..
Αγαπητοί φίλοι, καλωσορίσατε στο διαδικτυακό τσαρδί μου!
Ελπίζω παρά την έλλειψη ιδιαιτέρων ανέσεων να νιώσετε όλοι σαν στο σπίτι σας!
Μπορείτε επίσης μετά, αν θέλετε, να περάσετε και δίπλα
στα τραγούδια που αγαπώ.
Εκεί έχει μόνο... μουσική!

τι εστιν αλήθεια;

Πιλάτος (Κατά Ιωάννην, ΙΗ΄ 38)

Αναλυτικός κατάλογος

..
128. Anybody home?
127. Που λέτε, λοιπόν, πάτερ Γεώργιε…
126. «Άγιο φως» (και η κουβέντα συνεχίζεται...)
125. Το θαύμα είναι η... ευχή που... αγιάζει το φως!! (deutsch hier)
124. Το «τι εστιν αλήθεια;» και στα Γερμανικά!
123. Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου...
122. Τρία πουλάκια κάθονταν…
121. Μεταξύ θρησκοληψίας και παράνοιας
120. Απρόσκλητοι σε μια χριστιανική χώρα...
119. «Άγιο Φως»: η άλλη όψη τού νομίσματος (deutsch hier)
118. Ποιο ήταν το... θαύμα
117. Οι... άσφαιρες «πύρινες σφαίρες» (deutsch hier)
116. Αστραπές και κεραυνοί (στου φακού μας το γυαλί)... (deutsch hier)
115. Φωτιά στα μπατζάκιά μας...
114. Περί τής προφητείας τού Ησαΐα (Εμπλουτ. αναδημ.)
113. Το χρονικό μιας κωλοτούμπας...
112. Περί τού «αγνώστου θεού» (Αναδημ.)
111. Μπεεεεεε!! (Κάτω τα κεφάλια ωρέ χριστιανοί!)
110. Εγκλωβισμένοι στη ζώνη τού Λυκόφωτος…
109. Τo κάψιμο τού Καρνάβαλου… (Περί «υιών ποιητών»)
108. Άντε βρε, χρόνια πολλά!
107. Η μαρτυρία τού Τάκιτου
106. Home alone 2
105. Σήμερα τα Φώτα κι ο φωτισμός...
104. Η μαρτυρία τού Πλινίου τού Νεοτέρου
103. Η μαρτυρία τού Σουητώνιου
102. Cute Christmas Cartoon
101. Unheilig - Kling Glöckchen ... vom Album
100. Ο γυμνός νεανίσκος στή Γεσθημανή
..99. Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα...
..98. Βίντεο: Καλόπουλος vs. π. Καρπαθίου
..97. Τι εμοί και σοί (κοινώς, τη ρόκα σου εσύ!);
..96. Μήνυμα προς πάσαν κατεύθυνση
..95. Μπαμ και κάτω (Περί τού Τάε Κβον Ντο)
..94. Ορθόδοξη κβαντική φυσική και τα μυαλά στα κάγκελα!
..93. Λυπάμαι, αλλά δε γίνεται αλλιώς!
..92. Η αμαρτωλή ιστορία μιας απογραφής
..91. Κυριακή γιορτή και σχόλη, να ’ταν η βδομάδα όλη…
..90. Μυρώστε με ν’... αγιάσω!
..89. Μέχρι να... παγώσει η κόλαση...
..88. H αειμεσιτεύουσα Βασίλισσα των Ουρανών
..87. Περί τού Ιωάννη τού Ριγολόγου
..86. Βίντεο με τον Μεταλληνό: Αξίζει να το δεις!
..85. Είμαστε και σε... κρίσιμη ηλικία...
..84. Η αβάσταχτη ελαφρότητα τού απολογήσθαι
..83. Αποκαλυπτήρια (Sit back and enjoy the show!)
..82. Περί... υιών
..81. Περί «γεννητού» και «κτιστού» (και… «ποιητού»)
..80. Παιδιά, έχουμε γενέθλια!
..79. Τον αναγνωρίζετε;
..78. Ένα... φοβερά δύσκολο… απλό ερώτημα!!
..77. Προβληματισμών συνέχεια...
..76. Προβληματισμοί...
..75. Ανοίξτε κανένα παράθυρο, ρε παιδιά!
..74. ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ (HOME ALONE)
..73. Δάσκαλε, για ρίξε ένα... repeat σε παρακαλώ!
..72. Αχαχαχαχαχαχα!
..71. Τα παιδιά τού Ζεβεδαίου ποιον είχαν πατέρα;
..70. Chicken Techno
..69. Εύτυχος και Ελπήνωρ (Αν έχεις... τύχη διάβαινε!)
..68. Περί τής γνωστής-άγνωστης εξέγερσης
..67. Η αναγκαιότητα τής πίστης
..66. Το μυστήριο τού Βαραββά
..65. Ω Αυτοκράτορ, εγρήγορας ή καθεύδης;
..64. Τα κινητά σας, ρεεεεε!!
..63. Προς Ο.Ο.Δ.Ε. (Περί του Αγίου Φωτός)
..62. Ο σωστός τρόπος να κάνεις τον σταυρό σου!
..61. Περί του Τιμίου Ξύλου
..60. Περί της αναγκαιότητας τού κακού
..59. Περί του «Πίστευε και μη ερεύνα»
..58. DEPECHE MODE - «Βlasphemous rumours»
..57. Κωδικός «Λαντσιάνο»
..56. Περί των… «γνωστών αγνώστων»
..55. Περί εικόνων
..54. Ισορροπημένη ανισορροπία ή… ανισόρροπη ισορροπία;
..53. Το χρονικό μιας... κλωνοποίησης
..52. Λάιονελ Ρότσιλντ - η περιπέτεια ενός όρκου
..51. Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
..50. Merry Christmas Mr. Bean
..49. Προς κέντρα λακτίζειν
..48. Ο δίκαιος και ο δυνάστης
..47. Μια υπέροχη Κυριακάτικη εμπειρία ...
..46. Οι Δέκα Πληγές τού ... Ιπούουερ!
..45. Με τα δυο χεράακια, πλάθω σκ*****άακια...
..44. Γκρρρρ!!! Αυτό δεν είναι δυνατόν!!!!!!
..43. For yooour eyes onlyyyyy ...
..42. Περί Θεού: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα
..41. Περί Κυρίλλου και Υπατίας τής Αλεξανδρινής
..40. «Λάβετε, φάγετε ...» - ποιος το είπε τελικά;
..39. Οι βολεμένοι μικροαστοί τής θρησκευτικής πίστης
..38. Life: press DELETE
..37. Μεταξύ πατέρα και γιού
..36. Ρε παιδιά, μήπως έχει κανείς την ... ακριβή ώρα;
..35. O Ελισαίος, οι αρκούδες και οι ... αρκουδιές!
..34. Η διάβαση της Ερυθράς και ο … Ρα!
..33. Περί … «αλλοτρίων» θαυμάτων
..32. Η μάχη για τους … «αναποφάσιστους»
..31. Οι ... Χριστιανοαντιγιαχβεβουδιστοϊνδουιστές
..30. Καλησπέρα, γιατρέ ... Είμαι ο ... Απόλλων!!
..29. Μπρρρρ!!!
..28. Πώς το 40 χώρεσε μέσα στο ... 1 !!!
..27. Πώς το 40 χώρεσε μέσα στο ... 3 !!!
..26. Ο απαγχονισμός τής ... κοινής λογικής
..25. (Γενικά) περί αντιφάσεων
..24. Βασίλεψε ο ήλιος (και ... νίκησε ο Δαβίδ!)
..23. Τα ... ακριβώς 153 (υπόπτου προελεύσεως) ψάρια
..22. Οι δαίμονες και οι ... τετράποδες μπριζόλες
..21. Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα
..20. Περί θεοπνευστίας
..19. Η μυστηριώδης Σινδόνη τού Τορίνο
..18. Περιέχει η Γένεση προφητείες γιά την Αποκάλυψη;
..17. Να ζει κανείς ή να μη ζει ... (Περί Αδάμ και Εύας) ...
..16. Η δημιουργία των πτηνών
..15. Εξαγαγέτω τα ύδατα ερπετά (και η φαντασία...
........δεινοσαύρους
..14. Άμοιρε άνθρωπε, τι σού ’μελλε να πάθεις!
..13. Ρουάχ -φύσηξε ο άνεμος (μας πήρε και ... μας σήκωσε)!
..12. Ολική έκλειψη ηλίου, σελήνης και ... νοημοσύνης
..11. Οι κατά ... φαντασίαν γνωρίζοντες
..10. Η σιωπή των αμνών (Περί τού Αγίου Φωτός)
...9. Η πινακίδα Ι.Ν.Β.Ι.
...8. Θεïκό σχέδιο ή … σατανική αντιγραφή;
...7. Δάσκαλε που δίδασκες ...
...6. Η καραμέλα των «ανθρωπομορφικών εκφράσεων»
...5. Περί «δημοκρατικότητας»
...4. Όλα συγχωρούνται; - Μμμ, δε νομίζω.
...3. Ο (διάτρητος) παρθενικός υμένας
...2. ΗΣΑΪΑΣ, Ζ΄ 14 - παρθένος(= ανέγγιχτη) ή ...
.......παρθένος (= νεάνις);
...1. Συγγνώμη, δεν μπορώ να περιμένω άλλο πια!

Επειδή όλα κάποτε τελειώνουν...

Επειδή όλα κάποτε τελειώνουν...

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2008

Εύτυχος και Ελπήνωρ (Αν έχεις... τύχη διάβαινε!)

....................

Λοιπόν, επειδή το γέλιο μακραίνει τη ζωή κι είναι κιόλας και καλοκαιράκι, επέλεξα για σήμερα κάτι… έτσι πιο ανάλαφρο, πιο δροσερό - όχι τίποτα, να περάσει και πιο ευχάριστα η ώρα! Το θέμα, λοιπόν, με το οποίο θ’ ασχοληθούμε ετούτη τη φορά, είναι ο Εύτυχος. Τι; Ποιος είναι πάλι αυτός; Α, θα σας μαλώσω! Δεν ξέρετε τον Εύτυχο από το εικοστό κεφάλαιο των Πράξεων; Όχι; Ε καλά, έστω… Τον Ελπήνορα όμως από το πλήρωμα τού Οδυσσέα, δεν μπορεί, κάπου θα τον έχει πάρει τ’ αφτί σας, έτσι δεν είναι; Πώς; Τι σχέση έχει τώρα ο ομηρικός Ελπήνωρ με τον… βιβλικό Εύτυχο; Λοιπόν, έχετε δίκιο, σας μπέρδεψα. Ας τα πάρουμε λοιπόν καλύτερα με τη σειρά.
..
Εύτυχος λοιπόν το βιβλικό πρόσωπο - ο… «τυχεράκιας» όπως ακόμα και το
ίδιο το όνομά του υποδηλώνει, κυρίως δε το πεπρωμένο που του ’ταν γραφτό. Βλέπετε, όταν ο Παύλος κατά τη διάρκεια τής επιστροφής του (γκούχου, γκούχου) στην Ιερουσαλήμ, σταμάτησε με το πλήρωμά του στην Τρωάδα (γκούχου, γκούχου), την παραμονή τής αναχώρησής τους (γκούχου, γκούχου) συνέβη ένα ατυχές περιστατικό: «Ένας νέος (γκούχου, γκούχου), ονόματι Εύτυχος (γκούχου, γκούχου) εκάθητο εις το παράθυρον και είχε καταληφθεί από βαθύν ύπνον (γκούχου, γκούχου). Επειδή δε ο Παύλος παρέτεινε πολλήν ώραν την διδασκαλίαν, εκυριεύθη εξ ολοκλήρου ο Εύτυχος από τον ύπνον και έπεσεν από το τρίτον πάτωμα κάτω (γκούχου, γκούχου), απ’ όπου και τον εσήκωσαν νεκρόν (γκούχου, γκούχου). Αλλά ο Παύλος κατέβηκε κάτω, έπεσε επάνω εις αυτόν, τον επήρεν εις την αγκάλην του και είπεν: “μη ταράσσεσθε και μη λυπήσθε, διότι η ψυχή του (γκούχου, γκούχου) επανήλθε και υπάρχει μέσα του”. Ανέβηκε δε και πάλιν επάνω, έκοψε τον άρτον τής θείας Ευχαριστίας και έφαγε και αφού επί αρκετάς ακόμη ώρας, μέχρι την αυγήν (γκούχου, γκούχου), τους ωμίλησεν, έτσι κουρασμένος από την αϋπνίαν και το κήρυγμα ανεχώρησεν. Έφεραν δε (γκούχου, γκούχου) εις το υπερώον τον νέον ζωντανόν και παρηγορήθηκαν όλοι πάρα πολύ.» (1)
..
Διαβάζοντας, λοιπόν, την παραπάνω ιστορία, είμαι απόλυτα βέβαιος ότι για ένα
πράγμα θ’ αναρωτιέστε τώρα: πού οφείλεται η ξαφνική αυτή κρίση… βήχα που μ’ έπιασε στα καλά τού καθουμένου! Εξηγώ λοιπόν: Όπως ο Καθηγητής Καινής Διαθήκης Ντένις Ρ. Μακ Ντόναλντ υποστηρίζει (2) και -στην περίπτωση αυτή τουλάχιστον- πειστικά τεκμηριώνει, το όλο θέμα τής ιστορίας τού Εύτυχου είναι καταφανώς εμπνευσμένο και δομημένο με πρότυπο τον κατά μερικούς αιώνες αρχαιότερο ομηρικό μύθο τού Ελπήνορα!! Πώς τεκμηριώνεται ο ισχυρισμός αυτός; Κατ’ αρχάς να θυμηθούμε τι λέει η επίμαχη περιγραφή τής Οδύσσειας:
..
Κατά τη διάρκεια τής επιστροφής τους (γκούχου, γκούχου) από την
Τροία (γκούχου, γκούχου), και συγκεκριμένα την παραμονή τής αναχώρησής τους (γκούχου, γκούχου) από το νησί τής Κίρκης, οι άντρες τού Οδυσσέα έπεσαν σε
«γλυκύν ύπνον» (γκούχου, γκούχου), ένας όμως απ’ αυτούς, κάποιος νέος (γκούχου, γκούχου) ονόματι Ελπήνωρ (γκούχου, γκούχου) που είχε ξαπλώσει στο επάνω δωμάτιο (γκούχου, γκούχου), ξυπνώντας από τον θόρυβο των συντρόφων του, έχασε την αίσθηση τού χώρου (γκούχου, γκούχου) με αποτέλεσμα να πέσει από τη στέγη (γκούχου, γκούχου) και να σκοτωθεί (γκούχου, γκούχου). Η ψυχή του (γκούχου, γκούχου) κατέβηκε αμέσως στον Άδη (3). Επειδή όμως το σώμα τού άτυχου νέου παρέμεινε άταφο, ο νεκρός δεν έβρισκε ησυχία. Έτσι όταν αργότερα ο Οδυσσέας κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο για να πάρει χρησμό από τον μάντη Τειρεσία, η πρώτη ψυχή που του παρουσιάστηκε ήταν του Ελπήνορα. Ο αδικοχαμένος νέος αφού γεμάτος οδύνη τού εξιστόρησε πώς ακριβώς πέθανε κάνοντας λόγο για «κακοδαιμονία» (γκούχου, γκούχου), τον παρακάλεσε να φροντίσουν το άταφο σώμα του με τις πρέπουσες τελετές (4). Όπερ και εγένετο: επιστρέφοντας από τον Άδη, οι άντρες τού Οδυσσέα έφεραν την αυγή (γκούχου, γκούχου) το σώμα τού Ελπήνορα το οποίο και θάφτηκε κατά τον προσήκοντα τρόπο (5). Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…
..
Αυτές, λοιπόν, ήταν οι δύο ιστορίες. Δύο ιστορίες εκ των οποίων η μία είναι
ηλίου
φαεινότερο ότι δημιουργήθηκε μιμητικά με πρότυπο την άλλη. Και το πρότυπο, βέβαια, δεν μπορεί παρά να ήταν η αρχαιότερη εκδοχή, ήτοι εκείνη τού Ομήρου. Ας θυμηθούμε όμως για άλλη μία φορά τις δύο αφηγήσεις επικεντρωνόμενοι στα στοιχεία εκείνα που συνιστούν ουσιαστικές και όχι επιφανειακές ομοιότητες, υπενθυμίζοντας με ιδιαίτερη έμφαση ότι η λογοτεχνική μίμηση δεν προϋποθέτει την απόλυτη, λέξη προς λέξη, ταύτιση, αλλά κυρίως το κοινό θέμα, έστω και ανανοηματοδοτημένο. Έτσι λοιπόν στην προκειμένη περίπτωση αυτό που χειροπιαστά έχουμε, είναι η εξής εικόνα:
..
Καταρχάς ο τόπος. Άκου Τρωάδα! Διάολε, από τόσα μέρη πέρασε ο Παύλος κατά την περιοδεία του, εκεί βρήκε να συμβεί το ατύχημα; Σε μια πόλη δηλαδή που όχι μόνο ηχητικά και ετυμολογικά, αλλά και ιστορικά παραπέμπει και συνδέεται άμεσα με την αρχαία Τροία; Έλεος δηλαδή!
..
Δεύτερον: τόσο ο Οδυσσέας με τους άντρες του όσο και ο Παύλος με τους δικούς του βρίσκονταν στον δρόμο τής επιστροφής από μία πολύ
μεγάλη
περιπλάνηση με πάρα πολλές δυσκολίες. Και στις δύο ιστορίες τα κεντρικά πρόσωπα βιάζονταν να γυρίσουν πίσω.
....
Τρίτον: η είσοδος των δύο αντρών, του ομηρικού Ελπήνορα και τού βιβλικού
Εύτυχου, στις αφηγήσεις παρουσιάζει εκπληκτικές μορφολογικές, κυρίως δε θεματικές, ομοιότητες: «δε τις έσκε νεώτατος» λέει ο Όμηρος, «καθημένος δε τις νεανίας» λένε οι Πράξεις. Πέραν δηλαδή τής κοινής φραστικής διατύπωσης «δε τις», έχουμε και την ομοιότητα τής ηλικίας! Νεότατος ο ένας, νεανίας ο άλλος!
..
Τέταρτον: το όνομα. Κι όταν λέω «το όνομα» ασφαλώς δεν αναφέρομαι
μόνο στο
αδιαμφισβήτητο δεδομένο ότι τόσο το «Ελπήνωρ» (ελπίς + ανήρ) όσο και το «Εύτυχος» (ευ + τύχη) αντικειμενικά αποπνέουν θετική ενέργεια και αισιοδοξία για το μέλλον, αλλά και στο ίδιο το γεγονός ότι παρά την αόριστη αναφορά «τις» με την οποία οι δύο νέοι ενσωματώνονται στις επίμαχες ιστορίες, οι συγγραφείς στη συνέχεια γίνονται απόλυτα συγκεκριμένοι αναφέροντας και ονόματα. Και τα ονόματα όπως είδαμε, παρουσιάζουν μια σύγκλιση που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί τυχαία ή επιφανειακή! Στην πραγματικότητα μάλιστα παρότι όπως είπαμε, αμφότερα εκφράζουν αισιοδοξία, το βιβλικό αποτελεί μια εξώφθαλμη αντιστροφή, μια παρωδία τού αντίστοιχου ομηρικού πρωτοτύπου, αφού ο Ελπήνωρ παρά το όνομά του και βάσει των ίδιων των λεγομένων του, τελικά υπήρξε πολύ άτυχος (πέθανε) - ακριβώς τ’ αντίθετο δηλαδή από τον ομοιοπαθή Εύτυχο που τη σκαπούλαρε με μιαν… ανάσταση!
..
Πέμπτον: η χρονική συγκυρία. Εφτά ολόκληρες μέρες κάθησε ο Παύλος στην Τρωάδα, και το ατύχημα… περίμενε να συμβεί ειδικά την τελευταία νύχτα, μόλις μερικές ώρες πριν από την αναχώρησή τους. Υπενθυμίζω ότι και στην ιστορία τού Ελπήνορα το κακό έγινε λίγο πριν από την αναχώρηση τού Οδυσσέα και των
ανδρών του από το νησί τής Κίρκης!
..
Έκτον: τόσο ο Ελπήνωρ όσο και ο Εύτυχος είχαν καταληφθεί από
βαθύ ύπνο, και οι δύο στο πάνω δωμάτιο!
..
Έβδομον: τα δύο ατύχηματα παρουσιάζουν προκλητική ομοιότητα: πτώση από
μεγάλο ύψος λόγω ύπνου - ο μεν Ελπήνωρ από τη στέγη, ο δε Εύτυχος «από του τριστέγου»!!
..
Όγδοον: και στις δύο ιστορίες η πτώση ήταν θανατηφόρα, του μεν Ελπήνορα αμετακλήτως, του δε Εύτυχου «προσωρινά» (αφού μετά υποτίθεται ότι αναστήθηκε).
..
Ένατον: και στις δύο ιστορίες εντοπίζεται ένα κοινό θέμα με αντεστραμμένη όμως
αξία. Έπεσε ο Ελπήνωρ από τη στέγη, λέει ο Όμηρος, κι η ψυχή του κατέβηκε στον Άδη. Στην αντίστοιχη βιβλική σκηνή τώρα, αμέσως μετά τη θανατηφόρα πτώση τού Εύτυχου, ο Παύλος σχολίασε ότι η ψυχή τού τυχερού-άτυχου νέου ήταν ακόμα μέσα του! Δεν είπε δηλαδή: «δεν πέθανε» ή «ζει» ή ξέρω ’γώ «κοιμάται», αλλά όπως ακριβώς και ο Όμηρος, ασχολήθηκε με το πού βρισκόταν η ψυχή τού παθόντος! Η μόνη διαφορά ήταν ότι επειδή ο «δύστηνος» και κακοδαίμων -κοινώς: γκαντέμης- Ελπήνωρ δεν ήταν χριστιανός, ο θάνατός του δεν μπορούσε παρά να ήταν οριστικός και αμετάκλητος, σε αντίθεση βέβαια με τον καλότυχο Εύτυχο που με τη βοήθεια τού παντοδύναμου χριστιανικού Θεού... αναστήθηκε!
..
Δέκατον: τόσο τον Ελπήνορα (νεκρό) όσο και τον Εύτυχο (αναστημένο) τους
έφεραν πίσω (οι «άλλοι» - 3ο πρόσωπο πληθυντικού) την αυγή!
..
Έτσι λοιπόν έχουν τα πράγματα με την περίφημη ανάσταση τού νεαρού Εύτυχου.
Ασφαλώς θα μπορούσε κανείς να προβάλει ζωηρό αντίλογο για το κατά πόσο όλες αυτές οι συγκλίσεις συνιστούν ουσιαστικές ομοιότητες˙ κάποιοι μάλιστα πιθανότατα θα μιλούσουν για… ουσιαστικές διαφορές, δεν θα με εξέπληττε αυτό! Ωστόσο -όπως είπαμε- η μίμηση δεν τεκμηριώνεται με την αυτούσια, λέξη προς λέξη αναπαραγωγή τού πρωτοτύπου, αλλά μεταξύ άλλων και με τον εντοπισμό μιας σειράς κοινών θεμάτων που αθροιστικά (και όχι μεμονωμένα) δύσκολα θα μπορούσαν ν’ αποδοθούν σε τυχαία γεγονότα! Όπως ο αείμνηστος μυθολόγος Joseph Campbell επισημαίνει στο εξαιρετικό βιβλίο του Η δύναμη τού Μύθου, «οι ιστορίες μπορεί να έχουν το ίδιο παγκόσμιο θέμα, αλλά να το εκφράζουν λίγο διαφορετικά, καθώς εξαρτάται από τη διατύπωση των λαών που τις αφηγούνται. […] Εάν δεν βρίσκεσαι σε επιφυλακή για να επισημάνεις τα παράλληλα θέματα, μπορεί να νομίσεις ότι πρόκειται για τελείως διαφορετικές ιστορίες, αλλά δεν είναι έτσι». (6)
..
Στην προκειμένη περίπτωση θα μπορούσε κανείς για παράδειγμα να αντιτάξει ότι το επιχείρημα τού ΜακΝτόναλντ περί «αντιστροφής αξιών» μπορεί να γίνει… λάστιχο για να εξυπηρετήσει προαποφασιμένες ερμηνείες. Εάν λόγου χάρη ο Εύτυχος δεν ήταν νέος όπως κι ο Ελπήνωρ αλλά γέρος, ή εάν δεν είχε πέσει κι αυτός από όροφο αλλά, ξέρω ’γώ, απ’ το… κατώφλι, τότε ο ΜακΝτόναλντ πάλι μέσα θα ’ταν αφού πιθανότατα θα απέδιδε τις διαφορές σε «αντεστραμμένη μίμηση»! Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Διότι και οι δύο ήταν νεότατοι όπως και οι δύο γκρεμοτσακίστηκαν από όροφο! Η μοναδική περίπτωση όπου το θέμα αντιστράφηκε, είναι εκεί που ήταν απολύτως λογικό να συμβεί αυτό: στις συνέπειες δηλαδή τής πτώσης. Διότι είπαμε: ο Ελπήνωρ ως μη χριστιανός και παρά το όνομά του, δεν μπορούσε να ελπίζει σε κάτι καλύτερο από μιαν… αξιοπρεπή ταφή˙ από τη στιγμή που πέθανε, πέθανε! Ο Εύτυχος αντίθετα είχε -κυριολεκτικά!- την καλή τύχη ν’ ανήκει σε μια θρησκεία το κεντρικό δόγμα τής οποίας δεν ήταν παρά ακριβώς αυτό που στην ομηρική εκδοχή θα ήταν αδιανόητο να είχε συμβεί: η ανάσταση, δηλαδή, νεκρών (7)! Το ίδιο άσκοπη θα ήταν επίσης και η επισήμαση άλλων διαφορών˙ το να έλεγε δηλαδή π.χ. κανείς ότι ο Εύτυχος έπεσε ενώ κοιμόταν, σε αντίθεση με τον Ελπήνορα που… μόλις είχε ξυπνήσει˙ ή ότι στην Οδύσσεια το ατύχημα δεν συνέβη στην Τροία (ώστε να τη συνδέουμε με την Τρωάδα τού Εύτυχου), αλλά στο νησί τής Κίρκης ΜΕΤΑ την αναχώρηση από την Τροία! Αυτού του είδους, λοιπόν, τις αντιρρήσεις τις γνωρίζω πολύ καλά από το παρελθόν, γι’ αυτό και τις αναφέρω ήδη από μόνος μου να μην... κουράζονται άλλοι! Δυστυχώς όμως τέτοιου είδους ενστάσεις δεν έχουν ουσιαστικό περιεχόμενο. Και λέω δεν έχουν ουσιαστικό περιεχόμενο επειδή είπαμε: το κοινό γενικό θέμα είναι που μετράει, και όχι οι ήσσονος σημασίας αποκλίσεις από το πρωτότυπο. Η αλήθεια είναι πάντως ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη ο ΜακΝτόναλντ θα μπορούσε -και θα έπρεπε- να είχε επιμείνει περισσότερο στην παράμετρο αυτή, και το κυριότερο να είχε αντισταθεί στον πειρασμό ν’ αυξήσει τον αριθμό των ομοιοτήτων όσο περισσότερο γινόταν (8). Γιατί έτσι στο τέλος κάπου έχασε.
..
Επισημαίνω λοιπόν για να προλάβω τον ενδεχόμενο αντίλογο:
..
Αναφορικά με την πρώτη ομοιότητα, την προσοχή μας δεν θα πρέπει να την
εστιάζουμε στο γεγονός ότι σε αντίθεση με την εκδοχή των Πράξεων (Τρωάδα) το ομηρικό ατύχημα δεν συνέβη στην Τροία, αλλά στο γεγονός ότι ήδη από την αρχή δημιουργείται μια ιδιαίτερα έντονη συνειρμική παράσταση που προετοιμάζει ψυχολογικά τον (υποψιασμένο) αναγνώστη.
..
Αναφορικά με τη δεύτερη, δεν έχει σημασία ότι αλλού επέστρεφε ο Οδυσσέας
κι αλλού ο Παύλος, αλλά απλώς το ότι και οι δύο… επέστρεφαν - και μάλιστα όχι από ένα... πικνίκ, αλλά από μιαν… Οδύσσεια! Και όπως είπα και πιο πάνω, βιάζονταν να γυρίσουν πίσω!
..
Αναφορικά με την τρίτη, προσπαθώ να φανταστώ τι διαφορά θα μπορούσε να
επικαλεστεί κανείς, μα παρά το ψάξιμο δεν βρίσκω απολύτως τίποτα! Χμμ…, τώρα που το καλοσκέφτομαι, μήπως το ότι στις Πράξεις λέει πως ο νεανίας ήταν καθισμένος, ενώ στην Οδύσσεια απλώς ότι… ήταν;
..
Αναφορικά με την τέταρτη, τα ’παμε αναλυτικότατα! Τι παραπάνω να προσθέσω;
Να λεγόταν όντως Εύτυχος ο άνθρωπος επιβεβαιώνοντας τη δοξασία ότι ο ήχος τού ονόμάτος ενός ανθρώπου επιδρά στη διαμόρφωση τής προσωπικότητας του και σε τελική ανάλυση επηρεάζει και τη μοίρα του; Να λεγόταν λοιπόν! Χαλάλι του τού… τυχεράκια! Όχι σαν τον άλλο τον δύστηνο και κακορίζικο τον Άτυχο - εεε, τον Ελπήνορα, ήθελα να πω! (9)
..
Αναφορικά με την πέμπτη ομοιότητα, σημασία δεν έχει ότι το ένα ατύχημα έγινε
τα μεσάνυχτα και τ’ άλλο την αυγή. Σημασία έχει ότι και τα δύο συνέβησαν λίγες μόνο ώρες πριν από την προγραμματισμένη αναχώρηση! Το ξαναλέω: εφτά μέρες έμεινε ο Παύλος στην Τρωάδα, έναν ολόκληρο χρόνο ο Οδυσσέας στο νησί τής Κίρκης - στο τέλος βρήκαν να γκρεμοτσακιστούν οι δύο νέοι από κάποιον όροφο; Μη τρελαθούμε τώρα!
..
Αναφορικά τώρα με την έκτη, τι να πω; Εκτός κι αν είναι καθοριστικής σημασίας
η διαφορά στον χαρακτηρισμό τού… ύπνου που κατέλαβε τους δύο νέους: βαθύς ήταν τού Εύτυχου, … γλυκός τού Ελπήνορα! Ή μπορεί να πει κανείς ότι στην ομηρική εκδοχή τούς πήρε όλους ο ύπνος, ενώ στη βιβλική αυτό συνέβη «μόνο» με τον Εύτυχο. Εδώ λοιπόν -αν και το θεωρώ το λιγότερο αστείο- να επισημάνω προκαταβολικά ότι το γεγονός αυτό ουδόλως με εκπλήσσει, αφού εάν ο βιβλικός συγγραφέας είχε παραδώσει και τους υπόλοιπους πιστούς στην αγκαλιά του… Μορφέα, θα είχαμε το καθόλου κολακευτικό σκηνικό ενός Παύλου να κυρήττει… μόνος του κι ενός μυστηρίου χωρίς… συμμετέχοντες! Αλλά… για σταθείτε! Μωρέ, μήπως -τώρα που το καλοσκέφτομαι- η σημαντική διαφορά τελικά είναι ότι ενώ ο Ελπήνωρ πήγε και κοιμήθηκε μόνος του στο πάνω το δωμάτιο, ο Εύτυχος αποκοιμήθηκε στο… παραπάνω; Μήπως δηλαδή η διαφορά έγκειται στον… όροφο;
..
Αναφορικά με την έβδομη, μήπως η σημαντική διαφορά είναι το ότι σε αντίθεση με τον Εύτυχο για τον οποίο γνωρίζουμε πως έπεσε «από του τριστέγου», ο Ελπήνωρ «απλώς» γκρεμοτσακίστηκε από τη… στέγη; Όχι βέβαια! Ούτε έχει σημασία το ότι ο Εύτυχος έπεσε ενώ κοιμόταν, σε αντίθεση με τον Ελπήνορα
που… μόλις είχε ξυπνήσει. Σημασία έχει ότι και στις δύο περιπτώσεις ο βαθύς ύπνος και η απώλεια τής αίσθησης τού χώρου ήταν η αιτία που συνέβη το κακό!
..
Αναφορικά με την όγδοη και την ένατη, τα είπαμε λεπτομερώς.
..
Για τη δέκατη τέλος, χμμμ…, ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι. Κουράστηκα
και κάπου εδώ πρέπει να κλείσω. Υγιαίνετε! Και προσοχή πού… κοιμάστε!
..

..

Π Α Ρ Α Π Ο Μ Π Ε Σ

[1] Αγία Γραφή Βίβλος, εκδ. Κ. ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΕΑ, (ερμηνευτική απόδοση:
Ι. Θ. Κολιτσάρα), τόμος 6, σελ. 427
..
[2] Dennis R. MacDonald, «Τα Ομηρικά Έπη και το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο»,
σ. 35-45, 2004, εκδ. Κάκτος

..
[3] Ραψωδία κ, 552-561

..
[4] Ραψωδία λ, 51-80
..

[5] Ραψωδία μ, 8-15
..
..
[6] Εκδ. Ιάμβλιχος
..

[7] O MακΝτόναλντ αναφέρει και μερικά άλλα παραδείγματα καταφανούς
λογοτεχνικής μίμησης τής φιγούρας τού Ελπήνορα από συγγραφείς 
τής αρχαιότητας, μεταξύ των οποίων και ο Άλκιμος τού Απουλήιου από τις
Μεταμορφώσεις (Χρυσός Γάιδαρος). Ο Άλκιμος, το όνομα του οποίου

παρωδεί μιμητικά την ιδιότητα πού κατά τα λεγόμενα τού Οδυσσέα ΔΕΝ
διέθετε ο Ελπήνωρ («ούτε τι λίην άλκιμος εν πολέμω»), την πάτησε σαν
χαζός από μια γριά την οποία είχε επιχειρήσει να ληστέψει (ούτε ο Ελπήνωρ,
θυμίζω, ήταν «φρεσίν αρηρώς») με αποτέλεσμα να γκρεμιστεί από το
παράθυρο τού σπιτιού και να βρει τραγικό θάνατο. Μάλιστα όπως ακριβώς
και στην περίπτωση τού Ελπήνορα, και εδώ δίνονται ανατριχιαστικές 

λεπτομέρειες με πολύ αίμα!
..
Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τη λογοτεχνική δύναμη τής φιγούρας

τού αντιήρωα Ελπήνορα η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, έχει συνεισφέρει
ενεργά ακόμα και στην ιατρική ορολογία, μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

..
[8] Ο ΜακΝτόναλντ εδώ βλέπει και άλλη ομοιότητα: τη ξαφνική μετάβαση από
το 1ο στο 3ο πρόσωπο Ενικού. Το στοιχείο αυτό ωστόσο προσωπικά δεν
θεωρώ πως έχει κάποιο ειδικό βάρος αφού η χρησιμοποίηση τού προσώπου
αυτού για εμβόλιμες αναφορές σε τρίτους, είναι σχεδόν… αυτονόητη! Το ίδιο
τραβηγμένες θεωρώ επίσης και κάποιες άλλες «ομοιότητες» π.χ. το γεγονός
ότι όπως ο Οδυσσέας κι οι σύντροφοί του τη βραδιά πριν από το ατύχημα
δείπνησαν πλουσιοπάροχα, έτσι κι ο Παύλος με τους πιστούς «γευμάτισαν».
Που βέβαια δεν γευμάτισαν, αλλά απλώς κοινώνησαν, και δη μετά το ατύχημα.
Μα στην τελική ακόμα κι αν είχαν φάει κανονικά, τι το παράξενο θα υπήρχε 

στην αναφορά αυτή;..
...

[9] «άσε με δαίμονος αίσα κακή»
..

..

4 σχόλια:

Elias είπε...

Αυτό που βλέπω εγώ στην ιστορία του Ελπήνωρα είναι μία προπαγάνδα υπέρ της συστηματικής ταφής των νεκρών (στο καυτό μεσογειακό καλοκαίρι, ένα άταφο σώμα αμέσως γίνεται εστία μολύνσεων και ασθενειών) –ίσως και υπέρ κάποιων ιερατείων που θα εξασφάλιζαν τα κατάλληλα τελετουργικά ταφής.

Από εκεί και πέρα, σκέφτομαι ότι ενδεχομένως οι συγγραφείς των Πράξεων να επανέλαβαν εντελώς εσκεμμένα και συνειδητά την αρχαία ιστορία με ελαφρά παραλλαγμένο σενάριο και διαφορετικό τέλος. Πατώντας επάνω σε ήδη γνωστό και διαδεδομένο υλικό, χρησιμοποιούσαν την ιδέα της ψυχής (άσχετα αν η χριστιανική ψυχή είχε διαφορές από την ομηρική ψυχή, η οποία αποτελούσε –αν θυμάμαι καλά– απλώς μία σκιά του σώματος), για να μεταδώσουν το μήνυμα της καινούργιας πίστης, πως κάτι εντός του σώματος επιζεί του θανάτου.
Κατ’ εμέ, το σημαντικότερο στοιχείο στη σύγκριση των δύο ιστοριών είναι η κοινή αναφορά στην ψυχή των νέων

KOSTAS είπε...

Αγαπητέ Ηλία,
δεν έχεις άδικο: η ουσιαστικότερη διαφορά ανάμεσα στις δύο ιστορίες κατά ειρωνικό
τρόπο συνιστά και τη σαφέστερη σύνδεση μεταξύ τους!

Hades είπε...

Ο Σιόνυσος ήταν γιος του θεού και μιας θνητής (κγκουχου γκούχου). Παρουσιαζόταν ως Υιός του Θεού (γκούχου γκούχου) και που είχε δύο υποστάσεις, και ανθρώπινη και θεϊκή (γκούχου γκούχου) ήταν συνιφασμένος με τον τράγο (τον αρσενικό αμνό δηλαδή) και προέτρεπε τον πιστούς του να πίνουν το αίμα του τράγου και να γεύονται τη σάρκα του (γκούχου γκούχου) κλπ, κλπ, κλπ... (γκούχου γκούχου γκούχου γκάχ, κάτσε να βρω ένα σιρόπι).
Προσωπικά δεν βλέπω την παραμικρή... ανακολουθία στην ιστορία του Ελπήνορα.
Όπως και με πολλές άλλες φυσικά! :):)

Θα συμφωνήσω πάραυτα πάντως στο ότι ο βαθύς ύπνος κάνει πολύ κακό. Ιδίως στην απελευθέρωση του ανθρώπου από κάθε λογής πνευματικά δεσμά.

KOSTAS είπε...

Χριστός, αγόρι μου, Χριστός!!

Επίσημοι, δεδηλωμένοι και... επιστημονικώς τεκμηριωμένοι αναγνώστες:

Πρόσφατα σχόλια

Πρόσφατα σχόλια

Πρόσφατα σχόλια

Τομέας LOL - γελάστε ελεύθερα!

Τομέας LOL - γελάστε ελεύθερα!

Μια πρώτη γεύση τού τι ακολουθεί, χεχε...

Μια πρώτη γεύση τού τι ακολουθεί, χεχε...
Αν θέλετε να σχολιάσετε το... ασχολίαστο, επισκεφτείτε το μπλογκ του Διαγόρα! (Κλικ στην εικόνα)

Κάτι λείπει, κάτι λείπει...

Κάτι λείπει, κάτι λείπει...
Τον ήλιο, ρεεεεεεεεε - τον ήλιο!!

Ο αγνός και αμόλυντος... λεμούριος, χεχε

Ο αγνός και αμόλυντος... λεμούριος, χεχε
Μα καλά, τι λένε τα άτομα;
Λεμούριος (πρωτεύον θηλαστικό):

Τι;; «Μόνο οι γυναίκες έχουν παρθενικό υμένα»; Μα καλά, πάνε καλά οι άνθρωποι;
Κι ο δικός μου δηλαδή τι είναι;




«Αγιο φως»: ουρανόθεν ή...

Απόσπασμα από την Ευχή για το «άγιο φως»:

«[…] παρακαλούμεν και δεόμεθά σου, Παναγιότατε Δέσποτα, όπως αναδείξης
αυτό αγιασμού δώρον και ΠΑΣΗΣ ΘΕЇΚΗΣ ΣΟΥ ΧΑΡΙΤΟΣ ΠΕΠΛΗΡΩΜΕΝΟΝ,
διά της χάριτος τού Παναγίου και φωτοφόρου Τάφου σου˙[…] Αμήν».

Ερώτηση κρίσεως:


Έχει ανάγκη ένα εξώκοσμο φως που υποτίθεται πως κατέρχεται θαυματουρχικά
απευθείας από την άκτιστη χάρη τού Θεού, τη μεσολάβηση τού Παναγίου Τάφου
ή οποιαδήποτε ειδική δέηση, για να πλημυρίσει μ’ αυτό από το οποίο εξ ορισμού
θα έπρεπε
ήδη να… ξεχείλιζε;

Πόθεν;

Υπέρμαχοι τού «αγίου φωτός»:

Το ότι ο Πατριάρχης βρίσκεται μόνος μέσα στο κουβούκλιο δεν έχει καμία απολύτως
σημασία ούτε και είναι επιχείρημα, αφού η Ακοίμητη Κανδήλα που υπάρχει μέσα,
τη συγκεκριμένη μέρα είναι ΣΒΗΣΤΗ!

Π. Γ. Μεταλληνός:

«[…] Από τον 4ο αιώνα μ.Χ. (380) μαρτυρείται απ’ την Αιθερία, μια Ισπανίδα που πήγε
και προσκύνησε, ότι υπάρχει η ακοίμητος κανδήλα στον άγιο τάφο.
Πιστεύω λοιπόν
και καταλήγω, όταν υπάρχει πίστις και χάρις Θεού στον συγκεκριμένο Πατριάρχη,
γίνεται το θαύμα. Όταν δεν υπάρχει πίστις, μπορεί η κανδήλα να χρησιμοποιηθεί
γι’ αυτό...».




Φωτιά στα μπατζάκια μας...

Φωτιά στα μπατζάκια μας...
Αχ βρε παλιόπαιδο, Ιγκόρ...

... φωτιές που μας άναψες!

Τσάμπα το μπουγέλο…

Στην ιστορία τού Κατακλυσμού ο Θεός τιμώρησε τους ανθρώπους για κάτι που όπως
μετά ΡΗΤΑ ομολόγησε
,
ήταν απλώς μέσα στη φύση τους! Το ήξερε λοιπόν αυτό, κι όμως
τους έπνιξε. Όλους! Μαζί και τα ζώα. Και τους έπνιξε επειδή, λέει, … μετάνιωσε (!!) που
τους είχε φτιάξει! Για να μετανιώσει μετά… εκ νέου και να παραδεχθεί ότι βασικά… δεν
έπρεπε να είχε μετανιώσει εξαρχής! Κι όλα αυτά από έναν…
προγιγνώσκοντα θεό!!

Λοιπόν, δεν πιστεύω κάποιος από εσάς να κατάλαβε τίποτα, ε;

Όπως αναφέρει το Κατά Μάρκον Δ´ 10-12, όταν κάποτε οι μαθητές ρώτησαν
τον Χριστό γιατί δίδασκε με παραβολές, αυτός έδωσε αυτολεξεί την εξής απάντηση:
«Σ’ εσάς δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσετε τα μυστήρια τής βασιλείας τού Θεού˙
σ’ εκείνους δε έξω όλα δίνονται με παραβολές ώστε οι βλέποντες να βλέπουν αλλά
να μην αναγνωρίζουν, και οι ακούοντες ν’ ακούν, αλλά να μην αντιλαμβάνονται,
μην τυχόν και μετανοήσουν και τους συγχωρεθούν τα αμαρτήματά τους».

Με το χέρι στην καρδιά: πώς ακριβώς θα χαρακτηρίζατε εσείς έναν δάσκαλο (Ιησούς)
που σύμφωνα με τα ίδια τα λεγόμενά του, διδάσκει επίτηδες με πολύπλοκο τρόπο
(παραβολές) με στόχο κάποιοι μαθητές του -πιθανότατα οι περισσότεροι- παρότι
παρακολουθούν το μάθημα, να μην μπορούν να καταλάβουν τίποτα, στερούμενοι έτσι
τις όποιες θεωρητικές ελπίδες θα είχαν («μην τυχόν και») να αντεπεξέλθουν στις υψηλές
απαιτήσεις («μετανοήσουν») και να πετύχουν («συγχωρεθούν»);

Είναι μια παρθένος οπωσδήποτε... παρθένα;

Είναι μια παρθένος οπωσδήποτε... παρθένα;
Dirne: Μη με βλέπετε έτσι… Εγώ κάποτε ήμουν… παρθένα!
Χριστιανοί για ν’ αποδυναμώσουν την εβραϊκή λέξη bethulah που θα έπρεπε κανονικά να υπήρχε στη θέση τού almah «νεάνις», εάν η περίφημη προφητεία τού Ησαΐα όντως έθετε στο επίκεντρο μια… ανέγγιχτη παρθένο:

«Αλλά και στις γλώσσες των άλλων λαών της Μ. Ανατολής η αντίστοιχη της λέξης bethulah δεν σημαίνει απαραίτητα την (με την βιολογική σημασία) παρθένα. Για παράδειγμα, στα Ακκαδικά η λέξη batultu σημαίνει κυρίως μια ηλικιακή ομάδα. Μόνο σε συγκεκριμένα πλαίσια σημαίνει την παρθένα. Στα κείμενα της Ουγκαρίτ, η λέξη btlt είναι συνήθης χαρακτηρισμός για την Anat, την γυναίκα του Βάαλ. Σε αραμαϊκά κείμενα διαβάζουμε για γυναίκα, btwlt, η οποία είναι επίτοκος (σε τοκετό).»

Και τώρα προσέξτε απίστευτη περίπτωση-λουκούμι από τα Γερμανικά:

Η λέξη Dirne (ντίρνε) ξεκίνησε από μιαν αμάρτυρη γερμανική ρίζα με τη σημασία «παρθένος», συνέχισε στα Παλαιογερμανικά με την ίδια ακριβώς σημασία, υπέστη αργότερα σημασιακή διεύρυνση αλλάζοντας σε «νεαρό κορίτσι» κι εν συνεχεία σε «υπηρέτρια», για να ξεπέσει τελικά σε... «ΠΟΡΝΗ»!! Οι μεταβολές αυτές δε, συντελέσθηκαν εντός μιας, αν όχι μικρότερης, το λιγότερο ίσης χρονικής περιόδου με τις αντίστοιχες σημασιακές αλλαγές που εμφάνισε η σημιτική λέξη, και μάλιστα σε αντίθεση μ’ αυτήν, οι μεταβολές δεν έλαβαν χώρα σε συγγενείς μεν, διαφορετικές δε γλώσσες (Ακκαδικά, Ουγκαριτικά, Αραμαϊκά, Εβραϊκά) αλλά εντός τού ΙΔΙΟΥ γλωσσικού συστήματος (Γερμανικά)!



Θα... καλοπεράσετε, παλιόπαιδα!

Κολιτσάρας:

«
Είναι σπάνια η περίπτωση που ο Θεός τιμωρεί τα αθώα τέκνα για τις αδικίες των
γονέων τους˙ και αν καμιά φορά τα τιμωρεί
το κάνει για να ανταμείψει τα τέκνα πιο
πλουσιοπάροχα στην μέλλουσα ζωή. Ο Θεός όμως τιμωρεί την κακία μέχρι τρίτης
και τετάρτης γενεάς
εφ’ όσον οι απόγονοι μιμούνται την κακία των προγόνων τους
και μισούν τον Θεό. Διαφορετικά ο Θεός είναι πάντοτε δίκαιος, αν και
είναι απόκρυφες
σε μας οι βουλές Του».


Δηλαδή, για να κάνουμε… μετάφραση τής μετάφρασης και ερμηνεία τής ερμηνείας,
ΝΑΙ, ενίοτε τιμωρούνται ΚΑΙ ΑΘΩΟΙ
για τα ανομήματα των ασεβών προγόνων τους
(1η πρόταση), ΟΧΙ, ποτέ δεν τιμωρούνται αθώοι απόγονοι (2η πρόταση), αν και
ποτέ
δεν ξέρεις
(3η πρόταση)!!

Είναι λοιπόν ή δεν είναι το θέμα για… LoL;


Φτιαγμένη από το... πουθενά!!

Εξυπνάκηδες εικονολάτρες:

Οι ανόητοι οι αρχαίοι Έλληνες να πιστεύουν πως τα περίφημα διοπετή ομοιώματα
έπεφταν κατ’ ευθείαν από τον ουρανό,
συστημένα με αποστολέα τον ίδιο τον Δία…
Ρε τους βλάκες…

Απάντηση:

Σσσσσς! Αχειροποίητα!
Εξυπνάκηδες εικονολάτρες:

Πόσο ανόητοι ήταν αυτοί οι ειδωλολάτρες οι αρχαίοι Έλληνες με τις δεισιδαίμονες
φαντασιοπληξίες τους περί αγαλμάτων που
μιλούσαν, χαμογελούσαν, μετακινούνταν
από μόνα τους, προστάτευαν και… πετούσαν φωτιές
όταν βέβηλοι επιχειρούσαν να τα
απομακρύνουν από τον ιερό τόπο λατρείας τους! Μα είναι ποτέ δυνατόν να πίστευαν
τέτοια πράγματα;

Απάντηση:

Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ποια απάντηση θα ταίριαζε για την περίπτωσή τους.
Να απαντήσουμε λαϊκιστί με το κλασικό «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!»; Ή να
τους υπενθυμίσουμε καλύτερα ότι «στο σπίτι τού κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί!»;
Μήπως πάλι να πάρουμε το «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» ή καλύτερα την
περίφημη ρήση τού Ιησού περί κάρφους και… δοκού εν τω οφθαλμώ ημών; Ή μήπως
όλα αυτά μαζί; Διότι πώς αλλιώς θα πρέπει ν’ απαντήσει κανείς σε ανθρώπους που
τολμάνε και σχολιάζουν ειρωνικά τα παραπάνω, όταν στο ίδιο το σύστημα πίστης
που ασπάζονται κι ακολουθούν , «υπάρχουν»… δακρυροούσες
και -Θεός φυλάξοι!-
αιμοροούσες Παναγίες,
ιστορίες (γι’ αγρίους) περί εικόνων που θαυματουργικά…
φεγγοβολούσαν, μιλούσαν, κουνούσαν τα δάχτυλά τους και… τηλεμεταφέρονταν
από
το ένα μέρος στο άλλο; Έλεος, δηλαδή! Έλεος!

Θαύμα!

Θαύμα!
Πώς ένα διαδικτυακό τρολάρισμα μετατράπηκε εν μια νυκτί σε... θαύμα!

Να 'ταν η ζήλια ψώρα...

Φανταστείτε δηλαδή να ΜΗΝ είχε... παρρησία!

Παραφρονήστε ελεύθερα:

1ον : Η αειμεσιτεύουσα Παναγία ως μητέρα τού Χριστού έχει παρρησία ενώπιον του.
2ον :
Η Παναγία στον γάμο τής Κανά το μόνο που είπε ήταν: «Δεν εχουν άλλο κρασί».
3ον : Ο Χριστός παρά την… παρρησία τής μητέρας του,
την αποπήρε!
4ον
: Αυτό συνέβη επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Χριστός μιλούσε ως Θεός
.........και απλώς απαίτησε από τη φυσική του μητέρα τον προσήκοντα σεβασμό.
5ον :
Η Παναγία… ανάγκασε (!) τον Χριστό να κάνει το θαύμα πρόωρα.
6ον : Ο Χριστός συνεπώς έκανε κάτι παρά την αρχική του πρόθεση ۬ επηρεάστηκε
.........
και άλλαξε γνώμη!
7ον :
Ο Χριστός είναι… προγιγνώσκων και… άτρεπτος!
8ον :
Όχι, όχι: ο Χριστός, είπαμε, στη συγκεκριμένη περίπτωση δε μιλούσε ως άνθρωπος,
.........αλλά… ως Θεός!!

Βοήθ... γκλουκ!!

Βοήθ... γκλουκ!!

Άφθαρτος!!

Άφθαρτος!!
Γειά σας! Με βρήκαν στην Κίνα, είμαι περίπου... 3000 ετών, αταρίχευτος, μα όχι... άγιος!

Άγγελος ή διάβολος; Οι ειδικοί ας γνωμοδοτήσουν!

Άγγελος ή διάβολος; Οι ειδικοί ας γνωμοδοτήσουν!

Was ist Wahrheit?

Sprechen Sie Deutsch? Dann klicken Sie doch mal hier rein!

Ευχαριστούμε!

Ευχαριστούμε!