........................................![](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_v5s0-445mwA3Ko1RYqg9mHMyoyxgddfp5R37yV3LjKp6WTN886oyXR5mKONd8LHfgls01ZRO-KOuUwJhl7XP7J4D3NPqC2RmxyMT_PYFQqUBuEmTSY4xJD4BSEmRKm2Ld3ZKkt11JrarnGc6RIglx7UNmE2tahHh9POE54Xs-KwkaW-qIXkCwtXl5YBua1MS-bpGWf3Gnf=s0-d)
Ανταποκρινόμενος στη δέσμευσή μου απέναντι στον αγαπητό φίλο Zaphod να δούμε κάποια στιγμή από κοντά τι μπορεί να κρύβεται πίσω από το μυστηριώδες προσωνύμιο «Βοανεργές» που σύμφωνα με το Κατά Μάρκον είχε δοθεί από τον Ιησού στους δύο γιούς τού Ζεβεδαίου Ιάκωβο και Ιωάννη, επανέρχομαι στο θέμα με περισσότερες λεπτομέρειες.
..
Το «Βοανεργές» λοιπόν -σύμφωνα πάντα με το ίδιο το Ευαγγέλιο- προέρχεται από τα Αραμαϊκά και σημαίνει «υιοί βροντής», επίθετο που πιθανολογείται ότι αντικατοπτρίζει την εκρηκτική ιδιοσυγκρασία των δύο αδερφών. Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, βλέπετε, όταν σε μια περίπτωση είδαν κάποιον αγγελιαφόρο τού Ιησού να αποπέμπεται από τους Σαμαρείτες επειδή κατευθυνόταν προς την εχθρική Ιερουσαλήμ, πρότειναν να ζητήσουν να πέσει πυρ εξ ουρανού στο ασεβές χωριό όπως είχε κάνει παλαιότερα κι ο Τίμπετς στη Χιροσίμα -εεε, συγγνώμη, ο Ηλίας ήθελα να πω- για να εισπράξουν την επίπληξη τού Διδασκάλου τους, ο οποίος τους υπενθύμισε ότι σκοπός τής αποστολής του ήταν να σώζει και όχι να καταστρέφει τους ανθρώπους. Κανονικότατο άδειασμα στον προφήτη δηλαδή, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Ας μη ξεφεύγουμε όμως από το θέμα μας. Λέγαμε λοιπόν για τους δύο αδερφούς ότι γενικά είχαν λυτό το ζωνάρι τους για καβγά. Σε μιαν άλλη περίπτωση, πάλι, ο Ιωάννης επέστησε θορυβημένος στον Ιησού την προσοχή του σε κάποιον που έδιωχνε δαιμόνια στο όνομα Του χωρίς όμως ν’ ανήκει στον στενό κύκλο των μαθητών, και μάλιστα όπως έσπευσε να καταστήσει σαφές -περιμένοντας προφανώς να εισπράξει την επιδοκιμασία τού Διδασκάλου του-, αυτοί τον εμπόδισαν. Ο Ιησούς όμως και εδώ αντέδρασε διαφορετικά απ’ ότι περίμενε ο Ιωάννης αφού είπε πως δεν έπρεπε να εμποδίζουν τον άνθρωπο αυτόν από τη στιγμή που επικαλείτο το όνομά Του. Τέλος, μια άλλη πάρα πολύ γνωστή περίπτωση, απόλυτα ενδεικτική τής ιδιοσυγκρασίας των Βοανεργές, είναι το Κατά Μάρκον Ι´, 35-41, όπου τα δύο αδέρφια ζητούν ευθέως απ’ τον Ιησού όταν θα εγκαταστήσει την ένδοξη βασιλεία του, να τους βάλει να καθίσουν τον ένα δεξιά και τον άλλο αριστερά, αίτημα ωστόσο το οποίο όχι μόνο δεν έγινε δεκτό αλλά προκάλεσε και την αγανάκτηση των άλλων μαθητών οι οποίοι αδυνατούσαν να παρακολουθήσουν τη φιλόδοξη συμπεριφορά των «υιών τής βροντής» (1). Όπως και να ’χει, ο μεν Ιάκωβος τελικά βρήκε μαρτυρικό θάνατο διά αποκεφαλισμού, ο δε Ιωάννης σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση παρότι πέθανε σε βαθιά γεράματα, τρεις μέρες μετά την ταφή του αναστήθηκε και μετέστη στην αιώνια ζωή όπως ακριβώς συνέβη και με την Παναγία. Ας μη ξεχνάμε άλλωστε και τη φήμη που σύμφωνα με το Κατά Ιωάννην, ΚΑ’ 20-23 είχε διαδοθεί μεταξύ των μαθητών: ότι δηλαδή ο υιός τής Βροντής «ουκ αποθνήσκει»!
Τώρα βέβαια θα μου πείτε: «Ε και λοιπόν; Τι το παράξενο υπάρχει σε όλα αυτά;». Χμμ... βασικά τίποτα - ή αν θέλουμε να ακριβολογούμε, τυπικά τίποτα! Γιατί τυπικά; Απλούστατα επειδή, παρότι η ιστορία των Βοανεργές όντως μπορεί να ανάγεται σε αμιγώς χριστιανικές παραδόσεις, κάποια στοιχεία της εγείρουν περίεργους συνειρμούς. Συγκεκριμένα όπως ο Καθηγητής Καινής Διαθήκης Ντένις Ρ. Μακ Ντόναλντ υποστηρίζει (2), οι δύο γιοί τού Ζεβεδαίου με το περίεργοπροσωνύμιο στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η χριστιανική εκδοχή των περίφημων Διόσκουρων: τού Κάστορα και τού Πολυδεύκη!!
Ανταποκρινόμενος στη δέσμευσή μου απέναντι στον αγαπητό φίλο Zaphod να δούμε κάποια στιγμή από κοντά τι μπορεί να κρύβεται πίσω από το μυστηριώδες προσωνύμιο «Βοανεργές» που σύμφωνα με το Κατά Μάρκον είχε δοθεί από τον Ιησού στους δύο γιούς τού Ζεβεδαίου Ιάκωβο και Ιωάννη, επανέρχομαι στο θέμα με περισσότερες λεπτομέρειες.
..
Το «Βοανεργές» λοιπόν -σύμφωνα πάντα με το ίδιο το Ευαγγέλιο- προέρχεται από τα Αραμαϊκά και σημαίνει «υιοί βροντής», επίθετο που πιθανολογείται ότι αντικατοπτρίζει την εκρηκτική ιδιοσυγκρασία των δύο αδερφών. Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, βλέπετε, όταν σε μια περίπτωση είδαν κάποιον αγγελιαφόρο τού Ιησού να αποπέμπεται από τους Σαμαρείτες επειδή κατευθυνόταν προς την εχθρική Ιερουσαλήμ, πρότειναν να ζητήσουν να πέσει πυρ εξ ουρανού στο ασεβές χωριό όπως είχε κάνει παλαιότερα κι ο Τίμπετς στη Χιροσίμα -εεε, συγγνώμη, ο Ηλίας ήθελα να πω- για να εισπράξουν την επίπληξη τού Διδασκάλου τους, ο οποίος τους υπενθύμισε ότι σκοπός τής αποστολής του ήταν να σώζει και όχι να καταστρέφει τους ανθρώπους. Κανονικότατο άδειασμα στον προφήτη δηλαδή, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Ας μη ξεφεύγουμε όμως από το θέμα μας. Λέγαμε λοιπόν για τους δύο αδερφούς ότι γενικά είχαν λυτό το ζωνάρι τους για καβγά. Σε μιαν άλλη περίπτωση, πάλι, ο Ιωάννης επέστησε θορυβημένος στον Ιησού την προσοχή του σε κάποιον που έδιωχνε δαιμόνια στο όνομα Του χωρίς όμως ν’ ανήκει στον στενό κύκλο των μαθητών, και μάλιστα όπως έσπευσε να καταστήσει σαφές -περιμένοντας προφανώς να εισπράξει την επιδοκιμασία τού Διδασκάλου του-, αυτοί τον εμπόδισαν. Ο Ιησούς όμως και εδώ αντέδρασε διαφορετικά απ’ ότι περίμενε ο Ιωάννης αφού είπε πως δεν έπρεπε να εμποδίζουν τον άνθρωπο αυτόν από τη στιγμή που επικαλείτο το όνομά Του. Τέλος, μια άλλη πάρα πολύ γνωστή περίπτωση, απόλυτα ενδεικτική τής ιδιοσυγκρασίας των Βοανεργές, είναι το Κατά Μάρκον Ι´, 35-41, όπου τα δύο αδέρφια ζητούν ευθέως απ’ τον Ιησού όταν θα εγκαταστήσει την ένδοξη βασιλεία του, να τους βάλει να καθίσουν τον ένα δεξιά και τον άλλο αριστερά, αίτημα ωστόσο το οποίο όχι μόνο δεν έγινε δεκτό αλλά προκάλεσε και την αγανάκτηση των άλλων μαθητών οι οποίοι αδυνατούσαν να παρακολουθήσουν τη φιλόδοξη συμπεριφορά των «υιών τής βροντής» (1). Όπως και να ’χει, ο μεν Ιάκωβος τελικά βρήκε μαρτυρικό θάνατο διά αποκεφαλισμού, ο δε Ιωάννης σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση παρότι πέθανε σε βαθιά γεράματα, τρεις μέρες μετά την ταφή του αναστήθηκε και μετέστη στην αιώνια ζωή όπως ακριβώς συνέβη και με την Παναγία. Ας μη ξεχνάμε άλλωστε και τη φήμη που σύμφωνα με το Κατά Ιωάννην, ΚΑ’ 20-23 είχε διαδοθεί μεταξύ των μαθητών: ότι δηλαδή ο υιός τής Βροντής «ουκ αποθνήσκει»!
Πώς τεκμηριώνεται όμως ο εντυπωσιακός αυτός ισχυρισμός με τον οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, είχε ασχοληθεί εκτενώς έναν αιώνα νωρίτερα και ο βιβλικός λόγιος Rendel Harris; Κατ’ αρχάς, όπως ακριβώς και οι Διόσκουροι έτσι και οι αδερφοί Βοανεργές, παρότι δεν επρόκειτο περί διδύμων, παρουσιάζονται σχεδόν πάντα μαζί ως ένα αδιάσπαστο ενιαίο σύνολο εντός τού οποίου δεν ανιχνεύονται στοιχεία διαφοροποίησης και ανταγωνισμού.
....
Δεύτερον, το όνομα: «υιοί τής βροντής» ονομάζονταν ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, Διόσκουροι, δηλαδή «Διός κούροι, γιοί τού Δία», οι Κάστωρ και Πολυδεύκης. Για το πώς συνδέεται τώρα η βροντή με τον Δία, ε δε νομίζω ότι το θέμα χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης, έτσι δεν είναι; Η πιθανή δε ένσταση ότι μόνο ο Πολυδεύκης είχε θεϊκή καταγωγή, αφού ο αδερφός του Κάστωρ στην πραγματικότητα ήτανε γιός τού Τυνδάρεω είναι κενή περιεχομένου διότι πέραν τού γεγονότος ότι η εκδοχή αυτή ήταν απλώς μία εκ περισσοτέρων, δεν στάθηκε ικανή να επισκιάσει το συλλογικό όνομα Διόσκουροι με το οποίο ήταν ευρυτέρως γνωστά τα δύο αδέρφια! Συνεπώς είτε και οι δύο από τον Δία, είτε από τον Τυνδάρεω, είτε συνδυαστικά ο ένας απ’ τον πρώτο κι ο άλλος απ’ τον δεύτερο, με το όνομα «Διόσκουροι» αποθεώθηκαν και λατρεύτηκαν.
..
Τρίτον, το περιστατικό με τους Σαμαρείτες. Μπορεί μεν το μοτίβο τού πυρός εξ ουρανού να ανάγεται στην Παλαιά Διαθήκη (3), είναι τυχαίο όμως ότι εκείνοι που ελαφρά τη καρδία πρότειναν την καταστροφή τού χωριού με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ήταν οι «υιοί τής… βροντής»; Υπενθυμίζω ότι και οι Διόσκουροι σύμφωνα με τον μύθο είχαν εμπλακεί σε καταστροφές πόλεων! Κατέστρεψαν για παράδειγμα την Αθήνα τού Θησέα και τη Λα τής Λακωνίας, κατόρθωμα το οποίο τους χάρισε και την προσωνυμία «Λαπέρσαι», δηλαδή «οι καταστροφείς τής πόλης Λα» (από το πέρθω που σήμαινε τα εξής… χαριτωμένα: «εκπορθώ, καταστρέφω, ερημώνω, αφανίζω»)!
..
Τέταρτον, το μοτίβο τής πλαισίωσης τού ενθρονισμένου θεού. Όπως ακριβώς οι «υιοί βροντής» ανάμεσα σε τόοσους μαθητές ήταν οι μοναδικοί που ζήτησαν από τον Χριστό να καθήσουν ο ένας δεξιά του, κι ο άλλος αριστερά, έτσι και οι «γιοί τού Δία», οι Διόσκουροι, τόσο στη ρωμαϊκη τέχνη όσο και στην ελληνική «συχνά εμφανίζονται δεξιά και αριστερά μιας ενθρονισμένης θεότητας. Ένα ελληνικό νόμισμα τους δείχνει δεξιά κι αριστερά του Σέραπη, όπως κι ένα ελληνικό κόσμημα. Άλλα κοσμήματα τοποθετούν τους αδελφούς δεξιά κι αριστερά του Δία. Η ρωμαϊκή τέχνη επίσης τοποθετούσε τους Κάστορες αυτούς δεξιά κι αριστερά του Σέραπη, μιθραϊκών θεοτήτων, του Κρόνου, του Άρη, της Ήρας και του Δία». (4)
..
....
Δεύτερον, το όνομα: «υιοί τής βροντής» ονομάζονταν ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, Διόσκουροι, δηλαδή «Διός κούροι, γιοί τού Δία», οι Κάστωρ και Πολυδεύκης. Για το πώς συνδέεται τώρα η βροντή με τον Δία, ε δε νομίζω ότι το θέμα χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης, έτσι δεν είναι; Η πιθανή δε ένσταση ότι μόνο ο Πολυδεύκης είχε θεϊκή καταγωγή, αφού ο αδερφός του Κάστωρ στην πραγματικότητα ήτανε γιός τού Τυνδάρεω είναι κενή περιεχομένου διότι πέραν τού γεγονότος ότι η εκδοχή αυτή ήταν απλώς μία εκ περισσοτέρων, δεν στάθηκε ικανή να επισκιάσει το συλλογικό όνομα Διόσκουροι με το οποίο ήταν ευρυτέρως γνωστά τα δύο αδέρφια! Συνεπώς είτε και οι δύο από τον Δία, είτε από τον Τυνδάρεω, είτε συνδυαστικά ο ένας απ’ τον πρώτο κι ο άλλος απ’ τον δεύτερο, με το όνομα «Διόσκουροι» αποθεώθηκαν και λατρεύτηκαν.
..
Τρίτον, το περιστατικό με τους Σαμαρείτες. Μπορεί μεν το μοτίβο τού πυρός εξ ουρανού να ανάγεται στην Παλαιά Διαθήκη (3), είναι τυχαίο όμως ότι εκείνοι που ελαφρά τη καρδία πρότειναν την καταστροφή τού χωριού με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ήταν οι «υιοί τής… βροντής»; Υπενθυμίζω ότι και οι Διόσκουροι σύμφωνα με τον μύθο είχαν εμπλακεί σε καταστροφές πόλεων! Κατέστρεψαν για παράδειγμα την Αθήνα τού Θησέα και τη Λα τής Λακωνίας, κατόρθωμα το οποίο τους χάρισε και την προσωνυμία «Λαπέρσαι», δηλαδή «οι καταστροφείς τής πόλης Λα» (από το πέρθω που σήμαινε τα εξής… χαριτωμένα: «εκπορθώ, καταστρέφω, ερημώνω, αφανίζω»)!
..
Τέταρτον, το μοτίβο τής πλαισίωσης τού ενθρονισμένου θεού. Όπως ακριβώς οι «υιοί βροντής» ανάμεσα σε τόοσους μαθητές ήταν οι μοναδικοί που ζήτησαν από τον Χριστό να καθήσουν ο ένας δεξιά του, κι ο άλλος αριστερά, έτσι και οι «γιοί τού Δία», οι Διόσκουροι, τόσο στη ρωμαϊκη τέχνη όσο και στην ελληνική «συχνά εμφανίζονται δεξιά και αριστερά μιας ενθρονισμένης θεότητας. Ένα ελληνικό νόμισμα τους δείχνει δεξιά κι αριστερά του Σέραπη, όπως κι ένα ελληνικό κόσμημα. Άλλα κοσμήματα τοποθετούν τους αδελφούς δεξιά κι αριστερά του Δία. Η ρωμαϊκή τέχνη επίσης τοποθετούσε τους Κάστορες αυτούς δεξιά κι αριστερά του Σέραπη, μιθραϊκών θεοτήτων, του Κρόνου, του Άρη, της Ήρας και του Δία». (4)
..
Πέμπτον, το τέλος των αδερφών: όπως και ο Ιάκωβος έτσι και ο Κάστωρ βρήκε βίαιο θάνατο (σκοτώθηκε σε μία μάχη), ενώ όπως και για τον Ιωάννη (με έρεισμα τη ρήση τού Ιησού περί δυνητικής αθανασίας τού αγαπημένου του μαθητή) πιστευόταν ότι δεν θα πέθαινε, έτσι κι ο Πολυδεύκης ήταν δυνητικά αθάνατος. Και οι δύο δηλαδή, ο μεν Πολυδεύκης εξ ορισμού, ο δε Ιωάννης επαγωγικά, συνδέονταν με μια σαφή παράσταση αιώνιας ζωής.
..
Συμπληρωματικά με τα στοιχεία αυτά, αξίζει, νομίζω, να αναφερθεί και η Παρέκβαση τού Μακ Ντόναλντ σχετικά με τη λατρεία τού Σαντιάγο (Sant Yago < Sanctus Jacobus) που καθιερώθηκε από τους χριστιανούς τής μεσαιωνικής Ισπανίας εμφανίζοντας ωστόσο αδιαμφισβήτητα στοιχεία Διοσκουρισμού και καταπληκτικές ομοιότητες με τον… Κάστορα! Το εντυπωσιακότερο παράδειγμα αναμφίβολα αποτελούν οι παραδόσεις περί εμφανίσεων τού Αγίου Ιακώβου σε καθοριστικές μάχες πάνω σε άσπρο άλογο! Υπενθυμίζω ότι ο Κάστωρ όπως επιβεβαιώνει κι ένας ομηρικός ύμνος στους Διόσκουρους, θεωρούνταν ιπποδαμαστής, ενώ «συχνά οι καλλιτέχνες τους εικονίζανε καβάλα σε άσπρα άλογα» (5). Έφιππους πάνω σε λευκά άτια να επιχειρούν κατά των εχθρών, τους φαντάζονταν επίσης και οι προχριστιανικοί Ρωμαίοι γεγονός που απαθανατίστηκε και σε νομίσματα τής εποχής. Σύμφωνα πάντως με την άποψη τού Μακ Ντόναλντ «δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν πως οι πιστοί τού Σαντιάγο γνώριζαν ότι είχαν εκχριστιανίσει έναν από τους Ουράνιους Διδύμους, πόσο μάλλον ότι κάτι τέτοιο είχε κάνει ο Μάρκος πριν από αιώνες. Από την άλλη, η λατρεία του Σαντιάγο δείχνει ότι η περιγραφή του Μάρκου για τους υιούς βροντής περιείχε σπερματικές εικόνες που ωρίμασαν, θα λέγαμε, μέσα σ’ έναν ολοκληρωμένο χριστιανικό διοσκουρισμό». (6)
Συμπληρωματικά με τα στοιχεία αυτά, αξίζει, νομίζω, να αναφερθεί και η Παρέκβαση τού Μακ Ντόναλντ σχετικά με τη λατρεία τού Σαντιάγο (Sant Yago < Sanctus Jacobus) που καθιερώθηκε από τους χριστιανούς τής μεσαιωνικής Ισπανίας εμφανίζοντας ωστόσο αδιαμφισβήτητα στοιχεία Διοσκουρισμού και καταπληκτικές ομοιότητες με τον… Κάστορα! Το εντυπωσιακότερο παράδειγμα αναμφίβολα αποτελούν οι παραδόσεις περί εμφανίσεων τού Αγίου Ιακώβου σε καθοριστικές μάχες πάνω σε άσπρο άλογο! Υπενθυμίζω ότι ο Κάστωρ όπως επιβεβαιώνει κι ένας ομηρικός ύμνος στους Διόσκουρους, θεωρούνταν ιπποδαμαστής, ενώ «συχνά οι καλλιτέχνες τους εικονίζανε καβάλα σε άσπρα άλογα» (5). Έφιππους πάνω σε λευκά άτια να επιχειρούν κατά των εχθρών, τους φαντάζονταν επίσης και οι προχριστιανικοί Ρωμαίοι γεγονός που απαθανατίστηκε και σε νομίσματα τής εποχής. Σύμφωνα πάντως με την άποψη τού Μακ Ντόναλντ «δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν πως οι πιστοί τού Σαντιάγο γνώριζαν ότι είχαν εκχριστιανίσει έναν από τους Ουράνιους Διδύμους, πόσο μάλλον ότι κάτι τέτοιο είχε κάνει ο Μάρκος πριν από αιώνες. Από την άλλη, η λατρεία του Σαντιάγο δείχνει ότι η περιγραφή του Μάρκου για τους υιούς βροντής περιείχε σπερματικές εικόνες που ωρίμασαν, θα λέγαμε, μέσα σ’ έναν ολοκληρωμένο χριστιανικό διοσκουρισμό». (6)
......
.............
.. ...
...............Ο Σαντιάγο (Άγιος Ιάκωβος)............ Οι Διόσκουροι
..
...............Ο Σαντιάγο (Άγιος Ιάκωβος)............ Οι Διόσκουροι
..
Ωστόσο υπάρχει μια λεπτομέρεια στην όλη ιστορία που προβληματίζει. Ποια είναι αυτή η λεπτομέρεια; Μα η ίδια η ετυμολογία τού ονόματος «Βοανεργές» η οποία θεωρείται αμφιλεγόμενη (7), τόσο το πρώτο συνθετικό boane, κυρίως όμως το δεύτερο. Σύμφωνα με τον John Marco Allegro, σημιτολόγο και ειδικό στην αρχαία Σουμεριο-βαβυλωνιακή Φιλολογία, το Βοανεργές στην πραγματικότητα δεν είναι παρά απλός αναγραμματισμός τής σουμεριακής φράσης «GEShPU… AN.. UR» (μετατρεπόμενης σε: «pu an er ges») η οποία αναφερόμενη στο ιερό μανιτάρι Amanita muscaria, σήμαινε: «ισχυρός άντρας που κρατά ψηλά τον ουράνιο θόλο» (8). Δηλαδή καμία σχέση με γιούς και βροντές; Χμμ… όχι ακριβώς! Κατά τον Allegro (9) πίσω από τη μετάφραση «υιοί βροντής» δεν κρύβεται τίποτε άλλο παρά η πανάρχαια αντίληψη ότι το μανιτάρι ξεφύτρωνε μέσ’ από τη γή μετά από καταιγίδες υπακούοντας στη βροντερή φωνή τού θεού (βροντή)! Κατ’ αυτήν την έννοια, λοιπόν, όντως θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για «γιό τής βροντής»! Και πάνω λοιπόν που ’ναι κανείς έτοιμος να προσπεράσει μ’ ένα συγκαταβατικό χαμόγελο την, αν μη τι άλλο, τολμηρή αυτή θεωρία, πέφτει πάνω στο κεραύνιον των αρχαίων Ελλήνων, μανιτάρι το οποίο -όπως αναφέρεται στο Liddel & Scott- οφείλει το όνομά του στην πεποίθηση «ότι εφύετο μετά την κατάσκηψιν κεραυνού»! Μα τον Δία! Τι διάβολο γίνεται εδώ λοιπόν; Τα πράγματα μάλιστα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν έκπληκτοι βλέπουμε τον Βρεττανό λόγιο ούτε λίγο ούτε πολύ να συσχετίζει τον «ισχυρό άντρα (στύπος, πόδι τού μανιταριού) που κρατά ψηλά τον ουράνιο θόλο (καπέλο, πίλος)» με τους… Διόσκουρους! Κατόπιν τούτου, το ερώτημα νομίζω παραμένει:
..
Τα παιδιά τού Ζεβεδαίου… ποιον είχαν πατέρα;
..
...
....
Π Α Ρ Α Π Ο Μ Π Ε Σ
..
[1] Σύμφωνα με μιαν άλλη (αντιφατική, και όχι αλληλοσυμπληρούμενη) εκδοχή
το αίτημα αυτό δεν μεταφέρθηκε στον Ιησού από τους Βοανεργές, αλλά από τη
μητέρα τους (Κατά Ματθαίον Κ´, 20-23).
..
[2] Dennis R. MacDonald, Τα Ομηρικά Έπη και το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο,
σ. 63-80, 2004, εκδ. Κάκτος
..
[3] Δ´ Βασιλειών, Α´
..
[4] MacDonald, σ. 69
..
[5] Ζαν Ρισπέν, Ελληνική Μυθολογία, τ. 5, σ. 843, εκδ. Τριήρης
..
[6] MacDonald, σ. 80
..
[7] Ό,τι κι αν σημαίνει τελικά η επίμαχη λέξη, από τη στιγμή που οι χριστιανοί
για κάποιον λόγο αυτήν την ερμηνεία έδωσαν, είναι αυτονόητο ότι δεν αλλάζει
απολύτως τίποτα στους συσχετισμούς!
..
[8] Για αναγραμματισμό έκανε λόγο και ο διεθνούς φήμης ερευνητής και ειδικός
στην Ελληνορωμαϊκή Αρχαιολογία τής Εγγύς Ανατολής, Νίκος Κόκκινος.
Συγκεκριμένα ενώ δέχτηκε το πρώτο συνθετικό bne (boane) ως τον πληθυντικό
τύπο τού bar (γιός), ερμήνευσε τον δεύτερο (ragshi) ως αναγραμματισμό που
οδηγεί στο «Ισκάρ» και κατ’ επέκταση στο συμπέρασμα ότι οι Βοανεργές στην
πραγματικότητα δεν ήταν ούτε γιοί τής βροντής, ούτε κάποιου ανύπαρκτου
Ζεβεδαίου, αλλά του Σίμωνα Ισκαριώτη ο οποίος δεν ήταν κανείς άλλος παρά
ο ίδιος ο Πέτρος!!
..
Το αίνιγμα τού Ιησού τής Γαλιλαίας, σ. 120-121, εκδ. Αίολος
..
[9] σ. 75-76
..
..
19 σχόλια:
Εξαιρετικός !
Είχα διαβάσει μια χαζομάρα πως το "βοανεργες" εχει ελληνική ρίζα και τα είχα πάρει. Η λογική λέει πως, όπως και πολλά άλλα ονόματα που αναφέρονται, είναι εξελληνισμένα αραμαϊκά.
Ενδιαφέρον και ο συσχετισμός με τους Διος Κούρους και το ιερό μανιτάρι:)
Πολλά από τα συμπεράσματα στο βιβλίο του Κόκκινου είναι πολύ λογικά, κάποια άλλα όχι, αν και δεν ξέρω πόσο έγκυρος θεωρείται γενικά
Ζεβεδαίος: έτσι και αλλιώς δεν αναφέρεται πουθενά, ενώ το "κατά Ιωάννη" εξυψώνει (εκτός από τον....Ιωάννη) και τον Πέτρο, αρα έχουμε και μια γενικότερη ένδειξη ακόμα :)
A, μην ξεχάσω να δώσω συγχαρητήρια για την αναφορά στον Σεράπη που ήταν η προηγούμενη μεγάλη συγκριτική θεότητα πριν τον JC
Χαίρομαι, φίλε Zaphod, που βρήκες το κείμενο ενδιαφέρον και σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου
λόγια!
Το θέμα των θείκών διδύμων -εκ των οποίων συχνά ο ένας είναι θνητός και ο άλλος αθάνατος- είναι κοινό και πολύ συνηθισμένο στις μυθολογίες των λαων. Οι σανσκριτικοί θρύλοι αναφέρονται στους θείκούς δίδυμους Ασβίν οι οποίοι είναι παράλληλα και θεραπευτές (Άγιοι Ανάργυροι anybody?). Παρόμοια περίπτωση ήταν ο Ηρακλής και ο Ιφικλής, ο Ρωμύλος και ο Ρέμος,
Οσο για το θέμα των δυό αδερφών που φέρνουν καταστροφή και θάνατο, να θυμίσω την καταστροφή της Συχέμ από τον Συμεών και τον Λευϊ στη Γένεση...
Όντως, φίλε Ανώνυμε, έτσι είναι. Όσο για τη σφαγή στη Συχέμ, προσωπικά αν ήμουν
χριστιανός, ευχαρίστως θα δεχόμουν την εκδοχή τού μυθολογικού θέματος. Όπως και
να το κάνουμε, είναι σαφώς πιο ανώδυνη…
Καταπληκτικά πράγματα, και εξαιρετικό άρθρο. Πρέπει να είσαι πολύ διαβασμένος. Εγώ μέχρι σήμερα δεν έχω αξιωθεί να γράψω ένα άρθρο που να είναι αποτέλεσμα έρευνας και να περιέχει αναφορές στο τέλος.
Αγαπητέ Διαγόρα,
σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, αλλά… κόψε κάτι ۬ Big Brother is
watching us! ;-)
ΤΕΛΙΚΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΖΕΒΕΔΑΙΟΥ ΠΟΙΟΝ ΕΙΧΑΝΕ ΠΑΤΕΡΑ?
Έλα ντε!
Ἀδερφὲ, τὸ συγκεκριμένο εἶναι ἕνα ἀπ' τὰ καλύτερα blog ποὺ ἔχω διαβάσει. Μπράβο γιὰ τὴ δουλειὰ σου.
Κάπου εἶχα διαβάσει ὅτι τὸ "Ζεβεδαῖος" προέρχεται ἀπὸ τὸς λέξεις "ΖΕΥΣ" καὶ "ΙΔΑΙΟΣ"...Ἀπ' τὸν Ἰδαῖο Δία δηλαδὴ ποὺ λατρευόταν στὴν Κρήτη...
Κὶ αὐτὸ,ἄν ἱσχύει,ἐνδυναμώνει τὸ κείμενο σου.
Φχαριστώ πολύ, φίλε, να 'σαι καλά. Όσον αφορά τώρα την ετυμολογική εκδοχή που ανέφερες, κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να ευσταθεί, αφού ούτε η ονομαστική Ζευς χρησιμοποιείται στη σύνθεση -έτσι τουλάχιστον θυμάμαι-, αλλά ούτε και οι υποτιθέμενες τροπές είναι αυτές που θα περιμέναμε. Βασικά από χιλιόμετρα κάνει μπαμ για παρετυμολογία. Τώρα αν η λέξη είναι όντως εβραϊκή ή ενδεχομένως συνδέεται με κάτι άλλο, δεν το γνωρίζω.
Ευχαριστώ πάντως για την επίσκεψη.
(Υ.Γ. Κάποιες άλλες εποχές το σχόλιο σου θα μου κέντριζε το ενδιαφέρον για περαιτέρω έρευνα, τώρα όμως όπως ίσως θα διαπίστωσες, ο διακόπτης έχει πλέον κατέβει στο OFF. Και πολύ άντεξα!)
Τι έγινε Κώστα, καλά είσαι ;;
Άκου λοιπόν, έχω μια ιδέα. Επειδή το ζήτημα της θρησκείας έχει εξαντληθεί πια, κι'επειδή είσαι πολύ καλός στη τεκμηρίωση, καλό θα ήταν να έφτιαχνες ένα ανάλογο μπλόγκ για τον άλλον μεγάλο μύθο που μας πλασσάρουν τελευταία , τη "Δημοκρατία". Όχι πως δεν πιστεύω σε μια πραγματική δημοκρατία αν αυτή μπορεί να υπάρξει, μη παρεξηγηθώ, αλλά μιλάω για τούτο το παραμύθιασμα για μια δήθεν δημοκρατία (βλέπε βασιλεία των ουρανών)που γίνεται εργαλεία αλλά και αντικείμενο εκμετάλλευσης εκ μέρους των πιο σαθρών ψευταράδων. Τώρα θα μου πεις, που χρόνος για τέτοια τώρα.......έλα όμως που μας αφορά άμεσα γιατί όλα τα δραματικά γεγονότα των ημερών μας γίνονται με πρόσχημα την "δημοκρατία". Τέλος πάντων, ξέρω τι θ' απαντήσεις και καλά θα κάνεις, αφού η ζωή δεν είναι για να μας τη τρώει το διαδίκτυο, αλλά μια και μου ήρθε η ιδέα είπα να σου τη πω.
Να 'σαι καλά όπως και να'χει..
Καλησπέρα, αγαπητέ φίλε μου και πιστέ επισκέπτη τού μουσειακού πλέον ετούτου χώρου! :-)
Το ζήτημα τής (α)δημοκρατίας, λοιπόν, να θίξω, ε; Κι εγώ σού λέω, πως μ' αυτά που μου λες, πάλι στο λούκι τής θρησκείας πας λάου-λάου να με ρίξεις - σε πήρα χαμπάρι! Γιατί; Μα επειδή διαβάζοντας τα περί δημοκρατίας, αναφώνησα: ''Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά!'' :-)
Α, Κώστα με ...προσβάλλεις . Καθόλου δεν ήθελα να σε παρασύρω σε θρησκευτικές συζητήσεις εκ νέου.
Εκτός αν πέρα από την αυθόρμητη θρησκευτικής χροιάς αναφώνησή σου σ' έπεισε περί τούτου το γεγονός ότι κατά βάθος πιστεύεις πως η δημοκρατία και η έλλειψή της έχουν θρησκευτικές ερμηνείες.......
Άλλά πράγματι δεν σκόπευα να σου προτεινω να το πας μέχρι εκεί. Ως πολιτικό- ψυχολογικό φαινόμενα θ'αρκούσε να τα εξετάσεις. Αλλά η αποστροφή σου οφείλεται απλώς στη σκέψη ότι θα κλειστείς ξανά σ'ένα μπλογκ ή στη φύση του θέματος ;; Και, αν στη φύση του θέματος, γιατί ;;
Τέλος πάντων, δεν επιμένω, απλώς έριξα την ιδέα. Έτσι κι'αλλιώς ο κόσμος δεν βάζει μυαλό, όλα χαμένος κόπος φαίνεται πως είναι.
Εκτός ίσως από την αυτογνωσία και την προσωπική ζωή.
Αγαπητέ φίλε, Κριτικέ, δυστυχώς ή ευτυχώς το θέμα είναι απλό: ο μόνος λόγος που μπήκα τότε στη διαδικασία να γράφω στο Διαδίκτυο, ήταν η επιθυμία μου να βγουν προς τα έξω κάποια πράγματα που μ' έτρωγαν να τα πω. Άπαξ και έσβησε η σπίθα αυτή, το πανηγύρι έληξε. Τώρα για άλλης φύσης θέματα σαν κι αυτά που έθιξες ή και οποιαδήποτε άλλα, απλά δεν αισθάνομαι την αδήριτη ανάγκη να εξωτερικεύσω τις σκέψεις και τις απόψεις μου, γι' αυτό και δεν θα είχε κανένα νόημα να επιχειρούσα να στήσω κάτι ανάλογο με το ''τι εστιν αλήθεια;''. Τώρα είμαι απλώς ένας βουβός παρατηρητής στο Διαδίκτυο. (Χμμ... δηλαδή, με εξαίρεση τον τομέα πού άπτεται τού αντικειμένου μου - γιατί εκεί η σπίθα και η έμπνευση περισσεύουν!) ;-)
Ωραία, το καταλαβαίνω ότι δεν ύπάρχει σπίθα για το θέμα που σου πρότεινα. Αλλά προκύπτει ότι έχεις σπίθα περισσή για κάτι άλλο. Για το "αντικείμενό σου". Δεν ξέρω ποιό είναι αυτό, δεν θυμάμαι να διάβασα κάτι σχετικό, αλλά μου κάνει ότι μπορεί να έχεις σχέση με τη φιλολογία. Άν ναι, τότε θα ήταν ό, τι πρέπει ένα ανάλογο μπλογκ.
Λοιπόν, αν επιμένω, είναι γιατί αν θυμάσαι, όταν πρωτομπήκα στο τσαντίρι σου πριν 1,5 χρόνο περίπου, ήταν από τις πρώτες μου διαδικτυακές εμπειρίες. Είχα λοιπόν εκπλαγεί με το στυλ σου που έμοιαζε τόσο πολύ με το δικό μου όταν κάποτε είχα ασχοληθεί με το θέμα, που έτριβα τα μάτια μου. Κάποιες φορές αναρωτιόμουν αν τα είχα γράψει εγώ μερικά απ' αυτά που διάβαζα εδώ και δεν το θυμόμουν.
Βέβαια το....διέλυσες το θέμα με πολύ λεπτομερέστερη τεκμηρίωση απ' ό,τι είχα κάνει εγώ όταν είχα ασχοληθεί, αλλά ο τρόπος σου μου μιλούσε στη ψυχή. Δεν ήταν ο συνήθης φανατισμένος αντίλογος αλλά ο αντίλογος κάποιου που γνησίως είχε "πάθει πλάκα" με τον παραλογισμό που ανακάλυπτε.
Υποθέτω λοιπόν ότι αν άνοιγες άλλο μπλογκ με το αντικείμενο σου εκείνο που σου βγάζει σπίθες (όποιο και να είναι αυτό) θα ήσουν παρομοίως ενδελεχής.
Άν ιδίως το αντικείμενό σου έχει σχέση με φιλολογία/φιλοσοφία/ἴστορία ή κάτι τέτοιο, τόσο το καλύτερο. Εγώ θα ήμουν όλος μάτια...Όχι τίποτ' άλλο, αλλά για να οφεληθείς από κάτι, πρέπει να σου μιλάει στη ψυχή ο τρόπος τἠς παρουσίασης. Και ο δικός σου τρόπος μου έκανε "κλικ".Υποθέτω ότι θα μου έκανε "κλικ" και ο τρόπος παρουσίασης του αντικειμένου που σε παθιάζει.
Επειδή δεν θέλω να επεκταθώ εδώ για το θέμα, στείλε μου, αν θες, την ηλεδιεύθυνσή σου για να μπορέσω να σου απαντήσω. Εννοείται, το σχόλιο δεν θα δημοσιευθεί!
Nαι, όλος μάτια, αλλά εδώ βγάζω μάτια. Εννοούσα νομίζω "ωφεληθεί" αντί "οφεληθεί".....
Έρχομαι και εγώ που ο πατερας μου έχει πρόβατα να σας πω τούτο!!! Γιατί πάντα πρέπει να έχουμε στα σχόλια αντίλογο ο οποίος δεν έχει σχέση με το θέμα στην προκειμένη περίπτωση...φτιάξε ένα μπκοκ όχι δεν φτιάχνω...σατανά=μαλακα χαχα !!! Τόσα χρόνια αυτή η εσωστρέφεια μας έφαγε την ανάσταση!!! Νικόλας Βρανιας
Δημοσίευση σχολίου