..
Αγαπητοί φίλοι, καλωσορίσατε στο διαδικτυακό τσαρδί μου!
Ελπίζω παρά την έλλειψη ιδιαιτέρων ανέσεων να νιώσετε όλοι σαν στο σπίτι σας!
Μπορείτε επίσης μετά, αν θέλετε, να περάσετε και δίπλα
στα τραγούδια που αγαπώ.
Εκεί έχει μόνο... μουσική!

τι εστιν αλήθεια;

Πιλάτος (Κατά Ιωάννην, ΙΗ΄ 38)

Αναλυτικός κατάλογος

..
128. Anybody home?
127. Που λέτε, λοιπόν, πάτερ Γεώργιε…
126. «Άγιο φως» (και η κουβέντα συνεχίζεται...)
125. Το θαύμα είναι η... ευχή που... αγιάζει το φως!! (deutsch hier)
124. Το «τι εστιν αλήθεια;» και στα Γερμανικά!
123. Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου...
122. Τρία πουλάκια κάθονταν…
121. Μεταξύ θρησκοληψίας και παράνοιας
120. Απρόσκλητοι σε μια χριστιανική χώρα...
119. «Άγιο Φως»: η άλλη όψη τού νομίσματος (deutsch hier)
118. Ποιο ήταν το... θαύμα
117. Οι... άσφαιρες «πύρινες σφαίρες» (deutsch hier)
116. Αστραπές και κεραυνοί (στου φακού μας το γυαλί)... (deutsch hier)
115. Φωτιά στα μπατζάκιά μας...
114. Περί τής προφητείας τού Ησαΐα (Εμπλουτ. αναδημ.)
113. Το χρονικό μιας κωλοτούμπας...
112. Περί τού «αγνώστου θεού» (Αναδημ.)
111. Μπεεεεεε!! (Κάτω τα κεφάλια ωρέ χριστιανοί!)
110. Εγκλωβισμένοι στη ζώνη τού Λυκόφωτος…
109. Τo κάψιμο τού Καρνάβαλου… (Περί «υιών ποιητών»)
108. Άντε βρε, χρόνια πολλά!
107. Η μαρτυρία τού Τάκιτου
106. Home alone 2
105. Σήμερα τα Φώτα κι ο φωτισμός...
104. Η μαρτυρία τού Πλινίου τού Νεοτέρου
103. Η μαρτυρία τού Σουητώνιου
102. Cute Christmas Cartoon
101. Unheilig - Kling Glöckchen ... vom Album
100. Ο γυμνός νεανίσκος στή Γεσθημανή
..99. Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα...
..98. Βίντεο: Καλόπουλος vs. π. Καρπαθίου
..97. Τι εμοί και σοί (κοινώς, τη ρόκα σου εσύ!);
..96. Μήνυμα προς πάσαν κατεύθυνση
..95. Μπαμ και κάτω (Περί τού Τάε Κβον Ντο)
..94. Ορθόδοξη κβαντική φυσική και τα μυαλά στα κάγκελα!
..93. Λυπάμαι, αλλά δε γίνεται αλλιώς!
..92. Η αμαρτωλή ιστορία μιας απογραφής
..91. Κυριακή γιορτή και σχόλη, να ’ταν η βδομάδα όλη…
..90. Μυρώστε με ν’... αγιάσω!
..89. Μέχρι να... παγώσει η κόλαση...
..88. H αειμεσιτεύουσα Βασίλισσα των Ουρανών
..87. Περί τού Ιωάννη τού Ριγολόγου
..86. Βίντεο με τον Μεταλληνό: Αξίζει να το δεις!
..85. Είμαστε και σε... κρίσιμη ηλικία...
..84. Η αβάσταχτη ελαφρότητα τού απολογήσθαι
..83. Αποκαλυπτήρια (Sit back and enjoy the show!)
..82. Περί... υιών
..81. Περί «γεννητού» και «κτιστού» (και… «ποιητού»)
..80. Παιδιά, έχουμε γενέθλια!
..79. Τον αναγνωρίζετε;
..78. Ένα... φοβερά δύσκολο… απλό ερώτημα!!
..77. Προβληματισμών συνέχεια...
..76. Προβληματισμοί...
..75. Ανοίξτε κανένα παράθυρο, ρε παιδιά!
..74. ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ (HOME ALONE)
..73. Δάσκαλε, για ρίξε ένα... repeat σε παρακαλώ!
..72. Αχαχαχαχαχαχα!
..71. Τα παιδιά τού Ζεβεδαίου ποιον είχαν πατέρα;
..70. Chicken Techno
..69. Εύτυχος και Ελπήνωρ (Αν έχεις... τύχη διάβαινε!)
..68. Περί τής γνωστής-άγνωστης εξέγερσης
..67. Η αναγκαιότητα τής πίστης
..66. Το μυστήριο τού Βαραββά
..65. Ω Αυτοκράτορ, εγρήγορας ή καθεύδης;
..64. Τα κινητά σας, ρεεεεε!!
..63. Προς Ο.Ο.Δ.Ε. (Περί του Αγίου Φωτός)
..62. Ο σωστός τρόπος να κάνεις τον σταυρό σου!
..61. Περί του Τιμίου Ξύλου
..60. Περί της αναγκαιότητας τού κακού
..59. Περί του «Πίστευε και μη ερεύνα»
..58. DEPECHE MODE - «Βlasphemous rumours»
..57. Κωδικός «Λαντσιάνο»
..56. Περί των… «γνωστών αγνώστων»
..55. Περί εικόνων
..54. Ισορροπημένη ανισορροπία ή… ανισόρροπη ισορροπία;
..53. Το χρονικό μιας... κλωνοποίησης
..52. Λάιονελ Ρότσιλντ - η περιπέτεια ενός όρκου
..51. Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
..50. Merry Christmas Mr. Bean
..49. Προς κέντρα λακτίζειν
..48. Ο δίκαιος και ο δυνάστης
..47. Μια υπέροχη Κυριακάτικη εμπειρία ...
..46. Οι Δέκα Πληγές τού ... Ιπούουερ!
..45. Με τα δυο χεράακια, πλάθω σκ*****άακια...
..44. Γκρρρρ!!! Αυτό δεν είναι δυνατόν!!!!!!
..43. For yooour eyes onlyyyyy ...
..42. Περί Θεού: Εν οίδα ότι ουδέν οίδα
..41. Περί Κυρίλλου και Υπατίας τής Αλεξανδρινής
..40. «Λάβετε, φάγετε ...» - ποιος το είπε τελικά;
..39. Οι βολεμένοι μικροαστοί τής θρησκευτικής πίστης
..38. Life: press DELETE
..37. Μεταξύ πατέρα και γιού
..36. Ρε παιδιά, μήπως έχει κανείς την ... ακριβή ώρα;
..35. O Ελισαίος, οι αρκούδες και οι ... αρκουδιές!
..34. Η διάβαση της Ερυθράς και ο … Ρα!
..33. Περί … «αλλοτρίων» θαυμάτων
..32. Η μάχη για τους … «αναποφάσιστους»
..31. Οι ... Χριστιανοαντιγιαχβεβουδιστοϊνδουιστές
..30. Καλησπέρα, γιατρέ ... Είμαι ο ... Απόλλων!!
..29. Μπρρρρ!!!
..28. Πώς το 40 χώρεσε μέσα στο ... 1 !!!
..27. Πώς το 40 χώρεσε μέσα στο ... 3 !!!
..26. Ο απαγχονισμός τής ... κοινής λογικής
..25. (Γενικά) περί αντιφάσεων
..24. Βασίλεψε ο ήλιος (και ... νίκησε ο Δαβίδ!)
..23. Τα ... ακριβώς 153 (υπόπτου προελεύσεως) ψάρια
..22. Οι δαίμονες και οι ... τετράποδες μπριζόλες
..21. Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα
..20. Περί θεοπνευστίας
..19. Η μυστηριώδης Σινδόνη τού Τορίνο
..18. Περιέχει η Γένεση προφητείες γιά την Αποκάλυψη;
..17. Να ζει κανείς ή να μη ζει ... (Περί Αδάμ και Εύας) ...
..16. Η δημιουργία των πτηνών
..15. Εξαγαγέτω τα ύδατα ερπετά (και η φαντασία...
........δεινοσαύρους
..14. Άμοιρε άνθρωπε, τι σού ’μελλε να πάθεις!
..13. Ρουάχ -φύσηξε ο άνεμος (μας πήρε και ... μας σήκωσε)!
..12. Ολική έκλειψη ηλίου, σελήνης και ... νοημοσύνης
..11. Οι κατά ... φαντασίαν γνωρίζοντες
..10. Η σιωπή των αμνών (Περί τού Αγίου Φωτός)
...9. Η πινακίδα Ι.Ν.Β.Ι.
...8. Θεïκό σχέδιο ή … σατανική αντιγραφή;
...7. Δάσκαλε που δίδασκες ...
...6. Η καραμέλα των «ανθρωπομορφικών εκφράσεων»
...5. Περί «δημοκρατικότητας»
...4. Όλα συγχωρούνται; - Μμμ, δε νομίζω.
...3. Ο (διάτρητος) παρθενικός υμένας
...2. ΗΣΑΪΑΣ, Ζ΄ 14 - παρθένος(= ανέγγιχτη) ή ...
.......παρθένος (= νεάνις);
...1. Συγγνώμη, δεν μπορώ να περιμένω άλλο πια!

Επειδή όλα κάποτε τελειώνουν...

Επειδή όλα κάποτε τελειώνουν...

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

Το χρονικό μιας... κλωνοποίησης

.................

Μία από τις εντυπωσιακότερες βιβλικές ιστορίες που ήδη από μικρό παιδί, μου προκαλούσε θαυμασμό και εξήπτε τη φαντασία μου, είναι ο περίφημος πολλαπλασιασμός των άρτων. Αργότερα βέβαια, και όσο περισσότερο κυριευόμουν από το «αδηφάγο και φθοροποιό δαιμόνιο» του απιστείν, ο θαυμασμός άρχισε να υποχωρεί δίνοντας τη θέση του στην αμφιβολία, η αμφιβολία στη δυσπιστία, αυτή στην καχυποψία και ούτω καθεξής.

Έτσι λοιπόν όπως και για τόσες άλλες περιπτώσεις, άρχισα να το
ψάχνω περισσότερο. Στην πορεία συνάντησα διάφορες ερμηνείες: από την παραδοσιακή θεολογική περί «ιστορικού γεγονότος» μέχρι και την άποψη περί μετατροπής ενός… πικνίκ σε θαυματουργική σίτιση χιλιάδων! Για ν’ αποκτήσουμε, όμως, μια σφαιρικότερη αντίληψη του θέματος, ας δούμε τώρα εν τάχει μερικές από τις θεωρίες αυτές:

Ένα ή δύο περιστατικά;

Καταρχάς, οι διαφορετικές αριθμητικές αναφορές περί των σιτισθέντων (5.000 έναντι 4.000), είναι απόλυτα σαφές ότι δεν συνιστούν αντίφαση, αφού τόσο το Κατά Ματθαίον όσο και το Κατά Μάρκον κάνουν λόγο για δύο διαφορετικά θαύματα. Τώρα, βέβαια, το πόσο διαφορετικά ήταν τα θαύματα αυτά, σηκώνει πολλή συζήτηση, αφού με εξαίρεση τις αριθμητικές αναφορές, η όλη δομή των αφηγήσεων -από το θέμα μέχρι και τις φραστικές διατυπώσεις- παρουσιάζει ομοιότητες που κυριολεκτικά… δεν σ’ αφήσουν ν’ αγιάσεις! Έτσι μία από τις απόψεις που έχουν διατυπωθεί είναι πράγματι ότι η αρχική εκδοχή της ιστορίας απλώς αναπαράχθηκε δημιουργώντας από το πουθενά ένα δεύτερο «θαύμα» (1). Εδώ, ωστόσο, υπάρχει ένα πρόβλημα που όπως και να το κάνουμε, δεν μπορεί να αγνοηθεί: το ότι επρόκειτο για δύο διαφορετικά περιστατικά εμφανίζεται να το επιβεβαιώνει κι ο ίδιος ο Ιησούς, και μάλιστα όχι με μια σύντομη, απλή αναφορά, αλλά μέσα από μιαν αρκετά εκτενή στιχομυθία με τους μαθητές του μερικές ώρες μόνο μετά το δεύτερο περιστατικό. (2)

Κρυφά μηνύματα

Η προαναφερθείσα στιχομυθία του Ιησού με τούς μαθητές οδήγησε πολλούς μελετητές στο συμπέρασμα ότι οι αριθμητικές αναφορές αμφοτέρων των αφηγήσεων μόνο τυχαίες δεν είναι, αλλά καταφανώς κρύβουν κάποια κρυφά μηνύματα που δεν μπορούσε ν’ αντιληφθεί ο καθένας. Θυμηθείτε το επίμαχο απόσπασμα:
Και οι μαθηταί ελησμόνησαν να πάρουν άρτους. Δεν είχαν δε μαζί των εις το πλοίον παρά ένα μόνον ψωμί. Παρήγγελε δε εις αυτούς ο Ιησούς και τους καθιστούσε προσεκτικούς λέγων ۠ «Βλέπετε καλά και προσέχετε από το κακό προζύμι των Φαρισαίων και του Ηρώδου». Και εσυλλογίζοντο αυτοί και έλεγαν μεταξύ των «ο Διδάσκαλος μας κάνει παρατήρησιν, διότι δεν εφροντίσαμεν να πάρωμεν ψωμιά». Ο δε Ιησούς με την θείαν του γνώσιν είδε καθαρά τας σκέψεις των και τους είπε ۠ «τι συλλογίζεσθε, ότι δεν έχετε ψωμιά; Ακόμη […] δεν εννοείτε και δεν καταλαβαίνετε; Ενώ έχετε μάτια δεν βλέπετε και ενώ έχετε αυτιά δεν ακούτε; Και όσα ακούτε και βλέπετε δεν τα ενθυμείσθε; Όταν έκοψα τα πέντε ψωμιά δια τους πεντακισχιλίους, πόσα κοφίνια γεμάτα από κομμάτια επήρατε;» λέγουν εις αυτόν ۠ «δώδεκα». «Όταν δε τα επτά ψωμιά έκοψα και εμοίρασα εις τις τέσσαρες χιλιάδες των ανθρώπων, πόσα μεγάλα κοφίνια γεμάτα από κομμάτια επήρατε;» Εκείνοι δε είπον ۠ «επτά». Και έλεγεν εις αυτούς ۠ «ακόμα δεν καταλαβαίνετε […] ;». (3)

Το τι ακριβώς θα έπρεπε, τώρα, να είχαν καταλάβει οι μαθητές, ο Ιησούς δυστυχώς ποτέ δεν το διευκρίνισε. Στην εκδοχή του Κατά Ματθαίον, ωστόσο, έχουμε τουλάχιστον τη ρητή δήλωσή του ότι δεν αναφερόταν στη ζύμη των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων, ενώ και οι μαθητές εδώ δεν εμφανίζονται το ίδιο αργόστροφοι όσο στο Κατά Μάρκον, αφού εν τέλει καταλαβαίνουν πως ο Διδάσκαλός τους στην πραγματικότητα εννοούσε τη διαφορά ανάμεσα στο υλικό προζύμι και «το κακό πνευματικό προζύμι των Φαρισαίων, που είναι η κακία των και η υποκρισία των». (4)

Το ερώτημα, ωστόσο, που ανακύπτει εδώ είναι το εξής: Τι σχέση έχουν όλα αυτά τα νούμερα, και δη ο αριθμός των γεμάτων καλαθιών στον οποίο στρέφει ρητορικά την προσοχή ο Ιησούς, με την υποκρισία των Φαρισαίων;

Αλληγορικές αναφορές

Για το τι θα μπορούσαν να συμβολίζουν όλοι αυτοί οι αριθμοί που εμφανίζονται στις επίμαχες αφηγήσεις, θα μπορούσε να γράψει κανείς τόμους ολόκληρους. Ενδεικτικά, λοιπόν, να αναφέρουμε τους 5 άρτους (τα 5 βιβλία της Τορά ή οι 5 αισθήσεις), τα 2 ψάρια (το αποστολικό και το ευαγγελικό κήρυγμα ή ο Λόγος για τον Πατέρα και τον Υιό), τα 12 κοφίνια (οι 12 φυλές τού Ισραήλ ή οι 12 απόστολοι που εναπέμειναν μετά τον Ιουδαϊσμό), τους 4.000 σιτισθέντες (εκείνοι που διαθέτουν τις 4 αρετές), τους 7 άρτους (λόγοι τέλειοι και πνευματικοί όπως ο αριθμός 7) και ούτω καθεξής. Ατέρμονες θεωρίες και απίστευτες νοηματικές ακροβασίες ακόμα και για την πιο άσχετη λεπτομέρεια. Κι άντε τρέχα μετά εσύ να βγάλεις άκρη. «Αλληγορία», σού λέει...

Κωδικοποιημένη Γεωμετρία

Στα 
Μυστήρια τού Ιησού οι Freke και Gandy παραπέμπουν στον David Fidler ο οποίος στο βιβλίο του Jesus Christ, Sun of God «απέδειξε ότι […] κάθε αριθμός στην ιστορία του σιτισμού των πεντακισχιλιών, από τα άτομα που κάθονταν σε ομάδες των 50 και 100 μέχρι τα πέντε καρβέλια και τα δύο ψάρια, αποτελούν μέρη ενός τύπου που παράγει ένα ωραίο δωδεκάκτινο αστέρι με διάσταση 888», λεξαριθμική τιμή τού ονόματος «Ιησούς» (5). Το εν λόγω διάγραμμα προσωπικά δεν το έχω δει, το μνημονεύω ωστόσο απλώς για την ιστορία. Μιαν άλλη ανάλογη προσπάθεια να αποκωδικοποιηθεί γεωμετρικά η αφήγηση μπορεί δε κανείς να βρει εδώ. Άσχετα, βέβαια, αν από τον πρώτο κιόλας συλλογισμό στον οποίο εδράζεται η όλη θεωρία, αρχίζεις ν’ απελπίζεσαι, αφού η φράση του Ιησού «δότε αυτοίς υμείς φαγείν» κατανοήθηκε ως… «δότε εαυτούς αυτοίς» αιτιολογώντας έτσι την εγγραφή (φάγωμα) των δώδεκα κύκλων (αποστόλων) στο τετράγωνο (όχλος)!!

Συνδυασμός διαφόρων ερμηνειών

Υπάρχει βέβαια πάντα και το άλλο ενδεχόμενο, λέει μια άλλη…
μετριοπαθής άποψη: η ιστορία, λέει, ίσως και να συνέβη κατά τέτοιον τρόπο που να δύναται να κατανοηθεί με πολλαπλές, πολυσύνθετες ερμηνείες, οι οποίες όλες τους είναι σωστές! Και συνέβησαν, δηλαδή, όλα αυτά που αναφέρουν τα Ευαγγέλια ۠ και κρύβουν διάφορους συμβολισμούς ۠ και περνάνε ηθικά μηνύματα ۠ και προτυπώνουν κάποια δογματικά στοιχεία ۠ και ίσως πράγματι να μπορούν να απεικονισθούν με γεωμετρικές παραστάσεις και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε! Φυσικά, θα συμπληρώσω εγώ. Αλίμονο αν ήταν δυνατόν να αντιτάξει κανείς αντίλογο σε μια τόσο πειστική θεωρία…

Ωστόσο…

Ωστόσο δύο ζητήματα θα ήθελα να θέσω κλείνοντας. Το πρώτο: είναι γνωστό ότι ο Ιησούς ΔΕΝ ήταν ο πρώτος που πραγματοποίησε θαυματουργικό πολλαπλασιασμό τροφής: είχε προηγηθεί ο Ελισαίος με τον πολλαπλασιασμό του ελαίου της χήρας και τη σίτιση εκατό
ατόμων με είκοσι ψωμιά (6). Η στιχομυθία δε ανάμεσα σ’ αυτόν και τον υπηρέτη του παρουσιάζει ουσιώδη συνάφεια με τα αντίστοιχα θαύματα του Ιησού, αφού η προτροπή να δοθεί στον κόσμο ψωμί να φάει, λόγω της δυσαναλογίας μεταξύ διαθέσιμης ποσότητας και πλήθους προκάλεσε και στις δύο περιπτώσεις απορία. Παρ’ όλα αυτά, στο τέλος όλοι τρώνε, χορταίνουν και μένει κιόλας και περίσσευμα!

Για τους χριστιανους απολογητές, βέβαια, αυτό ουδόλως αποτελεί
πρόβλημα, αφού «ποιος δεν αναγνωρίζει στον Ελισαίο, που
πολλαπλασιάζει με θαύμα τους άρτους, ένα προεικόνισμα του Χριστού, που πολλαπλασίασε τους πέντε και κατόπιν τους επτά άρτους και χόρτασε χιλιάδες ανθρώπους στην έρημο!» (7)

Η ερμηνεία αυτή, ωστόσο, αφήνει χωρίς πειστική απάντηση το εξής
κρίσιμο ερώτημα: Εφόσον τα κείμενα του Ελισαίου ήταν γνωστά ήδη αιώνες ΠΡΙΝ από τον Ιησού, πώς ακριβώς τεκμηριώνεται η περιβόητη προεικόνιση (προτύπωση) των αντίστοιχων θαυμάτων της Καινής Διαθήκης; Τι είναι πιο λογικό να υποθέσει κανείς: ότι στην ιστορία του Ελισαίου προεικονίστηκαν όσα επρόκειτο να θαυματουργήσει αργότερα ο Ιησούς ή ότι οι συγγραφείς των Ευαγγελίων προσάρμοσαν τα δύο «θαύματα» πάνω στο τότε ήδη εδώ και αιώνες γνωστό περιεχόμενο της ιστορίας του Ελισαίου; Ομοίως τι ακούγεται πιθανότερο: ο Ζαχαρίας όντως να προφήτεψε την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα πάνω σ' ένα γαϊδουράκι ή η είσοδος του Ιησού να προσαρμόστηκε πάνω στο τότε ήδη εδώ και αιώνες γνωστό περιεχόμενο της προφητείας; Έτσι είναι, αγαπητοί φίλοι. Όταν οι λεπτομέρειες μιας «προφητείας» γίνονται ευρύτερα γνωστές, τότε αυτόματα μειώνεται και η αξία της, αφού αυξάνουν οι πιθανότητες να βρεθούν κάποιοι που θα θελήσουν να «βοηθήσουν» στην εκπλήρωσή της!

Αναφορικά τώρα με το δεύτερο ζήτημα, το ερώτημα μου είναι το εξής: εφόσον οι μαθητές είχαν βιώσει τον πρώτο πολλαπλασιασμό όχι
απλώς εκ του σύνεγγυς, αλλά εκ των έσω ۬ εφόσον όχι μόνο υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες του καταπληκτικού εκείνου θαύματος, αλλά στην ουσία και κομμάτι αυτού ۬ εφόσον, διάολε, οι ίδιοι είχαν ταΐσει τους πέντε χιλιάδες (και βάλε!) με τροφή που μπροστά στα ίδια τους τα μάτια συνεχώς αβγάτιζε, πώς είναι δυνατόν τη δεύτερη φορά, με νωπή ακόμα την ανάμνηση του 1ου θαύματος, πάλι ν’ απορούσαν πώς θα χόρταινε το… μικρότερο πλήθος με… περισσότερη τώρα τροφή; Και προσοχή: μιλάμε για πανομοιότυπη περίπτωση, και όχι για ένα διαφορετικό θαύμα διαφορετικής φύσεως και -κατά την υποκειμενική κρίση των μαθητών- ενδεχομένως και διαφορετικού βαθμού δυσκολίας που θα μπορούσε ίσως να εξηγήσει τον προβληματισμό που εξέφρασαν! Υπενθυμίζω: όταν ο Ιησούς στο Κατά Ιωάννην, ΣΤ΄ 5-6, δοκιμάζει τον Φίλιππο ρωτώντας τον πού θα βρουν αρκετό ψωμί για τους πεντακισχιλίους κι αυτός δεν σκέφτεται τη λύση ενός θαύματος, ο πρώτος πολλαπλασιασμός δεν έχει λάβει χώρα ακόμα! Οπότε το ότι παρά τα διάφορα άλλα θαύματα που είχαν ήδη συμβεί έως τότε, το μυαλό του Φιλίππου δεν πήγε εκεί που θα έπρεπε ή που θα μπορούσε, δεν νομίζω ότι μπορεί να χαρακτηριστεί ανεξήγητο. Άλλα είναι τα ανεξήγητα. Για παράδειγμα ο ισχυρισμός ότι ο Ιησούς δοκίμασε τον Φίλιππο για να διαπιστώσει αν αυτός πίστευε ότι και εδώ μπορούσε να συμβεί ένα θαύμα. «Όλα αυτά έγιναν, τόσο κατά τους Κύριλλο [40] και Χρυσόστομο [41] όσο και τους Θεοφύλακτο [42] και Ζιγαβηνό [43], σκόπιμα, για να παραμείνει έντονη η ανάμνηση του θαύματος στους μαθητές και να διαπιστώσουν για μια ακόμη φορά τη θεότητα του Χριστού», γράφει ο Καθηγητής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσ/κης Ιωάννης Γαλάνης. Αυτά όμως, αγαπητοί φίλοι, είναι σαφές ότι ΔΕΝ στέκουν. Και δεν στέκουν γιατί είναι πέρα για πέρα αντιφατικά, καταδικασμένα να σκορπούν ακόμα και στο ασθενέστερο φύσημα έλλογου πνεύματος! Το να ισχυρίζεται, βλέπετε, κανείς ότι ο Ιησούς δοκίμασε τον Φίλιππο επειδή ήθελε να διαπιστώσει αν… (το οτιδήποτε!), όταν το ίδιο το κείμενο στην ίδια ακριβώς γραμμή και μέσα στις επόμενες έξι λέξεις, αναφέρει ρητά ότι η θεϊκή του παντογνωσία τη συγκεκριμένη στιγμή βρισκόταν στη θέση ON αφού «αυτός […] ήδει τι έμελλε ποιείν», δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για την αγαπημένη δικαιολογία -ναι, δικαιολογία!- των απολογητών ότι άλλοτε ο Ιησούς σκεφτόταν ως Θεός και άλλοτε ως άνθρωπος! Συνεπώς για άλλη μία φορά αποδεικνύεται περίτρανα ότι οι θεολόγοι, όσο μορφωμένοι και καταξιωμένοι κι αν είναι, και όσους ακαδημαϊκούς τίτλους κι αν κατέχουν, δεν παύουν να είναι απλοί άνθρωποι που ένεκα της αφηρημένης φύσης του αντικειμένου τους, κάνουν συχνά σοβαρότατα λάθη λογικής. Και αυτά τα λάθη -όσο κι αν δεν αρέσει στους χριστιανούς- μπορεί άνετα να τα κρίνει ακόμα κι ο τελευταίος αδαής. Αρκεί να χρησιμοποιεί τον νου που του έδωσε ο… Θεός!

Το ίδιο δε ισχύει και για την ετέρα ερμηνεία που προαναφέραμε ότι «όλα αυτά έγιναν […] σκόπιμα, για να παραμείνει έντονη η
ανάμνηση τού θαύματος στους μαθητές και να διαπιστώσουν για μια ακόμη φορά τη θεότητα του Χριστού». Για την ακρίβεια, τα πράγματα εδώ είναι, νομίζω, ακόμα χειρότερα! Διότι αν όντως αυτός ήταν ο σκοπός του Ιησού, θα πρέπει και να παραδεχθούμε ότι -αλίμονο!- ο στόχος αυτός ΔΕΝ επετεύχθη αφού τη δεύτερη φορά και μόνο μερικές μέρες μετά το πρώτο θαύμα, κανείς… χριστιανός δεν βρέθηκε να πει: «Ρε παιδιά… μα τι καθόμαστε και προβληματιζόμαστε για το ψωμί; Θα το αναλάβει ο Κύριος όπως και αντίπροχθες!». Παρά την ερμηνεία, λοιπόν, των Κυρίλλου, Χρυσοστόμου, Θεοφυλάκτου και Ζιγαβηνού, σε ΚΑΝΕΝΑΝ δεν είχε μείνει η ανάμνηση τού θαύματος! Όλοι ανεξαιρέτως είχαν πάθει μυστηριωδώς… αμνησία! Ε γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ, όποτε ακούω για τα περίφημα θαύματα των πολλαπλασιασμών, αρχίζω και κάνω… αφαιρέσεις!
...



Π Α Ρ Α Π Ο Μ Π Ε Σ:

[1] Peter de Rosa, Der Jesus-Mythos: Über die Krise des
Christlichen Glaubens, σελ. 330, εκδ. Droemer Knaur, 1991

[2] Κατά Μάρκον, Η΄ 14-21

[3] Αγία Γραφή Βίβλος, εκδ. Κ. ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΕΑ,
(ερμηνευτική απόδοση: Ι. Θ. Κολιτσάρα), τόμος 6, σελ. 157-158

[4] Ομ.

[5] Freke & Gandy, Tα μυστήρια του Ιησού, σελ. 377,
εκδ. Ενάλιος
..
[6] Βασιλειών Δ΄, Δ΄ 2-6 και 38-44
..
[7] Κολιτσάρας, τόμος 2, σελ. 285


..
..

9 σχόλια:

Hades είπε...

Εξαιρετική ανάλυση για μια ιστορία που για να 'μαι ειλικρινής δεν είχα και σε ιδιαίτερη εκτίμηση! Όλα τα λεφτά νομίζω το σχόλιο περί Ελισσαίου, που μου έφερε συνειρμικά τις χριστιανικές απόψεις περί... Πλάτωνα! Μη δυνάμενοι να βγάλουν οφ-σάιντ τον Πλάτωνα πουθενά, αναγκάστηκαν να που ότι επρόκειτο για χριστιανό προ Χριστού (η υπέρτατη γελοιότητα! Σα να μιλάς για χρόνο πριν το Σύμπαν ένα πράγμα!). Και για να το συνδυάσω και με τις αλληγορίες που αναφέρεις, θα πω ότι η μεγαλύτερη ίσως επιτυχία του χριστιανισού ήταν ακριβώς αυτή: ότι έχει καταφέρει να βρει (αιώνες τώρα) από μια απάντηση για κάθε αμφιβολία, απάντηση κατά τα λοιπά τόσο διάτρητη και αστεία, που είναι κυριολεκτικά σχεδόν αδύνατον να την καταρρίψεις ή αντικρούσεις, ένεκα της γελοιότητάς της (πχ, μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι κλπ).

KOSTAS είπε...

Ακριβώς. Οι χριστιανοί επειδή όπως είπαμε, αποφαίνονται
για πράγματα που εξ ορισμού ΔΕΝ επιδέχονται απόδειξη
με την κοινή έννοια του όρου, μπορούν να λένε Ο,ΤΙ θέλουν
δίνοντας ανάλογα την περίπτωση, άλλοτε κυριολεκτικές και
άλλοτε αλληγορικές ερμηνείες, χωρίς όμως να είναι σε θέση
να καταστήσουν απόλυτα σαφές βάσει ποιων κριτηρίων
το πράττουν αυτό! Οι υπόλοιποι αντιθέτως που δεν βασίζουν
την επιχειρηματολογία τους σε αφηρημένες έννοιες, καλούνται
πάντα να προσκομίζουν χειροπιαστές αποδείξεις για οτιδήποτε
επικαλεστούν! Η μια πλευρά δηλαδή πολεμά με υπερσύγχρονα
όπλα, κι η άλλη με… σφεντόνες! Και πάλι καλά, λοιπόν, να λες…

Λασκαράτος είπε...

Κώστα,
πραγματικά έστησες ένα μπλογκ που ασκεί κριτική στην Ορθοδοξία που τόσο κακό μας έχει κάνει, με βάση τον ορθό λόγο και χωρίς την συνηθισμένη εμπάθεια ή προχειρότητα πολλών που της επιτίθενται κι αυτοί, χωρίς την δική σου ποιότητα, οχυρωμένοι στο δικό τους δογματικό κάστρο.
Να είσαι καλά.

KOSTAS είπε...

Aγαπητέ φίλε,

σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Το blog αυτό όπως
εξηγώ στην παρθενική μου ανάρτηση («Συγγνώμη, δεν μπορώ
να περιμένω άλλο πια!»), στήθηκε αποκλειστικά και μόνο επειδή
η υπομονή έχει και τα όρια της. Όταν ο άλλος σου λέει πως
έχεις λάθος και παρά τις επίμονες παρακλήσεις σου, ΔΕΝ σου
εξηγεί ΠΟΥ ακριβώς κάνεις το λάθος, όταν σου απαντά επιλεκτικά
για μερικά ζητήματα ενώ για τα υπόλοιπα είτε σου λέει ότι…
«λήφθηκαν υπ’ όψιν και θα απαντηθούν εφ’ όσον αυτό κριθεί
απαραίτητο», είτε δεν σου λέει απολύτως τίποτα, ε φυσικό
είναι κάποια στιγμή να τα πάρεις κι εσύ στο κρανίο και να
φωνάξεις «Βαστάτε Τούρκοι τ’ άρματα»! Αν ο αντίλογος μου
είχε αντιμετωπιστεί σε ΟΛΕΣ τις περιπτώσεις με τον δέοντα
σεβασμό («Κάνεις λάθος γι’ αυτόν και γι’ αυτόν τον λόγο.»,
«Δεν γνωρίζω.» ή «Όντως έχεις δίκιο.»), τότε το ιστολόγιο
αυτό πιθανότατα δεν θα υπήρχε! Όπως λοιπόν εγώ δεν έχω
κανένα, μα κανένα πρόβλημα να παραδεχθώ το οποιοδήποτε
λάθος μου (βλ. Ανάρτηση 43 «For yooour eyes onlyyyyy…»),
έτσι περιμένω και από τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Αν δεν
το κάνουν, τότε αρχίζω και παίρνω ανάποδες με τα
αποτελέσματα που βλέπεις…

Ανώνυμος είπε...

Πολύ καλή δουλειά, όπως πάντα. Να σταθώ σε μια εύλογη απορία που διατυπώνεις: «Εφόσον οι μαθητές είχαν βιώσει τον πρώτο πολλαπλασιασμό […] πώς είναι δυνατόν τη δεύτερη φορά, με νωπή ακόμα την ανάμνηση τού 1ου θαύματος, πάλι ν’ απορούσαν;»

Αυτή και άλλες αντιφάσεις ενισχύουν την εντύπωση ότι η Αγία Γραφή είναι, σε ένα βαθμό τουλάχιστον, συρραφή αφηγήσεων διαφόρων περιστατικών, που αποδόθηκαν εκ των υστέρων σε έναν άνθρωπο – και μάλιστα συρραφής, που μάλλον έγινε στο πόδι. Το ότι η δομή είναι πανομοιότυπη και στις τρεις περιπτώσεις (βάζω μέσα και τον Ελισαίο) αυτό δείχνει. Να μην ξεχνάμε ότι πολλές λαϊκές αφηγήσεις (παραμύθια, μύθοι και θρύλοι) είναι στην ουσία παραλλαγές η μια της άλλης, αλλά κανείς δεν προβληματίζεται που ακούει το ίδιο πράγμα δυο φορές. Ίσως κάτι τέτοιο συνέβη και με τους συγγραφείς της Βίβλου.

Καταπληκτικό το σχόλιο για τη θεϊκή παντογνωσία που βρίσκεται στη θέση ΟΝ!

ρούλα

KOSTAS είπε...

Ε μα ξέρω ’γώ;

Υ. Γ. Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!

Hades είπε...

Βασικά η Αγία Γραφή είναι μια μεγάλη ιστορία, μα πολύ μεγάλη: "αυθεντικό" θεωρείται μόνο το ένα ευαγγέλιο (νομίζω του Μάρκου αν δεν απατώμαι), επόμενο έρχεται του Λουκά, μετά του Ματθαίου και τέλος του Ιωάννη, το οποίο μάλιστα εκτιμάται πως είναι πολλούς αιώνες μεταγενέστερο.
Η δεύτερη μεγάλη πλάκα είναι ότι επί της ουσίας τα ευαγγέλια (που δεν είναι μόνο 4 φυσικά, απλώς 4 επιλέχθηκαν) έχουν πάρα πολύ ψωμί, διότι πρακτικά δεν είναι ακριβώς αυτό που έχει πλασαριστεί πως είναι. (και δε μιλάω φυσικά για την ΠΔ η οποία είανι σχεδόν καρμπόν η αιγυπτιακή μυθολογία-ιστορία διανθισμένη εμ διάφορες ιστορίες άλλων λαών-μεταξύ άλλων και ελληνικές). Γενικα΄προσφέρεται για πολλές... απορίες η όλη φάση: μια δική μου, διαχρονική ας πούμε, την οποίαν δεν έχει καταφέρει κανείς να απαντήσει είναι καιη εξής: στον κήπο της Γεσθημανή ως γνωστόν ο μοναδικός ξύπνιος ήταν ο Χριστός. Οι άλλοι κοιμόνταν, άρα ποιος είναι ο αυτόπτης μάρτυρας που μας παραθέτει η ιστορία; Ο ίδιος ο Χριστός αποκλείεται, οπότε μήπως υπάρχει κάτι άλλο από πίσω; :):)

Αλέξανδρος Ζήβας είπε...

Αποκωδικοποίηση....: θρησκειών, μυθολογιών, ψυχής, σιωπής,.....
Σχηματοποίηση λόγου, κοσμογονία, θεογονία,....
URL : www.siopi.gr
Γεια.....

toitmat είπε...

Να σταθώ λοιπόν και εγώ σε αυτό: «Εφόσον οι μαθητές είχαν βιώσει τον πρώτο πολλαπλασιασμό […] πώς είναι δυνατόν τη δεύτερη φορά, με νωπή ακόμα την ανάμνηση τού 1ου θαύματος, πάλι ν’ απορούσαν;»

Βρήκα μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική εδώ, που λέει το εξής: "Τα δυο αυτά θαύματα ανήκουν αντίστοιχα σε δυο παράλληλες σειρές παρόμοιων περιστατικών. Η μια σειρά πραγματοποιήθηκε στην Ιουδαία, ενώ η άλλη έλαβε χώρα σε Εθνικό έδαφος, στα βόρεια και ανατολικά της Γαλιλαίας. Αυτά τα περιστατικά διαλέχτηκαν για να δείξουν πως ο Ιησούς επανέλαβε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μεταξύ των Εθνικών, έργα τα οποία είχε κάνει μεταξύ Ιουδαίων."

Κατά τους Ιουδαίους, που ήταν και οι μαθητές, μόνο αυτοί είχαν την ευλογία του Θεού και όχι οι αλλοεθνείς. Ο Ιησούς τους απέδειξε ότι και οι αλλοεθνείς είχαν δικαίωμα αλλά και ευλογία του Θεού.

Είναι φυσιολογικό για τον "εθνικιστικό" χαρακτήρα της σκέψεως τους να μην μπορούν να δεχθούν ότι μπορεί να γίνει και σε εθνικούς το θαύμα.

Επίσημοι, δεδηλωμένοι και... επιστημονικώς τεκμηριωμένοι αναγνώστες:

Πρόσφατα σχόλια

Πρόσφατα σχόλια

Πρόσφατα σχόλια

Τομέας LOL - γελάστε ελεύθερα!

Τομέας LOL - γελάστε ελεύθερα!

Μια πρώτη γεύση τού τι ακολουθεί, χεχε...

Μια πρώτη γεύση τού τι ακολουθεί, χεχε...
Αν θέλετε να σχολιάσετε το... ασχολίαστο, επισκεφτείτε το μπλογκ του Διαγόρα! (Κλικ στην εικόνα)

Κάτι λείπει, κάτι λείπει...

Κάτι λείπει, κάτι λείπει...
Τον ήλιο, ρεεεεεεεεε - τον ήλιο!!

Ο αγνός και αμόλυντος... λεμούριος, χεχε

Ο αγνός και αμόλυντος... λεμούριος, χεχε
Μα καλά, τι λένε τα άτομα;
Λεμούριος (πρωτεύον θηλαστικό):

Τι;; «Μόνο οι γυναίκες έχουν παρθενικό υμένα»; Μα καλά, πάνε καλά οι άνθρωποι;
Κι ο δικός μου δηλαδή τι είναι;




«Αγιο φως»: ουρανόθεν ή...

Απόσπασμα από την Ευχή για το «άγιο φως»:

«[…] παρακαλούμεν και δεόμεθά σου, Παναγιότατε Δέσποτα, όπως αναδείξης
αυτό αγιασμού δώρον και ΠΑΣΗΣ ΘΕЇΚΗΣ ΣΟΥ ΧΑΡΙΤΟΣ ΠΕΠΛΗΡΩΜΕΝΟΝ,
διά της χάριτος τού Παναγίου και φωτοφόρου Τάφου σου˙[…] Αμήν».

Ερώτηση κρίσεως:


Έχει ανάγκη ένα εξώκοσμο φως που υποτίθεται πως κατέρχεται θαυματουρχικά
απευθείας από την άκτιστη χάρη τού Θεού, τη μεσολάβηση τού Παναγίου Τάφου
ή οποιαδήποτε ειδική δέηση, για να πλημυρίσει μ’ αυτό από το οποίο εξ ορισμού
θα έπρεπε
ήδη να… ξεχείλιζε;

Πόθεν;

Υπέρμαχοι τού «αγίου φωτός»:

Το ότι ο Πατριάρχης βρίσκεται μόνος μέσα στο κουβούκλιο δεν έχει καμία απολύτως
σημασία ούτε και είναι επιχείρημα, αφού η Ακοίμητη Κανδήλα που υπάρχει μέσα,
τη συγκεκριμένη μέρα είναι ΣΒΗΣΤΗ!

Π. Γ. Μεταλληνός:

«[…] Από τον 4ο αιώνα μ.Χ. (380) μαρτυρείται απ’ την Αιθερία, μια Ισπανίδα που πήγε
και προσκύνησε, ότι υπάρχει η ακοίμητος κανδήλα στον άγιο τάφο.
Πιστεύω λοιπόν
και καταλήγω, όταν υπάρχει πίστις και χάρις Θεού στον συγκεκριμένο Πατριάρχη,
γίνεται το θαύμα. Όταν δεν υπάρχει πίστις, μπορεί η κανδήλα να χρησιμοποιηθεί
γι’ αυτό...».




Φωτιά στα μπατζάκια μας...

Φωτιά στα μπατζάκια μας...
Αχ βρε παλιόπαιδο, Ιγκόρ...

... φωτιές που μας άναψες!

Τσάμπα το μπουγέλο…

Στην ιστορία τού Κατακλυσμού ο Θεός τιμώρησε τους ανθρώπους για κάτι που όπως
μετά ΡΗΤΑ ομολόγησε
,
ήταν απλώς μέσα στη φύση τους! Το ήξερε λοιπόν αυτό, κι όμως
τους έπνιξε. Όλους! Μαζί και τα ζώα. Και τους έπνιξε επειδή, λέει, … μετάνιωσε (!!) που
τους είχε φτιάξει! Για να μετανιώσει μετά… εκ νέου και να παραδεχθεί ότι βασικά… δεν
έπρεπε να είχε μετανιώσει εξαρχής! Κι όλα αυτά από έναν…
προγιγνώσκοντα θεό!!

Λοιπόν, δεν πιστεύω κάποιος από εσάς να κατάλαβε τίποτα, ε;

Όπως αναφέρει το Κατά Μάρκον Δ´ 10-12, όταν κάποτε οι μαθητές ρώτησαν
τον Χριστό γιατί δίδασκε με παραβολές, αυτός έδωσε αυτολεξεί την εξής απάντηση:
«Σ’ εσάς δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσετε τα μυστήρια τής βασιλείας τού Θεού˙
σ’ εκείνους δε έξω όλα δίνονται με παραβολές ώστε οι βλέποντες να βλέπουν αλλά
να μην αναγνωρίζουν, και οι ακούοντες ν’ ακούν, αλλά να μην αντιλαμβάνονται,
μην τυχόν και μετανοήσουν και τους συγχωρεθούν τα αμαρτήματά τους».

Με το χέρι στην καρδιά: πώς ακριβώς θα χαρακτηρίζατε εσείς έναν δάσκαλο (Ιησούς)
που σύμφωνα με τα ίδια τα λεγόμενά του, διδάσκει επίτηδες με πολύπλοκο τρόπο
(παραβολές) με στόχο κάποιοι μαθητές του -πιθανότατα οι περισσότεροι- παρότι
παρακολουθούν το μάθημα, να μην μπορούν να καταλάβουν τίποτα, στερούμενοι έτσι
τις όποιες θεωρητικές ελπίδες θα είχαν («μην τυχόν και») να αντεπεξέλθουν στις υψηλές
απαιτήσεις («μετανοήσουν») και να πετύχουν («συγχωρεθούν»);

Είναι μια παρθένος οπωσδήποτε... παρθένα;

Είναι μια παρθένος οπωσδήποτε... παρθένα;
Dirne: Μη με βλέπετε έτσι… Εγώ κάποτε ήμουν… παρθένα!
Χριστιανοί για ν’ αποδυναμώσουν την εβραϊκή λέξη bethulah που θα έπρεπε κανονικά να υπήρχε στη θέση τού almah «νεάνις», εάν η περίφημη προφητεία τού Ησαΐα όντως έθετε στο επίκεντρο μια… ανέγγιχτη παρθένο:

«Αλλά και στις γλώσσες των άλλων λαών της Μ. Ανατολής η αντίστοιχη της λέξης bethulah δεν σημαίνει απαραίτητα την (με την βιολογική σημασία) παρθένα. Για παράδειγμα, στα Ακκαδικά η λέξη batultu σημαίνει κυρίως μια ηλικιακή ομάδα. Μόνο σε συγκεκριμένα πλαίσια σημαίνει την παρθένα. Στα κείμενα της Ουγκαρίτ, η λέξη btlt είναι συνήθης χαρακτηρισμός για την Anat, την γυναίκα του Βάαλ. Σε αραμαϊκά κείμενα διαβάζουμε για γυναίκα, btwlt, η οποία είναι επίτοκος (σε τοκετό).»

Και τώρα προσέξτε απίστευτη περίπτωση-λουκούμι από τα Γερμανικά:

Η λέξη Dirne (ντίρνε) ξεκίνησε από μιαν αμάρτυρη γερμανική ρίζα με τη σημασία «παρθένος», συνέχισε στα Παλαιογερμανικά με την ίδια ακριβώς σημασία, υπέστη αργότερα σημασιακή διεύρυνση αλλάζοντας σε «νεαρό κορίτσι» κι εν συνεχεία σε «υπηρέτρια», για να ξεπέσει τελικά σε... «ΠΟΡΝΗ»!! Οι μεταβολές αυτές δε, συντελέσθηκαν εντός μιας, αν όχι μικρότερης, το λιγότερο ίσης χρονικής περιόδου με τις αντίστοιχες σημασιακές αλλαγές που εμφάνισε η σημιτική λέξη, και μάλιστα σε αντίθεση μ’ αυτήν, οι μεταβολές δεν έλαβαν χώρα σε συγγενείς μεν, διαφορετικές δε γλώσσες (Ακκαδικά, Ουγκαριτικά, Αραμαϊκά, Εβραϊκά) αλλά εντός τού ΙΔΙΟΥ γλωσσικού συστήματος (Γερμανικά)!



Θα... καλοπεράσετε, παλιόπαιδα!

Κολιτσάρας:

«
Είναι σπάνια η περίπτωση που ο Θεός τιμωρεί τα αθώα τέκνα για τις αδικίες των
γονέων τους˙ και αν καμιά φορά τα τιμωρεί
το κάνει για να ανταμείψει τα τέκνα πιο
πλουσιοπάροχα στην μέλλουσα ζωή. Ο Θεός όμως τιμωρεί την κακία μέχρι τρίτης
και τετάρτης γενεάς
εφ’ όσον οι απόγονοι μιμούνται την κακία των προγόνων τους
και μισούν τον Θεό. Διαφορετικά ο Θεός είναι πάντοτε δίκαιος, αν και
είναι απόκρυφες
σε μας οι βουλές Του».


Δηλαδή, για να κάνουμε… μετάφραση τής μετάφρασης και ερμηνεία τής ερμηνείας,
ΝΑΙ, ενίοτε τιμωρούνται ΚΑΙ ΑΘΩΟΙ
για τα ανομήματα των ασεβών προγόνων τους
(1η πρόταση), ΟΧΙ, ποτέ δεν τιμωρούνται αθώοι απόγονοι (2η πρόταση), αν και
ποτέ
δεν ξέρεις
(3η πρόταση)!!

Είναι λοιπόν ή δεν είναι το θέμα για… LoL;


Φτιαγμένη από το... πουθενά!!

Εξυπνάκηδες εικονολάτρες:

Οι ανόητοι οι αρχαίοι Έλληνες να πιστεύουν πως τα περίφημα διοπετή ομοιώματα
έπεφταν κατ’ ευθείαν από τον ουρανό,
συστημένα με αποστολέα τον ίδιο τον Δία…
Ρε τους βλάκες…

Απάντηση:

Σσσσσς! Αχειροποίητα!
Εξυπνάκηδες εικονολάτρες:

Πόσο ανόητοι ήταν αυτοί οι ειδωλολάτρες οι αρχαίοι Έλληνες με τις δεισιδαίμονες
φαντασιοπληξίες τους περί αγαλμάτων που
μιλούσαν, χαμογελούσαν, μετακινούνταν
από μόνα τους, προστάτευαν και… πετούσαν φωτιές
όταν βέβηλοι επιχειρούσαν να τα
απομακρύνουν από τον ιερό τόπο λατρείας τους! Μα είναι ποτέ δυνατόν να πίστευαν
τέτοια πράγματα;

Απάντηση:

Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ποια απάντηση θα ταίριαζε για την περίπτωσή τους.
Να απαντήσουμε λαϊκιστί με το κλασικό «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!»; Ή να
τους υπενθυμίσουμε καλύτερα ότι «στο σπίτι τού κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί!»;
Μήπως πάλι να πάρουμε το «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» ή καλύτερα την
περίφημη ρήση τού Ιησού περί κάρφους και… δοκού εν τω οφθαλμώ ημών; Ή μήπως
όλα αυτά μαζί; Διότι πώς αλλιώς θα πρέπει ν’ απαντήσει κανείς σε ανθρώπους που
τολμάνε και σχολιάζουν ειρωνικά τα παραπάνω, όταν στο ίδιο το σύστημα πίστης
που ασπάζονται κι ακολουθούν , «υπάρχουν»… δακρυροούσες
και -Θεός φυλάξοι!-
αιμοροούσες Παναγίες,
ιστορίες (γι’ αγρίους) περί εικόνων που θαυματουργικά…
φεγγοβολούσαν, μιλούσαν, κουνούσαν τα δάχτυλά τους και… τηλεμεταφέρονταν
από
το ένα μέρος στο άλλο; Έλεος, δηλαδή! Έλεος!

Θαύμα!

Θαύμα!
Πώς ένα διαδικτυακό τρολάρισμα μετατράπηκε εν μια νυκτί σε... θαύμα!

Να 'ταν η ζήλια ψώρα...

Φανταστείτε δηλαδή να ΜΗΝ είχε... παρρησία!

Παραφρονήστε ελεύθερα:

1ον : Η αειμεσιτεύουσα Παναγία ως μητέρα τού Χριστού έχει παρρησία ενώπιον του.
2ον :
Η Παναγία στον γάμο τής Κανά το μόνο που είπε ήταν: «Δεν εχουν άλλο κρασί».
3ον : Ο Χριστός παρά την… παρρησία τής μητέρας του,
την αποπήρε!
4ον
: Αυτό συνέβη επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Χριστός μιλούσε ως Θεός
.........και απλώς απαίτησε από τη φυσική του μητέρα τον προσήκοντα σεβασμό.
5ον :
Η Παναγία… ανάγκασε (!) τον Χριστό να κάνει το θαύμα πρόωρα.
6ον : Ο Χριστός συνεπώς έκανε κάτι παρά την αρχική του πρόθεση ۬ επηρεάστηκε
.........
και άλλαξε γνώμη!
7ον :
Ο Χριστός είναι… προγιγνώσκων και… άτρεπτος!
8ον :
Όχι, όχι: ο Χριστός, είπαμε, στη συγκεκριμένη περίπτωση δε μιλούσε ως άνθρωπος,
.........αλλά… ως Θεός!!

Βοήθ... γκλουκ!!

Βοήθ... γκλουκ!!

Άφθαρτος!!

Άφθαρτος!!
Γειά σας! Με βρήκαν στην Κίνα, είμαι περίπου... 3000 ετών, αταρίχευτος, μα όχι... άγιος!

Άγγελος ή διάβολος; Οι ειδικοί ας γνωμοδοτήσουν!

Άγγελος ή διάβολος; Οι ειδικοί ας γνωμοδοτήσουν!

Was ist Wahrheit?

Sprechen Sie Deutsch? Dann klicken Sie doch mal hier rein!

Ευχαριστούμε!

Ευχαριστούμε!