..
Αγαπητοί φίλοι, καλωσορίσατε στο διαδικτυακό τσαρδί μου!
Ελπίζω παρά την έλλειψη ιδιαιτέρων ανέσεων να νιώσετε όλοι σαν στο σπίτι σας!
Μπορείτε επίσης μετά, αν θέλετε, να περάσετε και δίπλα
στα τραγούδια που αγαπώ.
Εκεί έχει μόνο... μουσική!

τι εστιν αλήθεια;

Πιλάτος (Κατά Ιωάννην, ΙΗ΄ 38)

Αναλυτικός κατάλογος

..
128. Anybody home?
127. Που λέτε, λοιπόν, πάτερ Γεώργιε…
126. «Άγιο φως» (και η κουβέντα συνεχίζεται...)
125. Το θαύμα είναι η... ευχή που... αγιάζει το φως!! (deutsch hier)
124. Το «τι εστιν αλήθεια;» και στα Γερμανικά!
123. Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου...
122. Τρία πουλάκια κάθονταν…
121. Μεταξύ θρησκοληψίας και παράνοιας
120. Απρόσκλητοι σε μια χριστιανική χώρα...
119. «Άγιο Φως»: η άλλη όψη τού νομίσματος (deutsch hier)
118. Ποιο ήταν το... θαύμα
117. Οι... άσφαιρες «πύρινες σφαίρες» (deutsch hier)
116. Αστραπές και κεραυνοί (στου φακού μας το γυαλί)... (deutsch hier)
115. Φωτιά στα μπατζάκιά μας...
114. Περί τής προφητείας τού Ησαΐα (Εμπλουτ. αναδημ.)
113. Το χρονικό μιας κωλοτούμπας...
112. Περί τού «αγνώστου θεού» (Αναδημ.)
111. Μπεεεεεε!! (Κάτω τα κεφάλια ωρέ χριστιανοί!)
110. Εγκλωβισμένοι στη ζώνη τού Λυκόφωτος…
109. Τo κάψιμο τού Καρνάβαλου… (Περί «υιών ποιητών»)
108. Άντε βρε, χρόνια πολλά!
107. Η μαρτυρία τού Τάκιτου
106. Home alone 2
105. Σήμερα τα Φώτα κι ο φωτισμός...
104. Η μαρτυρία τού Πλινίου τού Νεοτέρου
103. Η μαρτυρία τού Σουητώνιου
102. Cute Christmas Cartoon
101. Unheilig - Kling Glöckchen ... vom Album
100. Ο γυμνός νεανίσκος στή Γεσθημανή
..99. Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα...
..98. Βίντεο: Καλόπουλος vs. π. Καρπαθίου
..97. Τι εμοί και σοί (κοινώς, τη ρόκα σου εσύ!);
..96. Μήνυμα προς πάσαν κατεύθυνση
..95. Μπαμ και κάτω (Περί τού Τάε Κβον Ντο)
..94. Ορθόδοξη κβαντική φυσική και τα μυαλά στα κάγκελα!
..93. Λυπάμαι, αλλά δε γίνεται αλλιώς!
..92. Η αμαρτωλή ιστορία μιας απογραφής
..91. Κυριακή γιορτή και σχόλη, να ’ταν η βδομάδα όλη…
..90. Μυρώστε με ν’... αγιάσω!
..89. Μέχρι να... παγώσει η κόλαση...
..88. H αειμεσιτεύουσα Βασίλισσα των Ουρανών
..87. Περί τού Ιωάννη τού Ριγολόγου
..86. Βίντεο με τον Μεταλληνό: Αξίζει να το δεις!
..85. Είμαστε και σε... κρίσιμη ηλικία...
..84. Η αβάσταχτη ελαφρότητα τού απολογήσθαι
..83. Αποκαλυπτήρια (Sit back and enjoy the show!)
..82. Περί... υιών
..81. Περί «γεννητού» και «κτιστού» (και… «ποιητού»)
..80. Παιδιά, έχουμε γενέθλια!
..79. Τον αναγνωρίζετε;
..78. Ένα... φοβερά δύσκολο… απλό ερώτημα!!
..77. Προβληματισμών συνέχεια...
..76. Προβληματισμοί...
..75. Ανοίξτε κανένα παράθυρο, ρε παιδιά!
..74. ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ (HOME ALONE)
..73. Δάσκαλε, για ρίξε ένα... repeat σε παρακαλώ!
..72. Αχαχαχαχαχαχα!
..71. Τα παιδιά τού Ζεβεδαίου ποιον είχαν πατέρα;
..70. Chicken Techno
..69. Εύτυχος και Ελπήνωρ (Αν έχεις... τύχη διάβαινε!)
..68. Περί τής γνωστής-άγνωστης εξέγερσης
..67. Η αναγκαιότητα τής πίστης
..66. Το μυστήριο τού Βαραββά
..65. Ω Αυτοκράτορ, εγρήγορας ή καθεύδης;
..64. Τα κινητά σας, ρεεεεε!!
..63. Προς Ο.Ο.Δ.Ε. (Περί του Αγίου Φωτός)
..62. Ο σωστός τρόπος να κάνεις τον σταυρό σου!
..61. Περί του Τιμίου Ξύλου
..60. Περί της αναγκαιότητας τού κακού
..59. Περί του «Πίστευε και μη ερεύνα»
..58. DEPECHE MODE - «Βlasphemous rumours»
..57. Κωδικός «Λαντσιάνο»
..56. Περί των… «γνωστών αγνώστων»
..55. Περί εικόνων
..54. Ισορροπημένη ανισορροπία ή… ανισόρροπη ισορροπία;
..53. Το χρονικό μιας... κλωνοποίησης
..52. Λάιονελ Ρότσιλντ - η περιπέτεια ενός όρκου
..51. Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
..50. Merry Christmas Mr. Bean
..49. Προς κέντρα λακτίζειν
..48. Ο δίκαιος και ο δυνάστης
..47. Μια υπέροχη Κυριακάτικη εμπειρία ...
..46. Οι Δέκα Πληγές τού ... Ιπούουερ!
..45. Με τα δυο χεράακια, πλάθω σκ*****άακια...
..44. Γκρρρρ!!! Αυτό δεν είναι δυνατόν!!!!!!
..43. For yooour eyes onlyyyyy ...
..42. Περί Θεού: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα
..41. Περί Κυρίλλου και Υπατίας τής Αλεξανδρινής
..40. «Λάβετε, φάγετε ...» - ποιος το είπε τελικά;
..39. Οι βολεμένοι μικροαστοί τής θρησκευτικής πίστης
..38. Life: press DELETE
..37. Μεταξύ πατέρα και γιού
..36. Ρε παιδιά, μήπως έχει κανείς την ... ακριβή ώρα;
..35. O Ελισαίος, οι αρκούδες και οι ... αρκουδιές!
..34. Η διάβαση της Ερυθράς και ο … Ρα!
..33. Περί … «αλλοτρίων» θαυμάτων
..32. Η μάχη για τους … «αναποφάσιστους»
..31. Οι ... Χριστιανοαντιγιαχβεβουδιστοϊνδουιστές
..30. Καλησπέρα, γιατρέ ... Είμαι ο ... Απόλλων!!
..29. Μπρρρρ!!!
..28. Πώς το 40 χώρεσε μέσα στο ... 1 !!!
..27. Πώς το 40 χώρεσε μέσα στο ... 3 !!!
..26. Ο απαγχονισμός τής ... κοινής λογικής
..25. (Γενικά) περί αντιφάσεων
..24. Βασίλεψε ο ήλιος (και ... νίκησε ο Δαβίδ!)
..23. Τα ... ακριβώς 153 (υπόπτου προελεύσεως) ψάρια
..22. Οι δαίμονες και οι ... τετράποδες μπριζόλες
..21. Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα
..20. Περί θεοπνευστίας
..19. Η μυστηριώδης Σινδόνη τού Τορίνο
..18. Περιέχει η Γένεση προφητείες γιά την Αποκάλυψη;
..17. Να ζει κανείς ή να μη ζει ... (Περί Αδάμ και Εύας) ...
..16. Η δημιουργία των πτηνών
..15. Εξαγαγέτω τα ύδατα ερπετά (και η φαντασία...
........δεινοσαύρους
..14. Άμοιρε άνθρωπε, τι σού ’μελλε να πάθεις!
..13. Ρουάχ -φύσηξε ο άνεμος (μας πήρε και ... μας σήκωσε)!
..12. Ολική έκλειψη ηλίου, σελήνης και ... νοημοσύνης
..11. Οι κατά ... φαντασίαν γνωρίζοντες
..10. Η σιωπή των αμνών (Περί τού Αγίου Φωτός)
...9. Η πινακίδα Ι.Ν.Β.Ι.
...8. Θεïκό σχέδιο ή … σατανική αντιγραφή;
...7. Δάσκαλε που δίδασκες ...
...6. Η καραμέλα των «ανθρωπομορφικών εκφράσεων»
...5. Περί «δημοκρατικότητας»
...4. Όλα συγχωρούνται; - Μμμ, δε νομίζω.
...3. Ο (διάτρητος) παρθενικός υμένας
...2. ΗΣΑΪΑΣ, Ζ΄ 14 - παρθένος(= ανέγγιχτη) ή ...
.......παρθένος (= νεάνις);
...1. Συγγνώμη, δεν μπορώ να περιμένω άλλο πια!

Επειδή όλα κάποτε τελειώνουν...

Επειδή όλα κάποτε τελειώνουν...

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα

..
.......................................

Ένα από τα πλέον ακανθώδη και άκρως αμφιλεγόμενα εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης σίγουρα πρέπει να είναι το Έξοδος, Κ΄ 6, το χωρίο δηλαδή του Δεκαλόγου που μεταξύ άλλων καθορίζει και τα ισχύοντα στο ζήτημα της ανταπόδοσης αμαρτιών και θεοσέβειας:
[…] ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα, […] ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς· εγώ γαρ ειμί Κύριος ο Θεός σου, Θεός ζηλωτής, αποδιδούς αμαρτίας πατέρων επί τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς τοις μισούσι με και ποιών έλεος εις χιλιάδας τοις αγαπώσι με και τοις φυλάσσουσι τα προστάγματά μου
Τι μας λέει το χωρίο αυτό; Ότι οι αμαρτίες του ασεβούς ανταποδίδονται και στους απογόνους του έως την τρίτη και τέταρτη γενιάς˙ ως προς αυτό δεν υπάρχει καμία διχογνωμία. Το σημείο που διχάζει είναι η φράση «τοις μισούσι με» - σε ποιον αναφέρεται τελικά: στους «πατέρες» ή στα «τέκνα»; Ή μήπως και στους δύο; Και με τη μετοχή «τοις αγαπώσι με» ποιοι ακριβώς εννοούνται: οι ευσεβείς πρόγονοι ή οι επόμενες γενιές των απογόνων τους;

Τα ερωτήματα αυτά είναι πολύ σημαντικά για την κατανόηση του προβλήματος. Όσον αφορά την ταυτότητα των «μισούντων», οι εμπίπτοντες στην κατηγορία των «απίστων» διατείνονται ότι σαφέστατα εννοούνται οι «πατέρες», γι’ αυτό άλλωστε και κάνουν λόγο για αδικία που απάδει προς την έννοια του θείου. Οι χριστιανοί αντίθετα θεωρούν ότι γίνεται αναφορά και στα τέκνα, στην ουσία δηλαδή σε όλους ανεξαιρέτως που μισούν τον Θεό.

Δυστυχώς η μορφολογική ανάλυση του επίμαχου τμήματος τόσο στην Έξοδο όσο και στο Δευτερονόμιο, ΚΔ΄ 16 -τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως- δεν ξεκαθαρίζει τα πράγματα
˙ η φράση «τοις μισούσι με» θα μπορούσε κάλλιστα να αναφέρεται τόσο σε αρσενικό ουσιαστικό (εδώ: «στους μισούντες» πατέρες) όσο και σε ουδέτερο («στα μισούντα» τέκνα). Απόλυτο σκοτάδι λοιπόν; Ίσως και όχι! Περισσότερα όμως επ' αυτού στη συνέχεια.

Οι χιλιάδες γενεές


Για την αμφισημία της μετοχής «τοις μισούσι με» τα είπαμε. Όμως και η φράση «ποιών έλεος εις χιλιάδας τοις αγαπώσι με» σηκώνει αρκετή συζήτηση. Σύμφωνα με τη χριστιανική ερμηνεία, εδώ καταδεικνύεται η φιλευσπλαχνία του Θεού που ενώ την ασέβεια την ανταποδίδει στη χειρότερη περίπτωση σε τέσσερεις γενιές απογόνων, τη θεοσέβεια την επιβραβεύει σχεδόν χωρίς τέλος!Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Κατ' αρχάς η λέξη «γενεές» στους Εβδομήκοντα δεν αναφέρεται. Αν δεχθούμε ότι αυτό συμβαίνει για να αποφευχθεί η επανάληψη (κάτι που είναι και η πιθανότερη εξήγηση), τότε καλούμαστε να αποφασίσουμε και ποιοι ακριβώς είναι «οι τον Θεό αγαπώντες». Να ’ναι οι περί ων ο λόγος «χιλιάδες γενεές»; Δύσκολο. Διότι εκτός του ότι η λέξη γενεά είναι γένους θηλυκού -κάτι που δεν συμφωνεί με το «τοις αγαπώσι με»-, η εκδοχή αυτή ΔΕΝ τεκμηριώνει τη θεωρία περί ελέησης χιλιάδων κατιόντων συγγενών ως απόρροια της ευσέβειας κάποιου άγνωστου προγόνου Χ!

Μα κι αν πάλι δεχθούμε ότι οι «αγαπώντες» είναι οι (ενάρετοι) πρόγονοι, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την όλη δομή του επίμαχου τμήματος, οδηγούμαστε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι το ίδιο δεν μπορεί παρά να ισχύει και για «τους μισούντες», ότι δηλαδή στην πραγματικότητα και στις δύο περιπτώσεις εννοούνται οι «πατέρες»! Υπάρχει βέβαια και μια άλλη περίπτωση: Αυτό που παραλείπεται μετά το «χιλιάδας» κάλλιστα θα μπορούσε να είναι η λέξη ανθρώπων, να γίνεται δηλαδή απλώς αναφορά σε όλους εκείνους τους αναρίθμητους ευσεβείς που αγαπούν τον Γιαχβέ και ζουν σύμφωνα με τα προστάγματά του. Στην περίπτωση αυτή φυσικά κάθε σύνδεση με την έννοια της «γενεάς» θα ήταν άνευ αντικειμένου. Διαλέγει λοιπόν κανείς και παίρνει!

Ποιος προηγήθηκε: Η κότα ή τ' αβγό;

Ούτως ή άλλως η χριστιανική απολογητική δείχνει να παραβλέπει - ή για να ακριβολογήσω, να μην προσεγγίζει με συνέπεια και μιαν άλλη σημαντική λεπτομέρεια: Ότι αφού κάθε πρόγονος είναι ταυτόχρονα και κάποιων άλλων απόγονος, όπως και κάθε απόγονος είναι κάποιων άλλων πρόγονος, κάθε συζήτηση περί ανταπόδοσης αμαρτιών ή θεοσέβειας στις επόμενες γενιές δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί σοβαρότερη από το… προαιώνιο φιλοσοφικό ερώτημα αν η κότα έκανε τ' αβγό ή το αβγό την κότα!

Για παράδειγμα: Οι αμαρτίες του ασεβούς προγόνου μέχρι να φτάσουν
στην τέταρτη (ανάλογης ιδεολογίας) γενιά, λογικά… προσαυξάνονται και με τις ανομίες των ενδιάμεσων γενεών, δηλαδή της 1ης, 2ης και 3ης, αφού όλοι αυτοί οι απόγονοι είναι ταυτόχρονα και πρόγονοι! Μέσα σε μια σειρά λοιπόν μόλις τεσσάρων ασεβών γενεών κάποιου αμαρτωλού προγόνου Χ, πώς ακριβώς αποδίδεται δικαιοσύνη; Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, η 4η γενιά με ποιαν ιδιότητα θα τιμωρηθεί επιπρόσθετα: ως η 4η γενιά απογόνων του ασεβούς, ως η 3η της 1ης, ως η 2η τής 2ης ή ως η 1η της 3ης; Ή μήπως τελικά θα πληρώσει για όλους μαζί; Ποιος ξέρει όμως, ίσως τελικά να μην τιμωρηθεί
και καθόλου!! Περισσότερα όμως επ' αυτού παρακάτω.

Εδώ τιμωρία, εκεί τιμωρία, πού είναι η τιμωρία;

Το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι είναι φύσει αδύνατον να προσδιοριστεί κάποιος πρόγονος-αφετηρία και συνεπακόλουθα κάποιοι απόγονοι-τελικοί αποδέκτες θεϊκού ελέους ή οργής που θα είναι εντελώς αποκομμένοι από τα γενεαλογικά τους «συμφραζόμενα», εγείρει μια σειρά ερωτημάτων που -όποια κι αν είναι η απάντηση- αναπόφευκτα μας οδηγούν σε αδιέξοδο.

Συγκεκριμένα, εξυμνώντας την (υποτιθέμενη) μακροθυμία του Γιαχβέ (για την οποία, φαντάζομαι, δε θα είχε κανένα νόημα να τολμήσω να ρωτήσω… από ποιο ακριβώς εδάφιο προκύπτει),
λένε οι χριστιανοί:

Και εδώ ακριβώς είναι το μεγαλείο της καλοσύνης τοy Θεού. Στο ότι ενώ η ανταπόδοση μιας ασεβούς σειράς απογόνων, γίνεται μέχρι 3ης και 4ης γενεάς, το έλεος προς τη γενεαλογία ενός δικαίου, γίνεται ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ γενεών. Με άλλα λόγια, (όσον αφορά μια οικογένεια), τα αποτελέσματα τhς κακίας τοy προγόνου τους, ο Θεός επιτρέπει να ταλαιπωρήσουν (ως ανταπόδοση κακίας) μέλη της οικογένειας αυτής, μέχρι 3 και 4 γενιές. Όμως τα αποτελέσματα της δικαιοσύνης του προγόνου τους, θα φέρνουν ευλογία σε μια οικογένεια ΓΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ γενιές.

Με άλλα λόγια, όχι μόνο τα λόγια αυτά δεν δείχνουν αδικία, αλλά
αντιθέτως, δείχνουν τη μακροθυμία του Θεού. Που αντί να φέρει το κακό άμεσα στον ασεβή, μακροθυμεί για τρεις και τέσσερις γενιές, περιμένοντας
μήπως (σ.σ. LoL!) η οικογένεια αυτή διορθωθεί. Αλλά που όμως αν η ανομία αυτή συνεχίζεται για μια σειρά τριών και τεσσάρων γενεών, ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ, και ο Θεός τούς αφήνει έκθετους στις συνέπειες της ασεβούς πορείας τους, κάτι που λογίζεται ως ανταπόδοση. Αντιθέτως όμως, συνεχίζει για χιλιάδες γενιές να ευλογεί μια οικογένεια που οι πρόγονοί της 
ήταν δίκαιοι.
Και αναφερόμενοι στους «νεοπαγανιστές» που είχαν τολμήσει να αμφισβητήσουν την υποτιθέμενη φιλανθρωπία του Γιαχβέ, καταλήγουν:
Ευχόμαστε αν όχι οι ίδιοι, τουλάχιστον τα παιδιά τους ή τα εγγόνια τους, να μετανοήσουν, και να πάψουν να μισούν τον Θεό και να λατρεύουν είδωλα. Γιατί το έλεός Του θα μακροθυμεί και θα περιμένει τη μετάνοιά τους το πολύ για τρεις ή τέσσερις γενιές. Μετά θα τους εγκαταλείψει στο έλεος των δαιμονικών θεών τους... 
Εδώ λοιπόν οι φίλοι μας είναι σαφέστατοι. Το λένε ξεκάθαρα και περίπτωση παρερμηνείας δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο: Η τιμωρία για τις ανομίες τού προγόνου, δεν επέρχεται αμέσως ούτε για τον ίδιο αλλά ούτε και για τους απογόνους του. Ο Θεός περιμένει έως και τέσσερεις γενιές για να κρίνει (LoL!) και φαντάζομαι περιμένει μέχρι και την τελευταία πνοή του τελευταίου εκπροσώπου της εκάστοτε σειράς γενεών, αφού σύμφωνα με τη χριστιανική θεολογία ο κάθε άνθρωπος μπορεί να μετανοήσει ειλικρινά οποτεδήποτε - αρκεί βέβαια να το κάνει σ' αυτή τη ζωή και όχι... κατόπιν εορτής!

Στην περίπτωση, λοιπόν, που παρέλθουν και οι τέσσερεις γενιές απογόνων του ασεβούς χωρίς ν' αλλάξει τίποτα, ποιος θα τιμωρηθεί τελικά; Μήπως
οι επόμενες, αφού οι προηγούμενες ασεβείς δεν θα υπάρχουν πια; Αν ναι, δε θα είχαμε όμως σαφέστατη υπέρβαση του… μεγαλόψυχου ορίου των τεσσάρων γενεών και άδικη ετεροχρονισμένη τιμωρία με τόκο; Αν πάλι οι απόγονοι αποκηρύξουν το ασεβές βίος των προγόνων τους και πάρουν τον δρόμο του Θεού, είναι ποτέ δυνατόν να τιμωρηθούν; Εφόσον όπως μας διαβεβαιώνουν οι χριστιανοί, σε καμία περίπτωση δεν τιμωρούνται αθώοι, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι ένα κατηγορηματικό ΟΧΙ! Αν όμως τελικά κανείς δεν κληθεί να πληρώσει τα σπασμένα των προηγούμενων, τότε… για
ποιο ακριβώς πράγμα συζητάμε τώρα εμείς εδώ;;!!

Έχει όμως και συνέχεια το πράγμα - διότι ενός ατόπου δοθέντος, μύρια έπονται! Έτσι λοιπόν έχω άλλη μία απορία: Είτε, λοιπόν, πρέπει να παρέλθουν τέσσερεις, είτε δεκατέσσερεις ή ακόμα και εκατόν δεκατέσσερεις γενεές, τι
σημασία έχει αυτό αν οι γονείς ή οι παππούδες του ασεβούς προγόνου (από τον οποίο αυθαίρετα και πέρα από κάθε έννοια λογικής αρχίζει… η αντίστροφη μέτρηση) ήταν αυτό που λέμε «άνθρωποι του Θεού»; Εφόσον η θεοσέβεια (υποτίθεται ότι) ανταποδίδεται σε χιλιάδες γενεές, τότε λογικά δεν θα έπρεπε να υπάρξει καμία τιμωρία, ακόμα κι αν οι απόγονοι του ευσεβούς ήταν χειρότεροι κι απ' τον ίδιο τον Διάβολο! Ο ανώνυμος Απολογητής ωστόσο περιορίζει τη θεωρία περί ανταπόδοσης του καλού, διευκρινίζοντας ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να ισχύουν όλα αυτά είναι και οι απόγονοι να είναι ευσεβείς! Χαίρω πολύ, όμως! Διότι τι το παράξενο να ανταμείβονται οι ευσεβείς; Απολύτως λογικό είναι! Σε τι συνίσταται, λοιπόν, η φιλανθρωπία που κατά τον Σεβήρο ο Θεός «ήπλωσε εις χιλίας γενεάς», αν αυτή στην πραγματικότητα επιδεικνύεται μόνο υπό προϋποθέσεις; Τότε δεν μιλάμε πια για φιλανθρωπία, αλλά απλώς για απόδοση του αυτονοήτου, δηλαδή δικαιοσύνης!

Είναι λοιπόν ηλίου φαεινότερο ότι η συγκεκριμένη ερμηνεία αρχικά δεν περιλάμβανε ούτε καν υπαινισσόταν την ύπαρξη κάποιας προϋπόθεσης. Ο περιορισμός αυτός προφανώς επινοήθηκε εκ των υστέρων όταν έγινε αντιληπτή η αντιφατικότητα του πράγματος. Η χαριτωμένη «θεωρία» όμως περί μακροθυμίας αναπόφευκτα πήγε
στράφι!

Ανέκδοτο εγκεκριμένο από την Ιερά Σύνοδο

Ας επιστρέψουμε όμως τώρα εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε, στη διχογνωμία
δηλαδή γύρω από τη σημασία της μετοχής «τοις μισούσι με». Όπως είδαμε η συντακτική διατύπωση του επίμαχου τμήματος δεν ξεκαθαρίζει πέραν πάσης αμφιβολίας το ποιόν αφορά. Κάποιοι λένε ότι αναφέρεται στους προγόνους, ενώ οι χριστιανοί πιστεύουν ότι εννοεί και τους απογόνους. Διότι αν -Θεός φυλάξοι- ίσχυε το πρώτο, θα είχαμε ακριβώς αυτό που κατηγορηματικά αποκλείουν να εννοείται, την άδικη δηλαδή τιμωρία αθώων! Για να δούμε, όμως, τι λέει επ' αυτού ο Ιωάννης Κολιτσάρας στην από την Ιερά Σύνοδο της
Εκκλησίας της Ελλάδος εγκεκριμένη ερμηνεία του:
Είναι σπάνια η περίπτωση που ο Θεός τιμωρεί τα αθώα τέκνα για τις αδικίες των γονέων τους˙ και αν καμιά φορά τα τιμωρεί το κάνει για να ανταμείψει τα τέκνα πιο πλουσιοπάροχα στην μέλλουσα ζωή. (1)
Ο Κολιτσάρας, λοιπόν, αλλά και η επίσημη Εκκλησία πού συμφώνησε μαζί του, είναι σαφέστατοι: Το ότι σε καμία περίπτωση δεν τιμωρούνται αθώοι, ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ! Ξεχάστε το! Δεν το λένε βέβαια έτσι ωμά, αλλά καταβάλλουν φιλότιμη προσπάθεια να το εξωραΐσουν κάπως, ισχυριζόμενοι λίγο πολύ ότι τα αδίκως τιμωρούμενα τέκνα κανονικά θα έπρεπε να… πουν κι ευχαριστώ κι από πάνω για την πλουσιοπάροχη ανταμοιβή που τούς επιφυλάσσει ο Θεός - όχι σ' αυτή τη ζωή, προς Θεού: στην άλλη!

Το φοβερό όμως είναι ότι στην αμέσως επόμενη πρόταση τονίζεται με έμφαση πως η τιμωρία της κακίας των προγόνων πλήττει μόνο τους ασεβείς απογόνους αφού «ο Θεός είναι πάντοτε δίκαιος»! Και για παν ενδεχόμενο κρατάμε και
μια πισινή: «Αν και είναι απόκρυφες σε μας οι βουλές Του»!

Οπότε, για να το κάνουμε λειανά: ΝΑΙ, ενίοτε τιμωρούνται και αθώοι για τα ανομήματα των ασεβών
«πατέρων» τους (1η πρόταση), ΟΧΙ, ποτέ δεν τιμωρούνται αθώοι απόγονοι
(2η πρόταση), αν και... ποτέ δεν ξέρεις (3η πρόταση)!!

Ερωτώ, λοιπόν, τους φίλους μου τους απολογητές για μία ακόμα φορά: Πιστεύετε στ' αλήθεια ότι
αυτό το νοητικό εξάμβλωμα και μνημείο ασυνέπειας τοy τύπου «είναι, δεν είναι, αλλά μπορεί και να' ναι» θα ’πρεπε κανονικά να γίνεται πιστευτό και αποδεκτό απ' όλους
μας χωρίς την παραμικρή ένσταση; Το πιστεύετε πραγματικά αυτό;

Εδώ πάντως αξίζει να σημειωθεί ότι παρόμοια περίεργα συναντάμε και στον
Σόλωνα ο οποίος ενώ από τη μια μας διαβεβαιώνει ότι κανείς δεν ξεφεύγει από τη θεία Δίκη και ότι η τιμωρία αργά ή γρήγορα θα έρθει -έστω και σε αθώους ή ακόμα και στους απογόνους των ανόμων-, σε μιαν επιστολή του προς τους Αθηναίους, τους λέει ότι δεν πρέπει να κατηγορούν τους θεούς εάν έπαθαν κακά, διότι τα δεινά ήρθαν εξαιτίας των δικών τους σφαλμάτων, αποκλείοντας κατ' αυτόν τον τρόπο την περίπτωση οι παθόντες να ανήκουν στην προαναφερθείσα
κατηγορία των αναίτια τιμωρούμενων απογόνων! Θεοί γαρ αγαθοί εισίν…

Τα ερωτήματα πληθαίνουν

Τα πράγματα όμως περιπλέκονται ακόμα περισσότερο στους Αριθμούς. Εκεί το εδάφιο ΙΔ΄ 18 που αναφέρεται στα περί ανταπόδοσης αμαρτιών, πουθενά δεν κάνει λόγο για τους περιβόητους «μισούντες». Βέβαια θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι το ένα εδάφιο συμπληρώνει το άλλο και ότι εφόσον το «τοις μισούσι με» έχει ήδη αναφερθεί προηγουμένως στην Έξοδο, το επιχείρημα εκ της σιωπής του νόμου στην περίπτωση αυτή δεν ισχύει. Καμία αντίρρηση, αρκεί να μην είχαν προηγηθεί και όλα αυτά τα κωμικοτραγικά «λέω-ξελέω» που θα μπορούσαν να στείλουν στο φρενοκομείο ακόμα και τον πιο υπομονετικό άνθρωπο!

Οι υποψίες άλλωστε ότι η επίμαχη φράση σε καμία περίπτωση δεν αποκλείει την ανταπόδοση προγονικών αμαρτιών σε αθώους απογόνους, επιβεβαιώνονται στο εδάφιο όπου ο Γιαχβέ απειλεί τους γογγυστές που αρνήθηκαν να επιτεθούν στους Χαναναίους με επέκταση της τιμωρίας και στα ανήλικα,
ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΜΕΤΟΧΑ στην ανταρσία, παιδιά τους:

[…] οι δε υιοί υμών έσονται νεμόμενοι εν τη ερήμω τεσσαρράκοντα έτη και ανοίσουσι την πορνείαν υμών, έως αν αναλωθή τα κώλα υμών εν τη ερήμω […] (2)
Δηλαδή, όπως σχολιάζει ο Κολιτσάρας:
τα δε παιδιά σας, όσα είναι κάτω των είκοσι ετών, θα περιπλανώνται εις την έρημον επί τεσσαράκοντα έτη και θα υποφέρουν τας συνέπειας τής αποστασίας σας από τον Θεόν, μέχρις ότου αποθάνουν όλοι οι άνω των είκοσι ετών.
Πέραν τούτου, στη μετάφραση του επίσης ορθόδοξου Βάμβα, την οποία -έστω και με κάποιες επιφυλάξεις- οι χριστιανοί αποδέχονται, η διατύπωση του Κ΄ 6 της Εξόδου είναι πολύ σαφέστερη και… απρόσμενα διαφωτιστική:
[…] ανταποδίδων τας αμαρτίας των πατέρων επί τα τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς των μισούντων με· και κάμνων έλεος εις χιλιάδας γενεών των αγαπώντων με […]
Αν μελετήσουμε προσεχτικά τη γραμματική και συντακτική δομή του εδαφίου επικεντρωνόμενοι στις δύο ουσιαστικοποιημένες μετοχές ενεστώτα, είναι απολύτως ξεκάθαρο τι ακριβώς εννοείται: Όπως λοιπόν η γενική «γενεές των αγαπώντων» θεωρείται ότι σαφέστατα εκφράζει κατιούσα συγγένεια (και συνεπώς τεκμηριώνει την φιλανθρωπία του Θεού), έτσι και η Γενική «γενεάς των μισούντων» δεν μπορεί παρά να περιγράφει την ίδια ακριβώς σχέση! Είναι σαφές δηλαδή ότι τόσο οι «μισούντες» όσο και οι «αγαπώντες» είναι οι πατέρες! Οποιοσδήποτε φιλόλογος ή γλωσσικά ευαισθητοποιημένος αναγνώστης θα το έβλεπε αυτό - αρκεί να μην τον εμπόδιζε η θρησκευτική προκατάληψη!

Όμως και στη Βουλγκάτα το «τοις μισούσι με» είναι ξεκάθαρο που αναφέρεται:

visitans iniquitatem parum in filiis in tertiam et quartum generationem
eοrum qui oderunt me […]
Το ίδιο και στην αναθεωρημένη μετάφραση του Λουθήρου:

[…] der die Missetat der Eltern heimsucht bis ins dritte und vierte Glied
an den Kindern derer, die mich hassen[…]( […] ο οποίος επισκέπτεται την ανομία των πατέρων έως την τρίτη και την τετάρτη γενεά στα παιδιά εκείνων οι οποίοι με μισούν)

Θα μου πείτε βέβαια, και τι μας ενδιαφέρει εμάς τι λένε οι άλλες μεταφράσεις;
Σημασία έχει τι λένε οι Εβδομήκοντα. Δεκτό. Όχι όμως ανεπιφύλακτα. Διότι, βλέπετε, δεν ήταν μόνο οι Εβδομήκοντα που στηρίχτηκαν απ' ευθείας στο εβραϊκό πρωτότυπο.
Το έκανε και ο Λούθηρος, αλλά και ο Βάμβας.

Η παραχώρηση


Όμως ακόμα κι αν αντιπαρέλθουμε όλες αυτές τις ενστάσεις και δεχθούμε τελικά τη ρετουσαρισμένη ερμηνεία ότι μόνο τα ασεβή τέκνα τιμωρούνται για τα ανομήματα των προγόνων τους, πάλι πρόβλημα θα έχουμε! Διότι ακόμα κι αυτό ΑΔΙΚΟ είναι! Οι ένοχοι, βλέπετε, είθισται να λογοδοτούν αποκλειστικά και μόνο για τις δικές τους ανομίες! Ως προς τα λάθη άλλων είναι εντελώς αθώοι και είναι αδιανόητο να επιβαρύνονται επιπρόσθετα! Τι δηλαδή, βρήκαμε παππά, ας θάψουμε πεντ' έξι;! Τι σόι λογική είναι αυτή;
[…] Γιατί η ανταπόδοση, γίνεται όπως σαφώς λέει το εδάφιο, ΓΙΑ ΑΜΑΡΤΙΑ. Πού είναι λοιπόν η αδικία; Άρα είναι άδικα και τα δικαστήρια όταν καταδικάζουν τους παρανόμους. Φοβερή Παγανιστική λογική! […]
Απορούν και εξίστανται, λοιπόν, οι φίλοι χριστιανοί που κάποιοι μιλούν για αδικία και με αρκετά άκομψο ύφος ισχυρίζονται πως με το να επικρίνουμε τις πρακτικές αυτές του Γιαχβέ είναι σαν να αμφισβητούμε και τις καταδικαστικές αποφάσεις δικαστηρίων εις βάρος των παρανόμων !

Η απορία τους αυτή, όμως, είναι εντελώς ακατανόητη, η λογική δε που τη διέπει απλά εξωφρενική! Διότι είναι σαν να μας λένε ότι όποτε κάποιος διαρρήκτης λ.χ. πέφτει στις δαγκάνες του νόμου, θα πρέπει μιας και… τον έχουμε εύκαιρο να του απαγγέλλουμε κατηγορία και για όλα τα ποινικά αδικήματα που τυχόν έχει
διαπράξει ακόμα και ο…προπροπάππος του! Ωραία. Ας μην χρονοτριβούμε άλλο λοιπόν κι ας ασκήσουμε πίεση ώστε να τροποποιηθεί επιτέλους ο… απαρχαιωμένος ποινικός κώδικας και να εναρμονιστεί πλήρως με το πνεύμα του... Δεκαλόγου! Μόνο έτσι θα βασιλέψει και πάλι δικαιοσύνη σ' αυτόν
τον κόσμο!

Φυσικά όλα αυτά που ισχυρίζονται οι χριστιανοί στερούνται σοβαρότητας.
Θα πρέπει, όμως, ν' αντιληφθούν ότι επιχειρηματολογώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο αντί να αποδυναμώνουν τις κατηγορίες περί «άδικου Θεού», εν τέλει τις
ενισχύουν!

Ιεζεκήλ, ΙΗ΄, 1-4 & Δευτερονόμιο, ΚΔ΄, 16

Όμως το τι πραγματικά ισχύει, δε φαίνεται ξεκάθαρα στον Ιεζεκήλ όπου ο Θεός ελέγχει τους Ιουδαίους για τη δεισιδαιμονική τους αντίληψη ότι η ασέβεια των
γονέων πλήττει και τα αθώα παιδιά; Ή στο Δευτερονόμιο όπου καθίσταται σαφές ότι «έκαστος εν τη εαυτού αμαρτία αποθανείται»; Γιατί λοιπόν να μη δεχθούμε ότι τα συγκεκριμένα, σαφέστατα διατυπωμένα εδάφια συμπληρώνουν τα ασαφή
ξεκαθαρίζοντας κατ' αυτόν τον τρόπο απόλυτα τι τελικά εννοείται;

Εύλογο όντως το ερώτημα, αλλά απάντηση υπάρχει και μάλιστα τυγχάνει
ευρείας αποδοχής. Γιατί σε αντίθεση με πλείστες θεολογικές ερμηνείες, είναι απλή, λογική και ως εκ τούτου εύληπτη: Οι διαφοροποιήσεις αυτές, λοιπόν, είναι εξαιρετικά πιθανό να αντανακλούν απλώς την τροποποίηση που επήλθε με το πέρασμα του χρόνου στη σκέψη των ανθρώπων αναφορικά με την υπόσταση της αμαρτίας και την αντίληψη περί καλού και κακού. Αλλιώς σκέφτονταν πριν, αλλιώς μετά. Αυτό είναι
όλο. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.

Συνεπώς εδώ ούτε συμπληρώνονται ούτε αποσαφηνίζονται τα αμφίσημα χωρία, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν! Απλώς τίθενται εν αμφιβόλω! Διότι η
ρητή και μη παρερμηνεύσιμη διαβεβαίωση του Θεού ότι οι αμαρτίες (αλλά και οι θεάρεστες πράξεις) ΔΕΝ είναι μεταβιβάσιμες, ούτε σε κατιόντες ούτε σε ανιόντες συγγενείς, και ότι τον κάθε άνθρωπο θα τον κρίνει «κατά την οδό αυτού», μιας και «δικαιοσύνη δικαίου επ' αυτόν έσται, και ανομία ανόμου επ' αυτόν έσται», αντιφάσκει κραυγαλέα προς το επίμαχο χωρίο της Εξόδου, όπου οι αμαρτίες αλλά και η θεοσέβεια ΒΕΒΑΙΩΣ
 και μεταβιβάζονται! Οι απολογητές, βέβαια, για να εξαφανίσουν τη σκανδαλώδη αυτήν αντίφαση, καταφεύγουν ως συνήθως σε… μοναδικής έμπνευσης ταχυδακτυλουργικά τα οποία όμως -δυστυχώς ή ευτυχώς- δεν πιάνουν σε όλους:
«Δεν θα πεθάνουν τα παιδιά εξ αιτίας της ανομίας των πατέρων, ούτε οι πατέρες για την ανομία των παιδιών τους. Ο καθένας θα πεθάνει για τη δική του αμαρτία.» Άρα λοιπόν ο απόγονος θα τιμωρηθεί ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ασέβεια, επειδή εξ' αιτίας τής συνεχιζόμενης κακίας των προγόνων του, που έγιναν ανεκτοί υπερβολικά, δεν υπάρχει πλέον γι' αυτόν μακροθυμία.
Εδώ λοιπόν οι φίλοι μας προφανώς για να διασκεδάσουν τον προβληματισμό που γεννά η φράση «έκαστος εν τη εαυτού αμαρτία αποθανείται» και ευκαιρίας δοθείσης να στηρίξουν και την (εντελώς αεροκοπανισμένη) θεωρία περί θεϊκής μακροθυμίας για τέσσερεις ολόκληρες γενιές, αποκλείουν το ενδεχόμενο (που αναλυτικότατα περιγράφεται στον Ιεζεκήλ) τα παιδιά να είναι ενάρετα (και γι αυτό να μην τιμωρούνται) και ούτε λίγο ούτε πολύ μας λένε ότι οι απόγονοι στους οποίους αναφέρεται ο Γιαχβέ και προς όφελος των οποίων νομοθετεί, είναι αποκλειστικά και μόνο… οι της περιβόητης 4ης γενιάς μεταγενέστεροι! Κι επειδή οι αμετανόητοι πρόγονοι καθώς και η… αρχή του κακού, ο ασεβής προπροπροπάππος, και καλά δεν έκαναν χρήση της (θα το ματαξαναπώ: αεροκοπανισμένης) μακροθυμίας του Θεού όσο ακόμα ζούσαν, οι επόμενες… τυχερές γενιές (αυτές του εδαφίου μας) θα τιμωρηθούν αποκλειστικά και μόνο για τη δική τους ασέβεια! - Μάλιστα. Πολύ καλό! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Ελπίζω μόνο να μην επιχειρήσει κανείς να δώσει μια ακόμα πιο μεταφυσική
διάσταση στο θέμα ισχυριζόμενος ότι η επιπρόσθετη τιμωρία θα επιβληθεί στη μέλλουσα ζωή, διότι σχεδόν σε όλο το ΙΗ´ του Ιεζεκήλ υπάρχουν συνεχείς και σαφέστατες αναφορές σχετικά με τη μορφή που θα έχει η ανταπόδοση: μακροημέρευση για τους ευσεβείς, πρόωρος θάνατος για όλους τους αμαρτωλούς! (3)

Πέραν τούτου να υπενθυμίσω τη θέση του Κολιτσάρα (και κατ' επέκταση της Εκκλησίας) ότι στην ζωή αυτή ενίοτε τιμωρούνται και αθώα παιδιά για τις αδικίες των προγόνων τους (ώστε να ελεηθούν στη μέλλουσα). Τέλος, ακόμα κι οι ίδιοι
οι απολογητές δεν νομίζω ότι αναφέρονται στην «άλλη ζωή» όταν γράφουν:
[…] Με άλλα λόγια, (όσον αφορά μια οικογένεια), τα αποτελέσματα της κακίας του προγόνου τους, ο Θεός επιτρέπει να ταλαιπωρήσουν (ως ανταπόδοση κακίας) μέλη της οικογενείας αυτής, μέχρι τρεις και τέσσερεις γενιές […]
Για να μην κατηγορηθώ δε ότι αγνοώ ή κακόβουλα παρακάμπτω το δόγμα περί μεταθανάτιας τιμωρίας των ασεβών και επιβράβευσης των εναρέτων, τονίζω με ιδιαίτερη έμφαση, ότι εδώ δεν μιλάμε για αυτή την κρίση, αλλά για ετέρα έκτακτη που αφορά τις αμαρτίες ΑΛΛΩΝ!

Όμως ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που η τιμωρία για τις αμαρτίες των προγόνων πράγματι επιβαλλόταν σε κάποιαν… άλλη διάσταση, αναρωτιέμαι τι
ακριβώς συμβαίνει με τους ασεβείς που μας αφήνουν χρόνους; Τι γίνεται λοιπόν με δαύτους; Υφίστανται απ' ευθείας την τιμωρία που τους αναλογεί, ή περιμένουν έως ότου παρέλθει και η 4η, καθοριστικής σημασίας γενιά και ο Θεός αποφανθεί οριστικά για τον βαθμό της ενοχής τους;; Μα και πάλι, για ποιο ακριβώς πράγμα θα αποφανθεί άραγε ο Θεός; Γι’ αυτό που ήδη ξέρει και ανέκαθεν ήξερε προ πάντων των αιώνων; Τι νόημα θα είχε, λοιπόν, όλη αυτή η γραφειοκρατική αναμονή όταν τίποτα πια δεν θα ήταν αναστρέψιμο; Εκτός κι αν οι αποδημούντες εις Κύριον (ή… Διάβολον) τιμωρούνται προκαταβολικά ανάλογα με το αν οι απόγονοι ή (στην περίπτωση πρόωρου θανάτου) πρόγονοί που συμπληρώνουν την... τετράδα, πρόκειται τελικά να μετανοήσουν ή όχι! Όμως οι χριστιανοί λένε ότι ο Θεός περιμένει μέχρι και την 4η γενιά! Οπότε;;

Όπως βλέπουμε λοιπόν, ακόμα και με μεγαλόψυχες παραχωρήσεις η θεωρία
περί μακροθυμίας του Θεού δεν μπορεί να στηριχθεί περαιτέρω. Είναι πέρα για πέρα σαθρή και καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Η προαναφερθείσα εξήγηση, 
αντίθετα, περί σταδιακής τροποποίησης στη σκέψη των ανθρώπων ακούγεται ρεαλιστικότερη και μας παρέχει μιαν απόλυτα ικανοποιητική εξήγηση για τις διαφοροποιήσεις στα εδάφια που σχολιάσαμε.

Θεός=Σατανάς & Σατανάς=Θεός

Το ότι τα παραπάνω δεν αποτελούν ανυπόστατες εικασίες ασχέτων, αλλά πιθανότατα είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα, αποδεικνύεται δε και με
την απλή αντιπαραβολή δύο εδαφίων που παρότι αναφέρονται πέραν πάσης αμφισβήτησης στο ίδιο ακριβώς γεγονός (μιας απογραφής που διέταξε ο Δαβίδ), αποδίδουν την ηθική αυτουργία για το αντιλαϊκό αυτό μέτρο το μεν παλαιότερο στον Θεό, ενώ το πιο πρόσφατο στον Διάβολο!! (4)

Ας θαυμάσουμε όμως
τα εν λόγω χωρία - αξίζει τον κόπο:
Και προσέθετο οργήν Κύριος εκκαήναι εν Ισραήλ, και επέσεισε τον Δαυίδ εν αυτοίς λέγων˙ βάδιζε, αρίθμησον τον Ισραήλ και τον Ιούδαν […]
Αυτό είναι το παλαιότερο εδάφιο όπου ρητά αναφέρεται ότι ο Θεός ήταν αυτός που υποκίνησε τον Δαβίδ να διατάξει την αρίθμηση του λαού. Στο μεταγενέστερο εδάφιο, όμως, έκπληκτοι διαπιστώνουμε στροφή 180 μοιρών και ως ηθικός αυτουργός παρουσιάζεται ο τόσο… χρήσιμος Σατανάς:
Και έστη διάβολος εν τω Ισραήλ και επέσεισε τον Δαυίδ του αριθμήσαι τον Ισραήλ 
«Μα πώς είναι δυνατόν αυτό;;!!», αναρωτήθηκα κι εγώ έκπληκτος όταν πριν από 15 χρόνια διαβάζοντας την Παγκόσμια ιστορία των θρησκειών του Γκλάζεναπ βρέθηκα για πρώτη φορά αντιμέτωπος με αυτή την σκανδαλώδη αντίφαση. Για να δούμε τι λέει η Εκκλησία, σκέφτηκα, κι ανέτρεξα στο πολυτελές έργο του Ι. Κολιτσάρα Αγία Γραφή - Βίβλος μήπως και βγάλω άκρη. Και όντως τα πράγματα αμέσως ξεκαθάρισαν. Ξαφνικά δεν υπήρχε κανένα θεολογικό πρόβλημα πια, καμία απολύτως αντίφαση! Πως συνέβη αυτό; - Α είναι πολύ απλό. Απλώς στο παλαιότερο κείμενο η λέξη «Κύριος» μεταφράστηκε «διάβολος» (!!): 
Άναψε πάλι η οργή του Κυρίου εναντίον του Ισραηλιτικού λαού, διότι ο διάβολος παρώθησε τον Δαυίδ εις μιαν πτώσιν υποβαλών εις αυτόν την κατωτέρω ιδέαν […] (5) 
Το εκπληκτικό δε είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις ο Δαβίδ παρουσιάζεται μεταμελημένος για την πράξη του (;!) αυτή για τη οποία μάλιστα μεγαλόψυχα επιλέγει ως τιμωρία την εξόντωση… 70000 ανδρών του!! Αυτά βέβαια μπορεί να σοκάρουν εμάς, τους «θεολογικά αναλφάβητους», για τους μπαρουτοκαπνισμένους απολογητές, όμως, είναι... ψιλά γράμματα! Έτσι λοιπόν η από κάθε άποψη απίστευτη αυτή ταύτιση του Θεού με τον Διάβολο σύμφωνα με την αναλυτικότερη θεολογική ερμηνεία απορρέει από το γεγονός ότι ο Γιαχβέ στην πραγματικότητα «παραχώρησε» - κοινώς, επέτρεψε- να επηρεαστεί ο Δαβίδ από τον Σατανά! Η εν λόγω θεωρία, μεγαλοφυής εφεύρεση των απολογητών στην προσπάθειά τους να απενοχοποιήσουν τον Γιαχβέ εκεί όπου ξεκάθαρα εμφανίζεται να παρωθεί τους ανθρώπους σε ανομήματα (αφαιρώντας τους κατ' αυτόν τον τρόπο ετσιθελικά την από τη χριστιανική θεολογία πολυύμνητη «ελευθερία βούλησης»), είναι πολύ διαδεδομένη και από τις πλέον αγαπητές στους θεολογικούς κύκλους. Γιατί στα δύσκολα είναι πάντα εκεί. Κάθε φορά που κάτι πάει να τσαλακώσει την εικόνα του Γιαχβέ, τσουπ, ξεπετάγεται από το χρονοντούλαπο και μας βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα σαν να μας λέει: «Σας την έσκασα κορόιδα!».

Κουτόχορτο όμως δεν τρώνε όλοι, ξέρετε! Διότι αν όντως κάθε φορά που τα βιβλικά κείμενα παρουσιάζουν τον Γιαχβέ ως υποβολέα και υποκινητή, στην πραγματικότητα εννοούνταν ο Διάβολος, αυτό θα αναφερόταν ΡΗΤΑ, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στον Ιώβ (6) ή στα Παραλειπόμενα με το πνεύμα ψεύδους που εξαπέστειλε ο Θεός για να πλανήσει τους Προφήτες (7) ή ακόμα και στον Ματθαίο όπου διαβάζουμε ότι «ο Ιησούς ανήχθη εις την έρημον υπό του Πνεύματος πειρασθήναι υπό του διαβόλου». Σε κάθε περίπτωση πάντως, και εφόσον μιλάμε για το ίδιο γεγονός, δε θα αναφέρονταν και οι δύο εκδοχές. Μία εξ αυτών θα αρκούσε. Τα περί «παραχωρήσεων», λοιπόν, που επικαλούνται οι θεολόγοι, μόνο ως χιούμορ -και μάλιστα μπλακ- μπορούν να εκληφθούν! Και λέω «μπλάκ» γιατί ακόμα και η ερμηνεία που ασπάζονται οι χριστιανοί, κάθε άλλο παρά κολακευτική είναι για τον Γιαχβέ! Διότι το γεγονός ότι ο «πανάγαθος» Θεός επέτρεψε στον Σατανά να επηρεάσει τον Δαβίδ με συνέπεια αυτός να αμαρτήσει και να χαθούν έτσι απλά 70000 αθώες ζωές, ε διάολε, δεν μπορεί οι χριστιανοί να το περνάνε έτσι στο ντούκου σφυρίζοντας αδιάφορα! Να υπενθυμίσω δε ότι ο Θεός ως παντογνώστης ασφαλώς γνώριζε με κάθε λεπτομέρεια τι τελικά θα συνέβαινε… πολύ πριν καν συλλάβει ακόμα και την ίδια την ιδέα της δημιουργίας του μάταιου ετούτου κόσμου - που και αυτό το ήξερε προ πάντων των αιώνων πως κάποτε θα συνέβαινε… πολύ πριν καν το αφήσει να συμβεί! (8) 

Μπερδευτήκατε; Δεν πειράζει. Αυτά, βλέπετε, συμβαίνουν όταν οι άνθρωποι στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν την έννοια του θείου, αντί να σιωπούν ταπεινά αναγνωρίζοντας το ανέφικτο του προσδιορισμού της απόλυτης αλήθειας, μιλούν ακατάπαυστα αναγορεύοντας εαυτούς σε εκπροσώπους Τύπου του Δημιουργού!

Τι πρέπει να θυμόμαστε

Κάθε φορά, λοιπόν, που συζητάμε περί του ζητήματος της ανταπόδοσης αμαρτιών ή ευσέβειας στις επόμενες γενιές, θα πρέπει να 'χουμε κατά νου τα εξής:  

α. Κάθε άνθρωπος είναι ταυτόχρονα πρόγονος και απόγονος

β. Οι «μισούντες» του Δεκαλόγου είναι κατά πάσα πιθανότητα οι «πατέρες».

γ. Ενίοτε τιμωρούνται και αθώοι

δ. Τα εδάφια στα οποία γίνεται λόγος περί του αντιθέτου, συνιστούν αντίφαση και πιθανότατα αντικατοπτρίζουν την αλλαγή στη σκέψη των Ιουδαίων σχετικά με τη φύση τού θείου. 

ε. Η θεωρία περί επέκτασης του ελέους του Θεού σε χιλιάδες γενεές απογόνων του ευσεβούς έχει και παρενέργειες: Πρώτον οδηγεί στην οριστική ταύτιση των «μισούντων» με τους ασεβείς «πατέρες» και εκτός αυτού συνεπάγεται την ατιμωρησία… χιλιάδων ασεβών απογόνων! Διότι, υπενθυμίζω, αν απαραίτητη προϋπόθεση είναι και οι απόγονοι να είναι ενάρετοι, τότε δε στοιχειοθετείται καμία «απέραντη φιλευσπλαχνία», αλλά μιλάμε απλώς γιά απονομή δικαιοσύνης και επιβράβευση του καλού. 

στ. Η θεωρία περί μακροθυμίας του Θεού προς τον αμαρτωλό και αναβολής της τιμωρίας του μέχρι να παρέλθει και η 4η ασεβής γενιά των απογόνων του, εκτός του ότι είναι εντελώς αστήρικτη, καθιστά αδύνατη την ανταπόδοση του κακού σ' αυτή τη ζωή! Απλά δεν μπορεί να τιμωρηθεί κανείς! 

η. Όλα αυτά είναι στην ουσία άνευ αντικειμένου από τη στιγμή που ο Γιαχβέ ως παντογνώστης ήξερε προ πάντων των αιώνων την προσωπική πορεία που επρόκειτο να διαγράψει ο κάθε άνθρωπος που περπάτησε (και θα περπατήσει) ποτέ πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη! Η εκ των προτέρων γνώση των δεδομένων αυτών, όμως, δεν συμβιβάζεται με τη γενική ιδέα που διέπει την υποτιθέμενη μακροθυμία! Αυτό το «ο Θεός μακροθυμεί για τρεις και τέσσερις γενιές, περιμένοντας μήπως η οικογένεια αυτή διορθωθεί» απλά ΔΕΝ στέκει!




Π Α Ρ Α Π Ο Μ Π Ε Σ

[1] Αγία Γραφή Βίβλος, εκδ. Κ. Κουμουνδουρέα,
(ερμηνευτική απόδοση: Ι. Θ. Κολιτσάρα), τόμος 1, σελ. 166

[2] Αριθμοί, ΙΔ΄ 32-33

[3].Κολιτσάρας, τόμος 5, σελ. 286

[4] H. De Glasenapp, Παγκόσμιος ιστορία των θρησκειών,
Εκδ. Περ. Σύψα - Χρ. Σιαμαντά, σελ. 320

Επίσης:

Μαρία Σεφέρου, Απομυθοποίηση του Διαβόλου, 1997,
εκδ. ΕΥΡΩΤΑΣ, σελ. 204-206

[5] Κολιτσάρας, τόμος 2, σελ. 207

[6] Ιώβ, Α΄ 6-12 & Β΄ 1-6

[7] Β΄ Παραλειπομένων, ΙΗ΄ 18-22


[8] Εκτενής ανάλυση εδώ

2 σχόλια:

ευτυχώς δεν είμαι ο κωστάκης είπε...

Ο blogger-κωστάκης στη σελίδα για τον Ελισαίο είπε:

"πρέπει να γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πως όταν στη Βίβλο
αναφέρονται αριθμοί, σπάνια πρέπει να παίρνονται τοις μετρητοίς!"


Φανταστείτε τώρα τη σοβαρότητα του ανθρώπου που στο κείμενο "Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα" ασχολείται από την αρχή ως το τέλος με τους ...αριθμούς που κατά τα άλλα "σπάνια πρέπει να παίρνονται τοις μετρητοίς!"

Σαφώς έπρεπε να θέσει ως όρο την αντίληψή του για τους αριθμούς στην Π.Δ., μετά να μας πει ποια είναι η Θεολογία του ορθόδοξου Χριστιανισμού για την ποία σαφώς δεν έχει ιδέα αφού δεν παραθέτει Πατερικά και Οικουμενικά κείμενα για να την επιβεβαιώσει και μετά να μας την αναιρέσει με βάση τις αντιφάσεις των ίδιων των κειμένων αυτών.


Είναι σαφές ότι ο κωστάκης, όπως και ο δάσκαλός του ο Καλόπουλος (ο ανύπαρκτος βιβλιογραφικά συγγραφέας της συμφοράς που δεν τον έχει δει ποτέ κανένας να συμμετάσχει στην βιβλιογραφία έργων που ασχολούνται με το "αντικείμενό" του) σπάνε πλάκα στο διαδίκτυο, αναιρώντας τα ίδια τους τα λεγόμενα.

Ευτυχώς που έμαθαν κάποιοι τα bloggs και κάνουν την ψυχοθεραπεία τους...

Άμα ξυπνήσεις φίλε μου, ευτυχώς υπάρχει το blogg σου και θα ξέρουμε τουλάχιστον τι όνειρο έβλεπες όταν κοιμόσουν...

KOSTAS είπε...

Καλησπέρα αγαπητέ φίλε,

και σ’ ευχαριστώ πολύ για τα
τόσο χαριτωμένα σου σχόλια,
ήταν όντως ό,τι έπρεπε μετά την κούραση τής δουλειάς.

Λοιπόν, δεν ξέρω, αν έχεις
διαβάσει και άλλες αναρτήσεις
μου, αν το ’χεις κάνει όμως,
θα έπρεπε να είχες καταλάβει
ότι η αγαπημένη μου απασχόληση είναι να εντοπίζω σοφιστείες
και αντιφάσεις απολογητών και
να τις εκθέτω στον δημόσιο
γέλωτα. Συνεπώς πέραν τού - για μένα απολύτως αναμενομένου - γεγονότος ότι επί τής ουσίας
ΔΕΝ προέβης σε κάποιον συγκεκριμένο και κυρίως τεκμηριωμένο αντίλογο,
επίτρεψέ μου να σου επισημάνω
ότι προτού μου απευθύνεις τις κατηγορίες που μού απεύθυνες,
θα έπρεπε να είχες παραμερίσει προσωρινά την οργή σου και να είχες βεβαιωθεί ότι αυτά που
λες έχουν και βάση. Διότι,
αγαπητε φίλε, φοβάμαι πως δεν έχουν. Δες σε ριπλέυ αυτά που
μού ’γραψες και θα δεις πως
ήσουν ξεκάθαρα τουλάχιστον δύο μέτρα οφσάιντ!

Συγκεκριμένα, μου προσήψες ότι
στο «Αμαρτίαι γονέων ...» - βρε
μια υποψία που ’χω γι αυτό το
τόσο ... ενοχλητικό κείμενο -
ασχολούμαι «από την αρχή ως το
τέλος με τους ... αριθμούς που
κατά τα άλλα “σπάνια πρέπει να
παίρνονται τοις μετρητοίς”».
Κι εγώ αναρωτιέμαι τώρα: Τι
ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής;
Διότι αν δεν κάνουν πουλάκια τα
χιλιοταλαιπωρημένα μου ματάκια,
οι μοναδικοί αριθμοί στους
οποίους στέκομαι κάπως παραπάνω,
είναι οι 4 γενιές των ασεβών,
οι χιλιάδες των ευσεβών και οι
70000 νεκροί άντρες τού Δαβίδ.
Παρακάτω λοιπόν, αγαπητέ μου
φίλε; Σ’ ακουώ. Που ακριβώς
υποτίθεται ότι αυτοαναιρέθηκα;
Μήπως επειδή χάριν συζήτησης
αποδέχθηκα τους συγκεκριμένους
αριθμούς; Δηλαδή εσύ στα σοβαρά
κατάλαβες διαβάζοντας την
κριτική μου ότι εγώ όντως πήρα
τους αριθμούς αυτούς ... τοις
μετρητοίς;; E μη μας τρελλαίνεις
τώρα φίλε βραδιάτικα! - Αυτά τα
νούμερα υπάρχουν στα κείμενα,
αυτά ακριβώς αποδέχονται στις
απολογίες τους οι χριστιανοί,
έ προφανώς μ’ αυτά θα ασχολούμουν κι εγώ! Και για να το εμπεδώσεις
αγαπητέ μου «Ευτυχώς πού δεν
είμαι εσύ», ΟΧΙ, ασφαλώς και δεν
πιστεύω ότι ο Γιαχβέ ... ενεπλάκη
με οποιονδήποτε τρόπο στη
θανάτωση των 70000 αθώων αντρών
τού Δαβίδ. Ούτε βέβαια ότι
διέταξε τη μία ή την άλλη γενοκτονία ή πως προκάλεσε ή συναίνεσε στην κατασπάραξη των
42 παιδαρίων από τα ... τέντυμπερ
τού Ελισαίου. Αυτούς που τα
πιστεύουν και προσπαθούν να τα
ερμηνεύσουν και ... θεολογικά,
είναι που εντάσσω στην κριτική
μου - αυτό είναι όλο.

Όσο για τις πατροπαράδοτες πλέον σοφιστείες περί «θεολογικής άγνοιας»,δυστυχώς αγαπητέ μου φίλε, δεν νομίζω πως θα μπορέσω
εδώ να αποφύγω την ηδονή τού
να σου απευθύνω εδώ δημόσια
την πρόκληση-πρόσκληση για
ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ - ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΟΣ
ΕΡΩΤΗΜΑ - ΑΝΤΙΛΟΓΟ. Από λόγια,
εντάξει, καταλάβαμε. Στη ουσία
μπες τώρα. Εγώ εδώ θα ’μαι και
θα περιμένω. Ιδού η Ρόδος,
ιδού και το πήδημα!

Με αγάπη
ο Κωστάκης

Υ.Γ. Βρε, τι υποψία που ’χω για
το συγκεκριμένο κείμενο - τι υποψία που ’χω ...

Επίσημοι, δεδηλωμένοι και... επιστημονικώς τεκμηριωμένοι αναγνώστες:

Πρόσφατα σχόλια

Πρόσφατα σχόλια

Πρόσφατα σχόλια

Τομέας LOL - γελάστε ελεύθερα!

Τομέας LOL - γελάστε ελεύθερα!

Μια πρώτη γεύση τού τι ακολουθεί, χεχε...

Μια πρώτη γεύση τού τι ακολουθεί, χεχε...
Αν θέλετε να σχολιάσετε το... ασχολίαστο, επισκεφτείτε το μπλογκ του Διαγόρα! (Κλικ στην εικόνα)

Κάτι λείπει, κάτι λείπει...

Κάτι λείπει, κάτι λείπει...
Τον ήλιο, ρεεεεεεεεε - τον ήλιο!!

Ο αγνός και αμόλυντος... λεμούριος, χεχε

Ο αγνός και αμόλυντος... λεμούριος, χεχε
Μα καλά, τι λένε τα άτομα;
Λεμούριος (πρωτεύον θηλαστικό):

Τι;; «Μόνο οι γυναίκες έχουν παρθενικό υμένα»; Μα καλά, πάνε καλά οι άνθρωποι;
Κι ο δικός μου δηλαδή τι είναι;




«Αγιο φως»: ουρανόθεν ή...

Απόσπασμα από την Ευχή για το «άγιο φως»:

«[…] παρακαλούμεν και δεόμεθά σου, Παναγιότατε Δέσποτα, όπως αναδείξης
αυτό αγιασμού δώρον και ΠΑΣΗΣ ΘΕЇΚΗΣ ΣΟΥ ΧΑΡΙΤΟΣ ΠΕΠΛΗΡΩΜΕΝΟΝ,
διά της χάριτος τού Παναγίου και φωτοφόρου Τάφου σου˙[…] Αμήν».

Ερώτηση κρίσεως:


Έχει ανάγκη ένα εξώκοσμο φως που υποτίθεται πως κατέρχεται θαυματουρχικά
απευθείας από την άκτιστη χάρη τού Θεού, τη μεσολάβηση τού Παναγίου Τάφου
ή οποιαδήποτε ειδική δέηση, για να πλημυρίσει μ’ αυτό από το οποίο εξ ορισμού
θα έπρεπε
ήδη να… ξεχείλιζε;

Πόθεν;

Υπέρμαχοι τού «αγίου φωτός»:

Το ότι ο Πατριάρχης βρίσκεται μόνος μέσα στο κουβούκλιο δεν έχει καμία απολύτως
σημασία ούτε και είναι επιχείρημα, αφού η Ακοίμητη Κανδήλα που υπάρχει μέσα,
τη συγκεκριμένη μέρα είναι ΣΒΗΣΤΗ!

Π. Γ. Μεταλληνός:

«[…] Από τον 4ο αιώνα μ.Χ. (380) μαρτυρείται απ’ την Αιθερία, μια Ισπανίδα που πήγε
και προσκύνησε, ότι υπάρχει η ακοίμητος κανδήλα στον άγιο τάφο.
Πιστεύω λοιπόν
και καταλήγω, όταν υπάρχει πίστις και χάρις Θεού στον συγκεκριμένο Πατριάρχη,
γίνεται το θαύμα. Όταν δεν υπάρχει πίστις, μπορεί η κανδήλα να χρησιμοποιηθεί
γι’ αυτό...».




Φωτιά στα μπατζάκια μας...

Φωτιά στα μπατζάκια μας...
Αχ βρε παλιόπαιδο, Ιγκόρ...

... φωτιές που μας άναψες!

Τσάμπα το μπουγέλο…

Στην ιστορία τού Κατακλυσμού ο Θεός τιμώρησε τους ανθρώπους για κάτι που όπως
μετά ΡΗΤΑ ομολόγησε
,
ήταν απλώς μέσα στη φύση τους! Το ήξερε λοιπόν αυτό, κι όμως
τους έπνιξε. Όλους! Μαζί και τα ζώα. Και τους έπνιξε επειδή, λέει, … μετάνιωσε (!!) που
τους είχε φτιάξει! Για να μετανιώσει μετά… εκ νέου και να παραδεχθεί ότι βασικά… δεν
έπρεπε να είχε μετανιώσει εξαρχής! Κι όλα αυτά από έναν…
προγιγνώσκοντα θεό!!

Λοιπόν, δεν πιστεύω κάποιος από εσάς να κατάλαβε τίποτα, ε;

Όπως αναφέρει το Κατά Μάρκον Δ´ 10-12, όταν κάποτε οι μαθητές ρώτησαν
τον Χριστό γιατί δίδασκε με παραβολές, αυτός έδωσε αυτολεξεί την εξής απάντηση:
«Σ’ εσάς δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσετε τα μυστήρια τής βασιλείας τού Θεού˙
σ’ εκείνους δε έξω όλα δίνονται με παραβολές ώστε οι βλέποντες να βλέπουν αλλά
να μην αναγνωρίζουν, και οι ακούοντες ν’ ακούν, αλλά να μην αντιλαμβάνονται,
μην τυχόν και μετανοήσουν και τους συγχωρεθούν τα αμαρτήματά τους».

Με το χέρι στην καρδιά: πώς ακριβώς θα χαρακτηρίζατε εσείς έναν δάσκαλο (Ιησούς)
που σύμφωνα με τα ίδια τα λεγόμενά του, διδάσκει επίτηδες με πολύπλοκο τρόπο
(παραβολές) με στόχο κάποιοι μαθητές του -πιθανότατα οι περισσότεροι- παρότι
παρακολουθούν το μάθημα, να μην μπορούν να καταλάβουν τίποτα, στερούμενοι έτσι
τις όποιες θεωρητικές ελπίδες θα είχαν («μην τυχόν και») να αντεπεξέλθουν στις υψηλές
απαιτήσεις («μετανοήσουν») και να πετύχουν («συγχωρεθούν»);

Είναι μια παρθένος οπωσδήποτε... παρθένα;

Είναι μια παρθένος οπωσδήποτε... παρθένα;
Dirne: Μη με βλέπετε έτσι… Εγώ κάποτε ήμουν… παρθένα!
Χριστιανοί για ν’ αποδυναμώσουν την εβραϊκή λέξη bethulah που θα έπρεπε κανονικά να υπήρχε στη θέση τού almah «νεάνις», εάν η περίφημη προφητεία τού Ησαΐα όντως έθετε στο επίκεντρο μια… ανέγγιχτη παρθένο:

«Αλλά και στις γλώσσες των άλλων λαών της Μ. Ανατολής η αντίστοιχη της λέξης bethulah δεν σημαίνει απαραίτητα την (με την βιολογική σημασία) παρθένα. Για παράδειγμα, στα Ακκαδικά η λέξη batultu σημαίνει κυρίως μια ηλικιακή ομάδα. Μόνο σε συγκεκριμένα πλαίσια σημαίνει την παρθένα. Στα κείμενα της Ουγκαρίτ, η λέξη btlt είναι συνήθης χαρακτηρισμός για την Anat, την γυναίκα του Βάαλ. Σε αραμαϊκά κείμενα διαβάζουμε για γυναίκα, btwlt, η οποία είναι επίτοκος (σε τοκετό).»

Και τώρα προσέξτε απίστευτη περίπτωση-λουκούμι από τα Γερμανικά:

Η λέξη Dirne (ντίρνε) ξεκίνησε από μιαν αμάρτυρη γερμανική ρίζα με τη σημασία «παρθένος», συνέχισε στα Παλαιογερμανικά με την ίδια ακριβώς σημασία, υπέστη αργότερα σημασιακή διεύρυνση αλλάζοντας σε «νεαρό κορίτσι» κι εν συνεχεία σε «υπηρέτρια», για να ξεπέσει τελικά σε... «ΠΟΡΝΗ»!! Οι μεταβολές αυτές δε, συντελέσθηκαν εντός μιας, αν όχι μικρότερης, το λιγότερο ίσης χρονικής περιόδου με τις αντίστοιχες σημασιακές αλλαγές που εμφάνισε η σημιτική λέξη, και μάλιστα σε αντίθεση μ’ αυτήν, οι μεταβολές δεν έλαβαν χώρα σε συγγενείς μεν, διαφορετικές δε γλώσσες (Ακκαδικά, Ουγκαριτικά, Αραμαϊκά, Εβραϊκά) αλλά εντός τού ΙΔΙΟΥ γλωσσικού συστήματος (Γερμανικά)!



Θα... καλοπεράσετε, παλιόπαιδα!

Κολιτσάρας:

«
Είναι σπάνια η περίπτωση που ο Θεός τιμωρεί τα αθώα τέκνα για τις αδικίες των
γονέων τους˙ και αν καμιά φορά τα τιμωρεί
το κάνει για να ανταμείψει τα τέκνα πιο
πλουσιοπάροχα στην μέλλουσα ζωή. Ο Θεός όμως τιμωρεί την κακία μέχρι τρίτης
και τετάρτης γενεάς
εφ’ όσον οι απόγονοι μιμούνται την κακία των προγόνων τους
και μισούν τον Θεό. Διαφορετικά ο Θεός είναι πάντοτε δίκαιος, αν και
είναι απόκρυφες
σε μας οι βουλές Του».


Δηλαδή, για να κάνουμε… μετάφραση τής μετάφρασης και ερμηνεία τής ερμηνείας,
ΝΑΙ, ενίοτε τιμωρούνται ΚΑΙ ΑΘΩΟΙ
για τα ανομήματα των ασεβών προγόνων τους
(1η πρόταση), ΟΧΙ, ποτέ δεν τιμωρούνται αθώοι απόγονοι (2η πρόταση), αν και
ποτέ
δεν ξέρεις
(3η πρόταση)!!

Είναι λοιπόν ή δεν είναι το θέμα για… LoL;


Φτιαγμένη από το... πουθενά!!

Εξυπνάκηδες εικονολάτρες:

Οι ανόητοι οι αρχαίοι Έλληνες να πιστεύουν πως τα περίφημα διοπετή ομοιώματα
έπεφταν κατ’ ευθείαν από τον ουρανό,
συστημένα με αποστολέα τον ίδιο τον Δία…
Ρε τους βλάκες…

Απάντηση:

Σσσσσς! Αχειροποίητα!
Εξυπνάκηδες εικονολάτρες:

Πόσο ανόητοι ήταν αυτοί οι ειδωλολάτρες οι αρχαίοι Έλληνες με τις δεισιδαίμονες
φαντασιοπληξίες τους περί αγαλμάτων που
μιλούσαν, χαμογελούσαν, μετακινούνταν
από μόνα τους, προστάτευαν και… πετούσαν φωτιές
όταν βέβηλοι επιχειρούσαν να τα
απομακρύνουν από τον ιερό τόπο λατρείας τους! Μα είναι ποτέ δυνατόν να πίστευαν
τέτοια πράγματα;

Απάντηση:

Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ποια απάντηση θα ταίριαζε για την περίπτωσή τους.
Να απαντήσουμε λαϊκιστί με το κλασικό «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!»; Ή να
τους υπενθυμίσουμε καλύτερα ότι «στο σπίτι τού κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί!»;
Μήπως πάλι να πάρουμε το «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» ή καλύτερα την
περίφημη ρήση τού Ιησού περί κάρφους και… δοκού εν τω οφθαλμώ ημών; Ή μήπως
όλα αυτά μαζί; Διότι πώς αλλιώς θα πρέπει ν’ απαντήσει κανείς σε ανθρώπους που
τολμάνε και σχολιάζουν ειρωνικά τα παραπάνω, όταν στο ίδιο το σύστημα πίστης
που ασπάζονται κι ακολουθούν , «υπάρχουν»… δακρυροούσες
και -Θεός φυλάξοι!-
αιμοροούσες Παναγίες,
ιστορίες (γι’ αγρίους) περί εικόνων που θαυματουργικά…
φεγγοβολούσαν, μιλούσαν, κουνούσαν τα δάχτυλά τους και… τηλεμεταφέρονταν
από
το ένα μέρος στο άλλο; Έλεος, δηλαδή! Έλεος!

Θαύμα!

Θαύμα!
Πώς ένα διαδικτυακό τρολάρισμα μετατράπηκε εν μια νυκτί σε... θαύμα!

Να 'ταν η ζήλια ψώρα...

Φανταστείτε δηλαδή να ΜΗΝ είχε... παρρησία!

Παραφρονήστε ελεύθερα:

1ον : Η αειμεσιτεύουσα Παναγία ως μητέρα τού Χριστού έχει παρρησία ενώπιον του.
2ον :
Η Παναγία στον γάμο τής Κανά το μόνο που είπε ήταν: «Δεν εχουν άλλο κρασί».
3ον : Ο Χριστός παρά την… παρρησία τής μητέρας του,
την αποπήρε!
4ον
: Αυτό συνέβη επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Χριστός μιλούσε ως Θεός
.........και απλώς απαίτησε από τη φυσική του μητέρα τον προσήκοντα σεβασμό.
5ον :
Η Παναγία… ανάγκασε (!) τον Χριστό να κάνει το θαύμα πρόωρα.
6ον : Ο Χριστός συνεπώς έκανε κάτι παρά την αρχική του πρόθεση ۬ επηρεάστηκε
.........
και άλλαξε γνώμη!
7ον :
Ο Χριστός είναι… προγιγνώσκων και… άτρεπτος!
8ον :
Όχι, όχι: ο Χριστός, είπαμε, στη συγκεκριμένη περίπτωση δε μιλούσε ως άνθρωπος,
.........αλλά… ως Θεός!!

Βοήθ... γκλουκ!!

Βοήθ... γκλουκ!!

Άφθαρτος!!

Άφθαρτος!!
Γειά σας! Με βρήκαν στην Κίνα, είμαι περίπου... 3000 ετών, αταρίχευτος, μα όχι... άγιος!

Άγγελος ή διάβολος; Οι ειδικοί ας γνωμοδοτήσουν!

Άγγελος ή διάβολος; Οι ειδικοί ας γνωμοδοτήσουν!

Was ist Wahrheit?

Sprechen Sie Deutsch? Dann klicken Sie doch mal hier rein!

Ευχαριστούμε!

Ευχαριστούμε!