ή μήπως το πλήθος των με το ζόρι προσυλήτων.

Α ξέρω όχι εμείς δεν προσυλητιστήκαμε με το ζόρι ή με ρωμαϊκά διατάγματα και απειλές, αναγνωρίσαμε την ανωτερότητα της μυθοπλασίας του χριστιανισμού από τις ομορφότερες και ποιητικότερες μυθοπλασίες του παρελθόντος μας και είδαμε έτσι το φως της δουλοπρέπειας.

Ανώνυμος είπε...

Zhta

Αλήθεια το "μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι" σε τι διαφέρει στην ουσία του από το "πίστευε και μη ερεύνα" ?

Κώστας είπε...

Zhta

Αγαπητέ φίλε (φίλη;),

νομίζω, καταλαβαίνω με ποιο πνεύμα αναφέρες τον Απολλώνιο τον Τυανέα και τους υπόλοιπους. Φαντάζομαι, με το ίδιο περίπου πνεύμα με το οποίο κι εγώ αναφέρθηκα στον... Πάνα, έτσι δεν είναι; Πάντως, για την ιστορία θα πρέπει να αναφερθεί ότι η εγκυρότητα τής βιογραφίας τού Φιλόστρατου σύμφωνα με την κρατούσα άποψη των ειδικών θεωρείται άκρως αμφισβητούμενη. Προσωπικά δε, όλα κι όλα δύο βιβλία έχω μόνο στη βιβλιοθήκη μου για τον Απολλώνιο: το ένα τής Πολωνής ιστορικού Τζιέλσκα και τ' άλλο τού γιατρού Μιχάλη Ροδόπουλου, την «Αληθινή ''αποκάλυψη'' τού Απολλώνιου Τυανέα». Ε και εννοείται ότι περισσότερο με έπεισε το πρώτο! :-)

Ανώνυμος είπε...

Zhta
Αγαπητε Κώστα,
ΝΑι το πνεύμα μοιάζει, η ουσία ήταν σχόλιο στο "αδιάσειστο στοιχείο για την ιστορικότητα τής Ανάστασης" και το σχόλιο για την ιστορική κριτική που γίνεται σε βιβλία της αρχαιότητας, όταν αυτά είναι θρησκευτικά της "επικρατούσας" θρησκείας, τότε τα συζητάμε αλλιώς αλλά δεν παύουν να είναι και τα δύο μυθοπλασίες. Επιπλέον σχολίασα έμμεσα ότι το "επικρατούσα" είναι κάτι που δεν έγινε λογικά ούτε φυσιολογικά όσο και αν προσπάθησαν πολύ για να μας πείσουν για αυτό.
Τέλος ζήτησα έναν σχολιασμό στα δύο γνωστά ρητά αν είναι τις ίδιας ιδεολογίας ή όχι, φυσικά η γνώμη μου είναι ότι είναι. Ο πτωχός τω πνεύματι δεν έχει κανένα λόγο να ερευνά.

καλήμέρα σας.

Κώστας είπε...

Αγαπητέ φίλε,

αναφορικά με τη γνώμη μου για το κατά πόσο το κεντρικό μήνυμα τού «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» ταυτίζεται με εκείνο τού «πίστευε και μη ερεύνα», η ερμηνεία ότι το πρώτο θα πρέπει να κατανοείται ως αναφερόμενο στην πνευματική ένδοια των ανθρώπων απέναντι στον Θεό, δεν με ξενίζει. Συνεπώς, προσωπικά στην περίπτωση αυτή δεν μπορώ να μιλήσω για ταύτιση.

Ανώνυμος είπε...

Zhta
Μα δεν μίλησα για ταύτιση εννοιών αλλά για την ιδεολογία των δύο φράσεων.

Κώστας είπε...

Ε ναι, έστω.

Ανώνυμος είπε...

Πολύ σωστό και τεκμηριωμένο άρθρο!!! Όποιος θέλει μπορεί να ρίξει και μια ματια σε αυτό που αναφέρει ότι το πίστευε και μη ερεύνα υπάρχει από την εποχή του Ωριγενη!!! http://panical.blogspot.com/2008/09/blog-post_25.html

Κώστας είπε...

Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και το λινκ.

Κριτικός είπε...

Γειά σου βρε Κώστα, τι κάνεις ; Έτσι περαστικός είμαι μετά από πολύ καιρό να ρίξω μια ματιά.
Τελικά ο "Θεός" είναι η αλήθεια η αγάπη και ο έρωτας, όλα μαζί σαν αγία τριάδα. Τόσο σπάνια που βρίσκονται στον κόσμο μας, μόνο ως "θεός" θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Κάτι βρήκα ενδιαφέρον από Ελύτη που θα σου το παραθέσω μετά, και νομίζω πως συνοψίζει πολλά.

Κριτικός είπε...

«Ώσπου σε μεγάλο βαθμό μου έγινε συνείδηση πια
πως όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.
Ναι ο παράδεισος δεν ήταν νοσταλγία.
Ούτε πολύ περισσότερο μια ανταμοιβή.
Ήταν δικαίωμα.»


και

«Δεν έχεις το δικαίωμα να σαρώνεις τα πάντα στο διάβα σου, αν αισθάνεσαι ερωτευμένος, αλλά έχεις και το δικαίωμα και την υποχρέωση να αναγνωρίζεις και να ψάχνεις τι σου συμβαίνει, γιατί ο έρωτας είναι ανώτερη από τον άνθρωπο δύναμη.”»

(Ελύτης, δεν ξέρω από πού, κάπου βρήκα τ' αποσπάσματα)

Επίσημοι, δεδηλωμένοι και... επιστημονικώς τεκμηριωμένοι αναγνώστες:

Πρόσφατα σχόλια

Πρόσφατα σχόλια

Πρόσφατα σχόλια

Τομέας LOL - γελάστε ελεύθερα!

Τομέας LOL - γελάστε ελεύθερα!

Μια πρώτη γεύση τού τι ακολουθεί, χεχε...

Μια πρώτη γεύση τού τι ακολουθεί, χεχε...
Αν θέλετε να σχολιάσετε το... ασχολίαστο, επισκεφτείτε το μπλογκ του Διαγόρα! (Κλικ στην εικόνα)

Κάτι λείπει, κάτι λείπει...

Κάτι λείπει, κάτι λείπει...
Τον ήλιο, ρεεεεεεεεε - τον ήλιο!!

Ο αγνός και αμόλυντος... λεμούριος, χεχε

Ο αγνός και αμόλυντος... λεμούριος, χεχε
Μα καλά, τι λένε τα άτομα;
Λεμούριος (πρωτεύον θηλαστικό):

Τι;; «Μόνο οι γυναίκες έχουν παρθενικό υμένα»; Μα καλά, πάνε καλά οι άνθρωποι;
Κι ο δικός μου δηλαδή τι είναι;




«Αγιο φως»: ουρανόθεν ή...

Απόσπασμα από την Ευχή για το «άγιο φως»:

«[…] παρακαλούμεν και δεόμεθά σου, Παναγιότατε Δέσποτα, όπως αναδείξης
αυτό αγιασμού δώρον και ΠΑΣΗΣ ΘΕЇΚΗΣ ΣΟΥ ΧΑΡΙΤΟΣ ΠΕΠΛΗΡΩΜΕΝΟΝ,
διά της χάριτος τού Παναγίου και φωτοφόρου Τάφου σου˙[…] Αμήν».

Ερώτηση κρίσεως:


Έχει ανάγκη ένα εξώκοσμο φως που υποτίθεται πως κατέρχεται θαυματουρχικά
απευθείας από την άκτιστη χάρη τού Θεού, τη μεσολάβηση τού Παναγίου Τάφου
ή οποιαδήποτε ειδική δέηση, για να πλημυρίσει μ’ αυτό από το οποίο εξ ορισμού
θα έπρεπε
ήδη να… ξεχείλιζε;

Πόθεν;

Υπέρμαχοι τού «αγίου φωτός»:

Το ότι ο Πατριάρχης βρίσκεται μόνος μέσα στο κουβούκλιο δεν έχει καμία απολύτως
σημασία ούτε και είναι επιχείρημα, αφού η Ακοίμητη Κανδήλα που υπάρχει μέσα,
τη συγκεκριμένη μέρα είναι ΣΒΗΣΤΗ!

Π. Γ. Μεταλληνός:

«[…] Από τον 4ο αιώνα μ.Χ. (380) μαρτυρείται απ’ την Αιθερία, μια Ισπανίδα που πήγε
και προσκύνησε, ότι υπάρχει η ακοίμητος κανδήλα στον άγιο τάφο.
Πιστεύω λοιπόν
και καταλήγω, όταν υπάρχει πίστις και χάρις Θεού στον συγκεκριμένο Πατριάρχη,
γίνεται το θαύμα. Όταν δεν υπάρχει πίστις, μπορεί η κανδήλα να χρησιμοποιηθεί
γι’ αυτό...».




Φωτιά στα μπατζάκια μας...

Φωτιά στα μπατζάκια μας...
Αχ βρε παλιόπαιδο, Ιγκόρ...

... φωτιές που μας άναψες!

Τσάμπα το μπουγέλο…

Στην ιστορία τού Κατακλυσμού ο Θεός τιμώρησε τους ανθρώπους για κάτι που όπως
μετά ΡΗΤΑ ομολόγησε
,
ήταν απλώς μέσα στη φύση τους! Το ήξερε λοιπόν αυτό, κι όμως
τους έπνιξε. Όλους! Μαζί και τα ζώα. Και τους έπνιξε επειδή, λέει, … μετάνιωσε (!!) που
τους είχε φτιάξει! Για να μετανιώσει μετά… εκ νέου και να παραδεχθεί ότι βασικά… δεν
έπρεπε να είχε μετανιώσει εξαρχής! Κι όλα αυτά από έναν…
προγιγνώσκοντα θεό!!

Λοιπόν, δεν πιστεύω κάποιος από εσάς να κατάλαβε τίποτα, ε;

Όπως αναφέρει το Κατά Μάρκον Δ´ 10-12, όταν κάποτε οι μαθητές ρώτησαν
τον Χριστό γιατί δίδασκε με παραβολές, αυτός έδωσε αυτολεξεί την εξής απάντηση:
«Σ’ εσάς δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσετε τα μυστήρια τής βασιλείας τού Θεού˙
σ’ εκείνους δε έξω όλα δίνονται με παραβολές ώστε οι βλέποντες να βλέπουν αλλά
να μην αναγνωρίζουν, και οι ακούοντες ν’ ακούν, αλλά να μην αντιλαμβάνονται,
μην τυχόν και μετανοήσουν και τους συγχωρεθούν τα αμαρτήματά τους».

Με το χέρι στην καρδιά: πώς ακριβώς θα χαρακτηρίζατε εσείς έναν δάσκαλο (Ιησούς)
που σύμφωνα με τα ίδια τα λεγόμενά του, διδάσκει επίτηδες με πολύπλοκο τρόπο
(παραβολές) με στόχο κάποιοι μαθητές του -πιθανότατα οι περισσότεροι- παρότι
παρακολουθούν το μάθημα, να μην μπορούν να καταλάβουν τίποτα, στερούμενοι έτσι
τις όποιες θεωρητικές ελπίδες θα είχαν («μην τυχόν και») να αντεπεξέλθουν στις υψηλές
απαιτήσεις («μετανοήσουν») και να πετύχουν («συγχωρεθούν»);

Είναι μια παρθένος οπωσδήποτε... παρθένα;

Είναι μια παρθένος οπωσδήποτε... παρθένα;
Dirne: Μη με βλέπετε έτσι… Εγώ κάποτε ήμουν… παρθένα!
Χριστιανοί για ν’ αποδυναμώσουν την εβραϊκή λέξη bethulah που θα έπρεπε κανονικά να υπήρχε στη θέση τού almah «νεάνις», εάν η περίφημη προφητεία τού Ησαΐα όντως έθετε στο επίκεντρο μια… ανέγγιχτη παρθένο:

«Αλλά και στις γλώσσες των άλλων λαών της Μ. Ανατολής η αντίστοιχη της λέξης bethulah δεν σημαίνει απαραίτητα την (με την βιολογική σημασία) παρθένα. Για παράδειγμα, στα Ακκαδικά η λέξη batultu σημαίνει κυρίως μια ηλικιακή ομάδα. Μόνο σε συγκεκριμένα πλαίσια σημαίνει την παρθένα. Στα κείμενα της Ουγκαρίτ, η λέξη btlt είναι συνήθης χαρακτηρισμός για την Anat, την γυναίκα του Βάαλ. Σε αραμαϊκά κείμενα διαβάζουμε για γυναίκα, btwlt, η οποία είναι επίτοκος (σε τοκετό).»

Και τώρα προσέξτε απίστευτη περίπτωση-λουκούμι από τα Γερμανικά:

Η λέξη Dirne (ντίρνε) ξεκίνησε από μιαν αμάρτυρη γερμανική ρίζα με τη σημασία «παρθένος», συνέχισε στα Παλαιογερμανικά με την ίδια ακριβώς σημασία, υπέστη αργότερα σημασιακή διεύρυνση αλλάζοντας σε «νεαρό κορίτσι» κι εν συνεχεία σε «υπηρέτρια», για να ξεπέσει τελικά σε... «ΠΟΡΝΗ»!! Οι μεταβολές αυτές δε, συντελέσθηκαν εντός μιας, αν όχι μικρότερης, το λιγότερο ίσης χρονικής περιόδου με τις αντίστοιχες σημασιακές αλλαγές που εμφάνισε η σημιτική λέξη, και μάλιστα σε αντίθεση μ’ αυτήν, οι μεταβολές δεν έλαβαν χώρα σε συγγενείς μεν, διαφορετικές δε γλώσσες (Ακκαδικά, Ουγκαριτικά, Αραμαϊκά, Εβραϊκά) αλλά εντός τού ΙΔΙΟΥ γλωσσικού συστήματος (Γερμανικά)!



Θα... καλοπεράσετε, παλιόπαιδα!

Κολιτσάρας:

«
Είναι σπάνια η περίπτωση που ο Θεός τιμωρεί τα αθώα τέκνα για τις αδικίες των
γονέων τους˙ και αν καμιά φορά τα τιμωρεί
το κάνει για να ανταμείψει τα τέκνα πιο
πλουσιοπάροχα στην μέλλουσα ζωή. Ο Θεός όμως τιμωρεί την κακία μέχρι τρίτης
και τετάρτης γενεάς
εφ’ όσον οι απόγονοι μιμούνται την κακία των προγόνων τους
και μισούν τον Θεό. Διαφορετικά ο Θεός είναι πάντοτε δίκαιος, αν και
είναι απόκρυφες
σε μας οι βουλές Του».


Δηλαδή, για να κάνουμε… μετάφραση τής μετάφρασης και ερμηνεία τής ερμηνείας,
ΝΑΙ, ενίοτε τιμωρούνται ΚΑΙ ΑΘΩΟΙ
για τα ανομήματα των ασεβών προγόνων τους
(1η πρόταση), ΟΧΙ, ποτέ δεν τιμωρούνται αθώοι απόγονοι (2η πρόταση), αν και
ποτέ
δεν ξέρεις
(3η πρόταση)!!

Είναι λοιπόν ή δεν είναι το θέμα για… LoL;


Φτιαγμένη από το... πουθενά!!

Εξυπνάκηδες εικονολάτρες:

Οι ανόητοι οι αρχαίοι Έλληνες να πιστεύουν πως τα περίφημα διοπετή ομοιώματα
έπεφταν κατ’ ευθείαν από τον ουρανό,
συστημένα με αποστολέα τον ίδιο τον Δία…
Ρε τους βλάκες…

Απάντηση:

Σσσσσς! Αχειροποίητα!
Εξυπνάκηδες εικονολάτρες:

Πόσο ανόητοι ήταν αυτοί οι ειδωλολάτρες οι αρχαίοι Έλληνες με τις δεισιδαίμονες
φαντασιοπληξίες τους περί αγαλμάτων που
μιλούσαν, χαμογελούσαν, μετακινούνταν
από μόνα τους, προστάτευαν και… πετούσαν φωτιές
όταν βέβηλοι επιχειρούσαν να τα
απομακρύνουν από τον ιερό τόπο λατρείας τους! Μα είναι ποτέ δυνατόν να πίστευαν
τέτοια πράγματα;

Απάντηση:

Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ποια απάντηση θα ταίριαζε για την περίπτωσή τους.
Να απαντήσουμε λαϊκιστί με το κλασικό «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!»; Ή να
τους υπενθυμίσουμε καλύτερα ότι «στο σπίτι τού κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί!»;
Μήπως πάλι να πάρουμε το «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» ή καλύτερα την
περίφημη ρήση τού Ιησού περί κάρφους και… δοκού εν τω οφθαλμώ ημών; Ή μήπως
όλα αυτά μαζί; Διότι πώς αλλιώς θα πρέπει ν’ απαντήσει κανείς σε ανθρώπους που
τολμάνε και σχολιάζουν ειρωνικά τα παραπάνω, όταν στο ίδιο το σύστημα πίστης
που ασπάζονται κι ακολουθούν , «υπάρχουν»… δακρυροούσες
και -Θεός φυλάξοι!-
αιμοροούσες Παναγίες,
ιστορίες (γι’ αγρίους) περί εικόνων που θαυματουργικά…
φεγγοβολούσαν, μιλούσαν, κουνούσαν τα δάχτυλά τους και… τηλεμεταφέρονταν
από
το ένα μέρος στο άλλο; Έλεος, δηλαδή! Έλεος!

Θαύμα!

Θαύμα!
Πώς ένα διαδικτυακό τρολάρισμα μετατράπηκε εν μια νυκτί σε... θαύμα!

Να 'ταν η ζήλια ψώρα...

Φανταστείτε δηλαδή να ΜΗΝ είχε... παρρησία!

Παραφρονήστε ελεύθερα:

1ον : Η αειμεσιτεύουσα Παναγία ως μητέρα τού Χριστού έχει παρρησία ενώπιον του.
2ον :
Η Παναγία στον γάμο τής Κανά το μόνο που είπε ήταν: «Δεν εχουν άλλο κρασί».
3ον : Ο Χριστός παρά την… παρρησία τής μητέρας του,
την αποπήρε!
4ον
: Αυτό συνέβη επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Χριστός μιλούσε ως Θεός
.........και απλώς απαίτησε από τη φυσική του μητέρα τον προσήκοντα σεβασμό.
5ον :
Η Παναγία… ανάγκασε (!) τον Χριστό να κάνει το θαύμα πρόωρα.
6ον : Ο Χριστός συνεπώς έκανε κάτι παρά την αρχική του πρόθεση ۬ επηρεάστηκε
.........
και άλλαξε γνώμη!
7ον :
Ο Χριστός είναι… προγιγνώσκων και… άτρεπτος!
8ον :
Όχι, όχι: ο Χριστός, είπαμε, στη συγκεκριμένη περίπτωση δε μιλούσε ως άνθρωπος,
.........αλλά… ως Θεός!!

Βοήθ... γκλουκ!!

Βοήθ... γκλουκ!!

Άφθαρτος!!

Άφθαρτος!!
Γειά σας! Με βρήκαν στην Κίνα, είμαι περίπου... 3000 ετών, αταρίχευτος, μα όχι... άγιος!

Άγγελος ή διάβολος; Οι ειδικοί ας γνωμοδοτήσουν!

Άγγελος ή διάβολος; Οι ειδικοί ας γνωμοδοτήσουν!

Was ist Wahrheit?

Sprechen Sie Deutsch? Dann klicken Sie doch mal hier rein!

Ευχαριστούμε!

Ευχαριστούμε!